Wednesday, 16 May 2012

ခရမ္းရိပ္ အနုပညာမဂၢဇင္း { ေမ ၂၀၁၂ }

with 0 comments




                                                                                      ကဗ်ာ




မႏိုင္ဝန္ထမ္း၍ပိျပားေသဆံုးျခင္း။သတင္းအစံုအလင္မွာ
_______ မွဴ း ေ န ဝ န္ း ____________________

ငါ့ကိုဘာမ်ားမွတ္ေနလဲ။ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူးကြာ ဒီည
အျပတ္ကဲမယ္။ ကၽြန္မသမီးေလးက ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးေလ..ဟင္းဟင္း။
အမဲရိုးႏွယ္ဟင္းအိုးမွအားမနာ။ ခင္ဗ်ားမွာ Standard မရွိဘူးလား။ ေနႏွင့္ဦး
ေပါ့ကြာ။ ေဟ့ မင္းဘယ္ကေကာင္လဲ မင္းကိုမျမင္ဖူးပါဘူး မင္းဒီနားကို
ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရတယ္ သူငယ္ခ်င္း။
ဒီကိုေနာက္ထပ္တစ္ပုိင္းေဟ့။ တစ္ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္ရတယ္ကြ။
ဦးက မီးေလးကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး.. ဘာလဲအခ်စ္ေလ်ာ့သြားျပီလား။
ဝင္ခြင့္ျပဳပါဆရာ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါ။ သံသယထားတာမမွားဘူး ကိုယ့္လူ။
ေတာက္.. ငါ့မ်က္ႏွာကိုအိုးမည္းသုတ္တဲ့ေကာင္ကြာ။ နင့္ (၅၀)သားထုပ္ကလည္း
အေလးျပည့္ရဲ႕လားေအ။ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္
ေျပာဆိုခြင့္။ ယံုၾကည္မႈေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို အက်ဥ္းခ်ျခင္း။ ေဟ့ ပန္းရံဆရာ
အလွဴရွင္နာမည္ကို ေသခ်ာထြင္းေနာ္.. မမွားေစနဲ႔။ အမေလး အစ္ကိုရဲ႕
ရွင္မရွိရင္ ကၽြန္မလည္းမေနဘူး.. လိုက္ခဲ့မယ္ေတာ့။ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ေတြကြ
နားမလည္ရင္မဖတ္နဲ႔ ။ မင္းရက္စက္တယ္အသည္းရယ္။ ဒီစားပြဲမွာ
ဝင္ထိုင္ဖို႕ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွဴးဖိနပ္ကိုေျပာင္ေအာင္သုတ္လိုက္ပါဦး မစၥတာ။ ။


                    -----------------------------------------------------------------------------




အတူတကြသက္တည္ျခင္းဟာ ဗီဇရဲ႕ဖရိုဖရဲအျဖစ္မွာ/သာ ထင္ပါရဲ႕ ေမာင္
________ ဂ်ဴ ႏို _______________________________________


မျဖစ္သင့္ဘူးမွန္း သိသိရက္နဲ႔ ဘုရားသခင္ဘာလုပ္ေနပါလိမ့္ ေလစီးေၾကာင္း ေအးခနဲမွာ ဆံစေတြ လြင့္ ဖြာ ထြက္သြား---

သိပ္လွတာပဲ စကားတစ္ခြန္း ဘယ္သူ႔ဆီကမွန္းမသိထြက္က်လာတယ္နားစည္ၾကားမွာခိုေအာင္းေနတဲ့အလွအပတစ္ခုက
 ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္လႊင့္ထုတ္လိုက္တယ္(ထင္ရဲ႕) masterpiece (လို႔) ယူဆရပါတယ္ေမာင္ 
 ေလေအး/ေႏြးစီးေၾကာင္းနဲ႔အတူ ပရမ္းပတာလြင့္ထြက္သြားတဲ့ ကၽြန္မဆံပင္ေတြ ေနာက္-- ေမာင့္ဆံပင္ေတြ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ 
သေဘာက်မိခဲ့ၾက အတူတကြ/ေဝးလြင့္ျခင္း/ဖရိုဖရဲျဖစ္ျခင္းကို ေျခခ်/ၾကြကတည္းက သေဘာက်မိခဲ့ၾက
ကၽြန္မေၾကာင့္ ေရခဲေတာင္ေတြ ပြတ္တိုက္ျပတ္ထြက္ၾကတဲ့အခါ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႕ေမာင္
ေမာင္ဟာ သန္းေခါင္က်င္းမွ ထ ထတြန္မယ့္ တိန္ညင္တစ္ေကာင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ စိတ္လိုလက္ရေျပာျပတဲ့အခါ 

ေမာင္စိတ္ေကာက္မယ္ knock knock
ဒီမူကြဲေတြအတြက္ကိုပဲ ကၽြန္မတို႔ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္ဘူးလားေမာင္ ဒါဟာျပႆနာလို႔ မထင္တတ္တဲ့အခါ အနီးဆံုးခရီးဟာ 

ေ ဝ း ကြ ာ ျခ င္ း သ ာ ျဖ စ္ လ ာ ဤခရီးနီးသလား ဒီအရြယ္ေတြလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေမာင္ လို႔ဆိုေတာ့ ထပ္ဆို 
ဤခရီးနီးသလား မနက္ျဖန္သတင္းစာမွာပါလာမွာေပါ့ အေျဖဟာ ဒီ SIM card ၾကီးကိုပဲ ကမာၻ႔အျပင္တစ္ေနရာရာ ေလွ႔ 
ထုတ္လိုက္ရမလား ဝမ္းဗိုက္ ဝဲဘက္တစ္ျခမ္းလံုး ထံုက်င္ေၾကမြလာတဲ့အခါ ေမာင့္နာမည္ကို မေခၚမိေတာ့ဘူး ဒီလိုပါပဲေမာင္ 
အျမင့္ဟာအနိမ့္ကို တစ္ခါတစ္ရံမွာလည္း အနိမ့္ဟာ အ ျမင့္ ကို ဝမ္းသာစရာပါပဲ
ဒါလူေနမႈဘဝပါပဲ ေလာကဓံကို ေမာင္မုန္းမွာထက္ ပိုေၾကာက္လာတတ္ခဲ့ တစ္ျခမ္းေသာေနရာမွာ ေမာင္ ဆက္ လက္မွတ္ထိုးပါ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ ေမာင့္နာမည္ ေအာ္မေခၚမိေတာ့ဘူး
ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ အဝတ္အစားေတြ ခုတင္ေျခရင္းဘက္ ေျခကန္ထုတ္လိုက္တယ္ ဒါဟာေပ်ာ္ရႊင္မႈပါလို႔ 

လက္ဝါးခ်င္းရိုက္ခဲ့ၾက ဒါဟာအခ်စ္ပါလို႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားခ်င္း ဖိအပ္ခဲ့ၾက နယ္ေျမသစ္ဟာ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္နဲ႔အတူ 
ပိတ္မိေနျပီမဟုတ္လားကြယ္ ကပ္ကိုမွ ဆာေလာင္ခဲ့ၾက ဒီေလာက္ဆို ေစာင့္ၾကည့္ရမည့္သူမ်ားစာရင္းမွာ ပါလာႏိုင္မလား ေမာင္။ 
ဒီလိုလည္း ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ေတြးမိပါရဲ႕။ ေပါင္းစပ္ျခင္းဆိုတာ ခ်ဳပ္ရိုးေပါက္ခံလိုက္ရတဲ့အဝတ္စႏွစ္ခုလို တစ္သားတည္း။ အဓိပၸါယ္ -- အျပံဳးဟာရာသီဥတုမွာေတာ့ ေလွာင္ပိတ္မိေနဆဲ။ ေႏြေငြ႕က ဒီအခန္းကေန တျခားသြားစရာမရွိဘူးမဟုတ္လား။ ဒါကိုပဲ 
ေလွာင္ျပံဳးလို႔ေခၚေလသလား မ သိ ။
ၾကိဳတင္ကာကြယ္ခြင့္မရွိခဲ့တဲ့အရာေတြအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုမွ ၀မ္းမနည္းေၾကး ေမာင္ ။ ကြာ.. ေစာေစာစီးစီး 

အကုသိုလ္ေတြ အေထြးလိုက္ အေပြ႔လိုက္ တဖဲ့ခ်င္းစီ သယ္ေနမိေတာ့တာပဲ
ဖတ္လက္စ စာမ်က္ႏွာဟာ Supernova ကၽြန္မလက္မွတ္ထိုးျပီးျပီ မၾကည့္ပါနဲ႔ေမာင္ အဲ့ဒီလိုမၾကည့္စမ္းပါနဲ႔ ကြယ္ 

အံ့ၾသစရာဆိုတာ ဒီေလာကထဲရွိေသးလို႔လား ကေလးရဲ႕ ေဟာခနဲ ေဟာခနဲ ျမန္ႏႈန္းၾကိမ္ႏႈန္းေတြစိပ္လာတဲ့ အသက္ရွဴသံဟာ 
လက္မွတ္တစ္ခ်က္ေလာက္မခက္ခဲ (မွန္းသိျပီး) ဒီလိုနဲ႔ဓားဖ်ားျပန္ပိတ္ခဲ့ရတာပါကြဲ႕ အဟက္ဟက္ 
 ေကာက္ရိုးမွ်င္ဆိုတာလည္းမရွိခဲ့ဘူး အပ္ခ်ည္စေလးဟာ ရွိတ္ပ္ ခနဲ မီးေလာင္ရာေလပင့္တဲ့အခါ ေမာင္ ေအာက္စီဂ်င္
(၁)ဆ ျဖစ္ပါေမာင္ ပန္းခင္းလမ္းလည္း ဖိနပ္မပါရင္ မေလွ်ာက္ရဲဘူး ေမာင္လည္းဤသို႔သာပဲ ကၽြန္မနားလည္တာေပါ့ေမာင္ 

ပံုသ႑ာန္ေတြကြဲျပားလာတဲ့အခါ အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္မွန္း တိုး တိုး တိုးလို႔ပိုေသခ်ာလာခဲ့ လုပ္ၾကံလိုက္သလိုပဲ နီးလြန္းတယ္
ကြက္လပ္ျဖည့္ပါ လက္မွတ္ထိုးပါ knock knock knock မနက္ျဖန္ဆိုပါလာမွာေပါ့ Out!! knockout 

သြားတိုက္ေဆးကအျမွဳပ္ေတြ ေထြးထုတ္လိုက္တာမ်ိဳး ကၽြန္မမွားခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မမမွားဘူး

                    -----------------------------------------------------------------------------


သြားကိုက္ေနလို႔ပါ၊ ေဆးစက္ေတာ့ မက်ေစနဲ႔ဦး

_________ ၾက ယ္ စ စ္ သ ည္ ___________

အစာအိမ္ေရာဂါ ရွိလား ဟင့္အင္း
ေဆးစပ္ေနတာ အယ္ကိုေဟာနဲ႔ မတည့္ဘူး ဟုတ္
ရုတ္ရုတ္ မလုပ္ဘူး၊ သြားဖံုးက ကိုက္ေနတာ
ကိုက္ေနတာ ဘာအေကာင္လဲ သြား သြား သြား
ေယာင္ေနတာေတြလည္း သြား အၾကိတ္ေတြလည္း သြား
သြားဖံုးက ကိုက္ေနတာ ေဆးစပ္ေပးပါ။
အယ္ကိုေဟာနဲ႔ မတည့္ဘူး ဟုတ္ သိၿပီ။
အစာစားၿပီးမွ ေသာက္ပါ၊ တစ္ရက္ သံုးႀကိမ္ ဟုတ္
လက္ဝဲနဲ႔ မတည့္ဘူး၊ လက္ယာကို ေရွာင္ပါ၊ ဒီ ... ဟို ... ခေရဇီလား
ဟင့္အင္း သြားကိုက္ေနတာ၊ သြားဖုံး ေယာင္ေနတာေလ
အသားေတြကို ဘယ္လိုဝါးမလဲ၊ ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း
ျငင္းေပါ့ အၾကိတ္ဆိုတာ ခြဲသင့္ခြဲထုတ္ရတာပဲ
အဲ အဲ ရဲရဲေတာက္ စာသားေတြ ထစ္ ထစ္ ထစ္ေနတယ္။ ရင္ရႈပ္ေနပါတယ္ ဆိုမွေတာ့
“ ေဟ့ ... အခုကအေခြနဲ႔ ၾကည့္ေနတာ ” အဲ အဲ ေရာသြားလို႔
သံုးခုေက်ာ္ရတယ္ ေျပာတယ္၊ ထစ္ ထစ္ ထစ္ေနရတာ ေမာတယ္ဗ်ာ
“ မဗ်ာနဲ႔ေလ သံုးရက္တစ္ကားပဲ ႀကိဳက္မွၾကည့္ ” ၾကည့္သေလာက္ေတာ့ သိရမွာေပါ့
အတန္းနဲ႔အဆင့္၊ အတန္းက အျမင့္ကို ဘယ္လိုလွမ္းမလဲ ရမ္း ရမ္း ရမ္းသန္းမွန္းသန္းေပါ့
“ ေပါ့ သီခ်င္းေတြ ေခတ္ေကာင္းေသးလား ” စည္သူလြင္ေကာ သီခ်င္းဆိုေနေသးလား
ကိုဆူးခက္မင္းေကာ ကဗ်ာရြတ္ေနေသးလား၊ သြားကိုက္ေနေသးလား
ဟင့္အင္း အစာအိမ္ ေရာဂါမရွိပါဘူး
အယ္ကိုေဟာလား မေသာက္ပါဘူး မူး မူး မူးလို႔
ပ်ဳိ႕ပ်ဳိ႕သြားတယ္၊ အင္း ေနရာမွားေနၿပီ၊
ေဆးစပ္ေနတာေလ၊ ေဆးစက္ေတာ့ လာမက်နဲ႔ အရုပ္ထင္သြားဦးမယ္။

                    -----------------------------------------------------------------------------


ေခတ္ခက္ဆစ္

_______ လ င္ း လ က္ တ ာ ရ ာ _______________________

ေခတ္က   လူရိုေသရွင္ရိုေသမ်က္နွာဖံုးအသစ္ကို  တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။           ဖားတစ္ပိုင္းငါးတစ္ပိုင္းက်ီးမေရာက္ႀကက္မေၿမာက္ အာရံုခံစားမႈခလုတ္ကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။          ၿပီးၿပီးေရာတစ္ခါသံုးေဖာ့တံုးစကားလံုးခပ္မ်ားမ်ားကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။          နည္းပညာလိႈက္စားမႈ အႏၱရာယ္စက္ကြင္းကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။          အခ်စ္မဲ့နွလံုးသားအၿမံဳတစ္ခုကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         ဆူနာမီ ၊ စစ္ပြဲ ၊ လူကုန္ကူးမႈနဲ ့ယူေရနီယံစာလံုးမည္းႀကီးေတြကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         ရသနည္းနည္း မီဒီယာမ်ားမ်ား ခံစားမႈကြပ္မ်က္ၿခင္းကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         ဦးေနွာက္ကိုးကြယ္ရာဘာသာရပ္ေဆာ့ဝဲလ္ေတြကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ အတၱပံုေဆာင္ခဲကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         လုပ္ႀကံဖန္တီးျပဳျပင္ထားတဲ့ ေကာလဟလေတြကို လက္ခံစဥ္းစား တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         အိုဇုန္းလႊာကို မ်က္နွာလႊဲခဲပစ္ၿပီး ပလူတိုၿဂိဳဟ္ၿဖဳတ္ခ်ၿခင္းေဖာင္ေဒးရွင္းကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         လိင္ ၊ တက္က်မ္း ၊ ဘုရားသခင္ နဲ ့ ညစာေလွ်ာ့စားၿခင္းအက်ိဳးေက်းဇူးတခ်ိဳ႕ကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         စက္ရံုဆန္ဆန္ထုတ္လုပ္ၿခင္းနဲ ့ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ေတြးေခၚၿခင္းကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         အႏုပညာကိုအႏုပညာမွန္းမသိေအာင္ အႏုပညာအတုနဲ ့ ဖံုးကြယ္တပ္ဆင္လိုက္တယ္
     ။         ေခတ္ရိွေႀကာင္းထြက္ဆိုဖို ့ေခတ္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို ငွားရမ္းတပ္ဆင္လိုက္တယ္

ေဟ့ေခတ္!!! လူကသယ္ေဆာင္ေနတာလား ၊ လူကိုသယ္ေဆာင္ေနတာလား ။

                    -----------------------------------------------------------------------------


သစၥာ

______ လ င္ း ေ ဝ အိ မ္ _____________

သစၥာတရားတစ္ခြက္ေပးစမ္းဗ်ာ  ေရမေရာနဲ႕
အရက္ေကာင္းရင္ အျမည္းမလိုပါဘူး ဒီမွာေဟ့လူ
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းမူးတတ္တဲ့ အရက္သမားဟာ သီလအစင္ၾကယ္ဆံုးသတၱဝါပဲဗ်
အခု ကြ်န္ေတာ့္ကိုတြဲဦး ကြ်န္ေတာ္ေသာက္ခဲ့တာအရက္မစစ္ဘူး
ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဥၾသမဆြဲနဲ႕
ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေသာက္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ဘယ္အာရံုပဲ အမိန္႕ေပးေပး အန္မထုတ္နဲ႕
အဲဒါဟာ လူသားအားလံုးလို္က္နာသင့္တဲ့ အေျခခံဥပေဒပဲ
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္တိုက္ခန္းက အိပ္ယာေလးဆီကို
လူၾကံဳပါးေပးစမ္းဗ်ာ အဲဒီမွာ ဂုတ္ေသြးစုပ္မယ့္ၾကမ္းပိုးေတြ
သိပ္မ်ားလြန္းတယ္ ဒီည ကြ်န္ေတာ္ ရြာျပန္အိပ္မယ္
မိုးလင္းျပီ ဒါေပမယ့္ မိုးမလင္းေသးဘူး အိပ္ေနတယ္
မိုးလင္းမွ အိပ္ယာထရမယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္ရန္ကုန္မျပန္ေတာ့ဘူးအေမ
အေဖလယ္ထဲဆင္းျပီလား ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာေလးကို လွည္းေပၚတင္ေခၚသြားဗ်ာ
ဒီေကာင့္ပန္႕ဆံပင္ကို ရြာနံ႕မေပ်ာက္ေအာင္ ရႊံ႕နည္းနည္းလူးေပးလိုက္
ဘံုဆိုင္ေလးေတြကိုေရႊခ်ၾကစမ္းပါ
အဲဒါ သီလစင္ၾကယ္သူတို႔ရဲ႕ ဗိမာန္ပဲ ညီမေလးရဲ႕
ကြ်န္ေတာ့္ကိုအရက္တစ္ခြက္ေပး ကြ်န္ေတာ္ အရက္တစ္္လံုးျပန္ေပးမယ္
(ေဟ့ လူေတြ...) ဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေရမေရာေၾကးဗ်ာ။      ။

                    -----------------------------------------------------------------------------


ေခတ္ကုိအမွီလိုက္သူသတင္းဌာန၏ သတင္းစဥ္မ်ားကေတာ့

_________ ေ မ ာ င္ ျမ တ္ သူ ____________________

(အက္တမ္ထဲမွာ ဘုရားသခင္ကို ရွာရင္း-ဘုရားသခင္က အက္တမ္ေတြကုိ
တအံတၾသငံု႕ရွာေနတဲ့အေၾကာင္း)

D ေန႔ရဲ႕ Web Page ေတြ သတင္းစာေခါင္းၾကီးပိုင္းနဲ႔ ျမိဳ႕ျပရဲ႕အခ်က္အလက္
အသစ္အသစ္ေတြၾကားမွာ အမ်ိဳးသမီး/သား တန္းတူညီမွ်ေရး ေဆာင္ပုဒ္ဟာ
ကင္ဆာပဲ ဟု ေလာ္စုတ္ေလးနဲ႔ေအာ္ဟစ္--လမ္းတကာမွာ မွန္
ရာ/ရွာေဖြ ေျဖရွင္းၾက အားထုတ္ၾက ေမ့ၾက အိပ္ေရးဝဝအိပ္ၾကနဲ႔ ရႈပ္/လုပ္
ထူးထူးကဲကဲ ထဲထဲဝင္ဝင္ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ရွိသူေတြက
ေနအထြက္မွာ ေရႊခြက္ၾကီးနဲ႔ ဘီယာခပ္ေနေလျပီ မၾကာမီ လာမည္ ဆန္
`ရွင္ဖြင့္တမ္း ´ဇာတ္ကားနဲ႔အကယ္ဒမီ ယူမည့္သူ မ်ား--
သူတို႔ဟာ ဆိုင္ရာမ်ားကုိ ရွာေဖြေနတယ္
အဓိကရွာေဖြမႈဟာ ဒီပုဒ္ၾကီးရဲ႕ ဒီပဲၾကီး ဒီပဲၾကီးက
ယင္း ထ လာေတာ့ ဒီပဲၾကီးအတြက္ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းေရး
(ဒီအရပ္ ဒီဇာတ္မွာ ဒီလူေတြဟာ ဒီမိုးေရအတြက္ေတာ့ အားလံုး ဒီပုဒ္ထဲကဒီပဲ)
အယ္ဒီတာရဲ႕အာေဘာ္နဲ႔ အထူးသတင္းအေနနဲ႔ကေတာ့
ျမန္မာ- ဗမာ အဓိကရုဏ္း အားလံုးဟာ
ဂ်န္းဒါးခြဲျခားတဲ့ ေတာသားမဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
ဘူးသီးႏုႏုမခူးတဲ့ ဦးရဲ႕ အထူးပြဲဆိုတဲ့ ဒုိင္ပြဲရပ္အကဲျဖတ္မပါတဲ့
သတင္းကလြဲရင္ အားလံုးက ကုိေနျမဲ=ေမာင္ေနျမဲပါပဲ

မနက္ျဖန္အတြက္ အထူးျပဳသတင္းကေတာ့
ေမာင္ျမတ္သူသည္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္ျပီးသူျဖစ္သည့္အတြက္
မဲေပးလို႔ရျပီ၊ ျဂိဳဟ္သက္စျပီ၊ မိန္းမယူလို႔ရျပီ ၊ ကဗ်ာေရးလို႔ရျပီ၊
ေခါင္းပံုျဖတ္လို႔ရျပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ႏွင့္
ေထာင္းလေမာင္းေၾကေနေသာ စိတ္ဓါတ္လို ပံုအျဖတ္ခံထားရတဲ့ေခါင္းနဲ႔
ငါးစိမ္းတန္းမွာ တြန္းတုိက္ေနရတဲ့ မိခင္လို
မ်ဳိး ေခၽြးထြက္မ်ားျပီး ေသြးထြက္မ်ားေနေသးတဲ့
ျမိဳ႕ျပဟာ သူ႔အခြံထဲမွာ သူဝွက္ေနဆဲပဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
မွန္ဘီလူးနဲ႔ မွန္တေစၦနဲ႔ မွန္သူရဲနဲ႔ သင့္သလိုၾကည့္ပါ
ျမိဳ႕ျပဟာ သူ႔အခြံထဲမွာပဲ ရွိေနေသးသလို
ဘုရားသခင္ဟာ အက္တမ္ကုိရွာတုန္းဆိုတဲ့...။
  
မွီျငမ္း- (ကုိလင္းရမၼာရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္)

                    -----------------------------------------------------------------------------


အိမ္ေျပးေလးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ

____ ေ မ ဝို င္ း _____________

ငါတို ့ ကိုလံဘတ္လည္းမဟုတ္
ငါတို ့ ကိုလိုနီလက္သစ္လည္းမဟုတ္
ငါတို ့ ဒုကၡသည္ေတြလည္းမဟုတ္
ငါတို ့ အိမ္ေျပးေတြလည္းမဟုတ္

အခ်ိဳးက်က်ေပါင္းစပ္ထားတဲ ့ဒီစက္ရုပ္ေျမမွာ 
ငါတို ့က အလိုမတူအလိုမပါပဲ  အမ်ားသတ္မွတ္ျခင္းခံထားရတဲ့
ေခါင္းငုံ႔ခံလူတန္းစား က်ဳးေက်ာ္သူတစ္စု

ငါတို ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အေရာင္းအဝယ္လုပ္ဖို ့ေရာက္လာၾကတယ္
ငါတို ့ အိပ္မက္ေတြကို အေရာင္တင္ဖို ့အတြက္ေရာက္လာၾကတယ္
ငါတို ့ ေန႕သစ္ေတြကို ေမြးစားဖို ့အတြက္ေရာက္လာၾကတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို ့ေတြ ေခတ္တစ္ခုရဲ႕ ယႏၱရားေအာက္မွာ
အသက္ရွဴသံေတြ မွားယြင္းခဲ့ၾက

 ၂၄နာရီရက္ရက္ ပါတ္
ဒီလိုနဲ ့ခ်ည္ ့နဲ ့စြာ လေတြ ႏွစ္ေတြကို ေရတြက္
အခ်ိဳးမညီတဲ ့ခုႏွစ္ေတြထဲ
ငါတို ့ဘဝ ေတြကို ရင္းခဲ့ရ
ဒီႏွလုံးသားေတြလည္း ေျမစာပင္ျဖစ္ခဲ့ရ

ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္ ညိဳေတာ့မလား
မိုးသားေတြၾကည့္ ျပိဳေတာ့မလား
ဒီလိုနဲ ့ပဲ ရထားေပၚက ခပ္တိုးတိုး ညည္းရိွုက္သံအခ်ိဳ႕
မိုးေမွ်ာ္တုိက္ေတြၾကားတိတ္တဆိတ္ ငိုေၾကြးသံအခ်ိဳ႕
အမ်ိဳးမ်ိဳး မထူးဇာတ္စံု အဖံုဖံု ခင္းလို ့တျဖည္းျဖည္းနဲ ့
ငါတို ့ေတြ စက္ရုပ္ေျမေပၚမွာပဲ အရယ္အျပံဳး ဘာသာကင္းမဲ့
ဒီလို အႏွိမ္ခံသက္သက္
အေပါစားဆန္ စက္ရုပ္အတန္းစားေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ခဲ့ၾက......

ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ခ်င္တဲ ့က်ီးေတြလည္းရွိခ်င္ရွိမယ္
အံကိုၾကိတ္လို ့ေခါင္းငံု႕ေနရတဲ့သူေတြလည္းရွိခ်င္ရွိမယ္
အေပ်ာ္ေတြပိတ္ ဘဝေတြ အဆံုးသတ္သြားတဲ ့သူေတြလည္းရွိခ်င္ရွိမယ္
ဒီလိုနဲ ့ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေပ်ာက္ရွခဲ့တာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈေတြလြတ္က်ခဲ့တာ
Highway လမ္းေတြ ေပၚမွာလား တိုက္ေတြၾကားလား
ဒါမွမဟုတ္ Orchard Road ရဲ ့ထိန္ထိန္ညီး မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာလား..........
 
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္မက္ေတြကို ေစ်းတင္ျပီး ေရာင္းခဲ့မိမွေတာ့
မထူးဘူးေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ ........ ခုေတာ့........
တိမ္ေတြဖံုးလည္းအထူးအဆန္းမဟုတ္
မိုးျပိဳေတာ့လည္းအထူးအဆန္းမဟုတ္
ၾကယ္ေတြေၾကြလည္းအထူးအဆန္းမဟုတ္

ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့
ငါတို ့ေတြေလ အိမ္ေျပးေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ၾကဘူးေပါ့။

                    -----------------------------------------------------------------------------


ပစၥဳပၸန္၏ တည့္တည့္အရပ္၌ ရွိေသာ
_______ ေ မ ာ င္ မို း ခ်ိဳ ______________

အိပ္မက္ရဲ႕ အေပၚဆံုးၾကယ္သီးကို တပ္လိုက္ ။
မ်က္စိႏွစ္လံုးကို ေနသားတက်ျဖစ္သည္အထိ ေစာင့္ ။
ဆႏၵကို လက္ဝဲဘက္ေရာက္တဲ့အထိ ေခါက္ခ်ိဳးပါးပါးခ်ိဳးျပီး ဘယ္ဘက္ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲ ထိုးထည့္ ။
႐ိႈက္ဖြာလက္စ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံကို တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ မီးမေသ႐ံု အေငြ႕ေတြနဲ႔ အေတြးထဲ တစ္စ တစ္စ ။
ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ။ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္  ဒီေနာက္ ၄၀ ေက်ာ္ ။
အတၱ ကို ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းၿပီးရမ္းထည့္လိုက္္ ။
မူးေရေလးတစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္ ။ လြယ္အိတ္ေထာင့္စြန္းက အေပါက္ထဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ခုန္ဝင္လိုက္ ။
ေလွ်ာက်လိုက္ ။ မနက္ျဖန္ကို မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ပါ ။
အမွားအယြင္း ရွိပါသလား ။ လူဆိုတာ ေရခဲမွတ္ေအာက္ဘယ္မွ် ။
အပူခ်ိန္ အမွားအမွန္ ။ ရာႏႈန္းျပည့္ကြက္လပ္မ်ားျဖင့္ ေအာင္ျမင္ျပီးေျမာက္ျပီးျဖစ္ေၾကာင္း ။
စသည္ျဖင့္ ။
အေပ်ာ္အပါး နဲ႔ အေလအလြင့္ ဟာ ဟိုမွာ ဒီမွာ ကပ္ပါးေကာင္လို ဖုန္မႈန္႔လို ။
သြားဖို႔လာဖို႔ ဖိနပ္ၾကိဳး ခ်ည္တယ္ ။
တခ်ိဳ႕က တစ္လွမ္း ။
တခ်ိဳ႕က ႏွစ္လွမ္း ။
အလဲအကြဲမ်ားတဲ့ သံသရာကေန ဟိုဘက္ကမ္းမွာ . . .

                    -----------------------------------------------------------------------------
 ျပကၡဒိန္ ဆယ့္ရွစ္
---------- ပိုင္ဥာဏ္ --------











                    -----------------------------------------------------------------------------


လမ္း( ၄၀ ) ေဗာဓိကုန္း၊ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႕အေဆာင္ရဲ႕ ႏွစ္ဆယ္႕တစ္ရာစုလူငယ္

____ ေ ရႊ ကို ယ္ န တ္ ( U C S M ) ______________________________


ေန႕တစ္ေန႕ရဲ႕မနက္ခင္းကို
သူတို႕က ခ်စ္သုေဝရဲ႕သီခ်င္းတစ္ပုဒ္သီဆိုလို႔ ေဟာဒီလိုမ်က္ႏွာသစ္လိုက္တယ္
( ႏိႈးစက္ကႏိႈးမွ ကိုးရုိးကားယားႏိုးထ )
စံေတာ္ခ်ိန္ခုႏွစ္နာရီမွာ သူတို႕စတင္မိုးေသာက္
ကာလာစံု၊ အဆင္တန္ဆာစံုနဲ႕ ခပ္မိုက္မိုက္လန္္းႏိုင္ဖို႕
သူတို႕အသိုက္  ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္  နဲ႕ တစ္သားတည္းျဖစ္ရင္း အေရခြံစလဲၾကေတာ့တယ္ ။

တစ္ခ်ိဳ႕က အကၤ် ီအျဖဴ၊ ပုဆိုးအျပာ တူညီဝတ္စံုဝတ္ ဆိုင္ကယ္ခပ္ျမင့္ျမင့္ စီးလို႕
တစ္ခ်ိဳ႕က အကၤ် ီျဖဴ၊ စိမ္းျပာေရာင္ပုဆိုး
တူညီဝတ္စံုဝတ္ Tricker ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႕အသားက်လို႕
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္ခႏၵာထက္ ေဘာ္ဒီဖစ္တ္ တီရွပ္နဲ႔ ေအာ္လ္တာ
အေပၚမ်က္ဝန္းမည္း၊ ေအာက္ေျခေထာက္ Half Shoes
ခပ္က်ပ္က်ပ္စကင္န္နီ ဂ်င္းေဘာင္းဘီဝတ္လို႕
သူတို႕စိတ္ကူး သူတို႕ဒီဇိုင္းက သူတို႕သြားတက္ရမယ္႕
ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ စူးစမ္းမႈမ်က္ဝန္းေတြေအာက္ တလက္လက္အသက္ဝင္ ေတာက္ပလို႕ ။

သူတို႕ဆံပင္ဒီဇိုင္းက ဒီေန႕တစ္မ်ိဳးဆို
ေဟာ --- ေနာက္တစ္ပတ္ေနရင္ တစ္မ်ိဳး
သူတို႕ဆံပင္အေရာင္က အခုအခ်ိန္ အညိဳဆို
အမွတ္ရခ်ိန္ သတိထားၾကည္႕၊ ေနာက္အေရာင္တစ္မ်ိဳး
ေကာက္ခ်င္ရင္ေကာက္၊ ေျဖာင္႕ခ်င္ရင္ေျဖာင္႕
ေကာက္ေျဖာင္႕ တူးအင္န္ဝမ္း အလန္းဖလန္း အလန္းဖလန္း
ဝတ္ပံုစားပံု၊ ဒီဇိုင္းထုတ္ပံု၊ ႐ိႈးလုပ္ပံု ဂြမ္းတဲ႕အခါ ဂြမ္းေနခဲ႕
ေျပာပံုဆိုပံု၊ ေနထိုင္ပံု၊ သြားလာလႈပ္ရွားပံု ၾကမ္းတဲ႕အခါၾကမ္းေနခဲ႕
Nobody – Giordano – Gucci – Levi’s - Cheq
ခါေတာ္မွီရာသီအလိုက္ တံဆိပ္မ်ိဳးစံုနဲ႕ လန္းတဲ႕အခါ မိုင္ကုန္လႊတ္လန္းေနခဲ႕
ဆန္းတဲ႕အခါရွိ၊ မဆန္းတဲ႕အခါလည္းရွိ
အဆင္ေျပတဲ႕အႀကိမ္ရွိ၊ အဆင္မေျပတဲ႕အႀကိမ္ရွိ
သူတို႕ေခတ္ သူတို႕ဖက္ရွင္က သူတို႕ေရးတဲ႕သမိုင္းေအာက္ ဖရိုဖရဲပြင္႕လန္းလို႕ ။

ဘယ္ဖက္ရွင္ပစၥည္းအသစ္ထြက္တယ္၊ ဘယ္အဆိုေတာ္ သီခ်င္းအသစ္ထြက္တယ္
စသျဖင္႕ အေၾကာင္းတရား စိတ္ဝင္တစားနဲ႕ Modeling အိပ္မက္မက္သူရွိတယ္
အသစ္ထြက္ Application ေဆာ႕ဖ္ဝဲ ၊ ပရိုဂရမ္းမင္း ဘာသာရပ္
တရုတ္အေျခစိုက္ဟက္ကာအဖြဲ႕ ဝက္ဆိုဒ္အခ်ိဳ႕ ရက္အတန္ၾကာ တိုက္ခိုက္
အိုင္တီနည္းပညာအေၾကာင္းစိတ္ဝင္တစား၊ ခံယူခ်က္ႀကီးမား ပရိုဂရမ္မာ ဝါသနာအိုးလည္းရွိတယ္
အခ်စ္ကဗ်ာတိုင္း ဆိုင္ဆိုင္၊ မဆိုင္ဆိုင္
 မိငယ္ - - မိငယ္ေရ လို႕ ထည္႕ေရးတတ္ေလ႕ရွိတဲ႕ ကဗ်ာဆရာေပါက္စတစ္ေယာက္ရွိတယ္
ဦးေခါင္းထက္ အီမို ဆံပင္ကို ႏွစ္မိနစ္တစ္ႀကိမ္
သပ္တင္ေလ႕ရွိတဲ႕ ပဲခပ္မ်ားမ်ား ကင္းဘြဲ႕ရတစ္ေကာင္ရွိတယ္
ေလလံုးထြားထြား ေဟာင္ဖြာဖြာစကားမ်ားမ်ား အင္ဂ်င္နီယာေလာင္း အမ်ိဳးေကာင္းသား ရွိတယ္
စာဖြဲ႕လို႕မကုန္ႏိုင္ေလာက္တဲ႕ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အေထြေထြေတြရွိတယ္ ။

ေက်ာင္းသားအေဆာင္ဆိုေတာ႕  ဂီတသံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ညံစီ
အသံျမည္ေပမယ္႕ နားဝင္ပီယံျဖစ္တဲ႕အခ်ိန္ရွိ၊ မျဖစ္တဲ႕အခ်ိန္လည္းရွိ
ေျပာရင္းလက္စ ေဘးအခန္းမွ အသည္းကြဲသီခ်င္းေပါင္းစံု ထြက္က်
" လြမ္းရံုေက်နပ္တယ္ ေဘးမွာမရွိလည္းဘဲ မင္းနဲ႕ငါ႕ရဲ႕အမွတ္တရမ်ားစြာက်န္ေသးတယ္"
အသံေသးတယ္ ( မမိုက္ဘူး ) ၊ အသံေၾကာင္တယ္ ( မမိုက္ဘူးကြာ )
" သူနဲ႕ယွဥ္ရင္ငါက ရာတန္တစ္ရြက္ပါပဲ အရင္က ျပာယာခတ္စြာနဲ႕ မင္းဆီကုိသယ္လာျပႆနာပဲ"
မင္း ရက္ပ္ ရြတ္တာ အဂြမ္းႀကီးပဲ ( MC လႊမ္းပိုင္နဲ႕ မိုးနဲ႕ေျမ ဆီနဲ႕ေရ )
" ငါ႕အနားမင္းမရွိတဲ႕အခ်ိန္ေလးမ်ား ငါ႕နားမင္းရွိသလိုေနေပးပါ"
အသံပ်စ္ခၽြဲခၽြဲနဲ႕ မဆိုပါနဲ႕ဗ်ိဳ႕ ( ဆိုေတးလို ေတးဆိုရင္ အေျပးငိုရမယ္ )
မွတ္ခ်က္မ်ားစြာက အသံရဲ႕ျမန္ႏႈန္းအတိုင္း တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ စီရီလို႕
ဂႏၱဝင္ဆန္ဆန္မတီးခတ္ႏိုင္၊ ဂႏၱဝင္ဆန္ဆန္မသီဆိုႏိုင္၊ ဂႏၱဝင္ဆန္ဆန္ မေရးဖြဲ႕ႏိုင္
သူတို႕ဖန္တီးထားတဲ႕ အရိုးသားဆံုးဂီတဆိုတာ
ဘယ္ Key နဲ႕ တီးတီး ျမည္တယ္၊ ဘယ္ Beat နဲ႕ တီးတီး ၾကြတယ္၊
ဘယ္လိုပုံစံနဲ႕ဆိုဆို လွျမဲလွေနတယ္ ။

သူတို႕ဆိုတာ အေၾကာင္းမသိရင္ ေပါင္းဖို႕သင္းဖို႕ နည္းနည္းခက္တယ္
အရြယ္ငယ္ငယ္  လူငယ္  ဆိုတဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႕ လတ္ဆတ္ေမႊးျမတယ္
တံဆိပ္မ်ိဳးစံုေခတ္ေပၚဆိုင္ကယ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ တျဗဴးျဗဴးနဲ႕ ဗ်င္း အိပ္ေဇာသံ ဆူညံတယ္
ေက်ာင္းကားစီးတယ္၊ ေက်ာင္းအသီးသီးကိုတက္တယ္
ေခတ္ရဲ႕သားပ်ိဳျဖစ္ေတာ႕ ေခတ္မီတယ္၊ ေခတ္ဆန္တယ္
ဦးေခါင္းထက္ ကိုရီးယားဆံပင္ပံုစံမ်ိဳးစံု အေရာင္ထြက္တယ္
ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ ငါးသိန္းတန္၊ႏွစ္သိန္းတန္ ဟမ္းဖုန္း ကိုင္တယ္
အိုင္ပတ္(IPad )၊ အိုင္ဖုန္း( IPhone ) ၊ Tablet PC နဲ႕ တတ္ႏိုင္တဲ႕သူ ႐ိႈးထုတ္တယ္
ကဗ်ာေရးတယ္၊ စာေရးတယ္၊ သီခ်င္းေရးတယ္၊ အင္တာနက္သံုးတယ္
အသည္းကြဲခ်ိန္ ဂစ္တာတီးလို႕ ေၾကကြဲရင္းေဆြးတယ္
သူတို႕အခ်င္းခ်င္း တစ္ခါတစ္ရံ ကူညီရိုင္းပင္းတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ျပင္းထန္ၿပိဳင္ဆိုင္တယ္
အႏိုင္မခံ အရံႈးမေပး၊ ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္အလံမလဲ  စိတ္ဓာတ္နဲ႕
အတၱအိပ္မက္ကိုယ္စီလက္ဆြဲလို႕ သူတို႕အနာဂတ္ဆီ ခပ္သုတ္သုတ္ခ်ီတက္ေနတယ္ ။

ခင္ဗ်ားမ်က္စိနည္းနည္းရႈပ္သြားလား
ဆရာ ခရမ္းျပာထက္လူ ကဗ်ာစာသား ကိုးကားေျပာရရင္
"ေလတယ္မေျပာနဲ႕၊ ေလာတယ္မေျပာနဲ႕"
ေဟာဒါ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႕အေဆာင္ရဲ႕ ႏွစ္ဆယ္႕တစ္ရာစုလူငယ္ ။            ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
                                                     ကာတြန္း                                                                          



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 အက္ေဆး

ျမင့္မိုရ္ေတာင္သြား ေတာလား

_____ ေ န က် ယ္ ဝ န္ း _______


ဒီစာေၾကာင္းေတြကို ခ်ေရးမယ္လို႔ ဖီးလ္ဝင္တဲ့ေန႔က ကမာၻပ်က္တဲ့ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားတယ္ ။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ၂ ရက္ခြာၿပီးမွ ေရးလိုက္ေတာ့တယ္ ။

ဒီေန႔ အိပ္ရာက အေစာၾကီး ႏိုးတယ္ ။ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္နဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ။ ေန လည္းဝင္၊ ေလ လည္းဝင္ တဲ့ ျပဴတစ္ ၾကည့္ရတဲ့ အေပါက္ကို ဖြင့္ လိုက္ေတာ့၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ျမင္ကြင္းက ထူးမျခားနား သီခ်င္းေလး ညည္းၿပီး ဝင္လာတယ္ ။ ဒီေခါက္ရိုးကို ျပန္႔ေအာင္ တိုက္ဖို႔ မီးပူၾကီးၾကီးေတာ့ လိုေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေၾကးမံုျပင္ ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ ။

မွန္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္က မဲ့ျပေတာ့ ျပန္မဲ့ျပတယ္ ။
မွန္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္က ျပံဳးျပေတာ့ ျပန္ျပံဳးျပတယ္ ။
မွန္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္က ညာလက္ေထာင္ျပလိုက္တယ္ ။
..................... ။ 

ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းခ် လိုက္တယ္ ။

( ထိုေနရာမွ စ၍ စာဖတ္သူ ခင္ဗ်ားတို႔ အလြယ္တကူ နားလည္ႏိုင္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္၏ ခံစားခ်က္မ်ားကို လူျပိန္းနည္းျဖင့္ ေရးသားပါအံ့ )

ကၽြန္ေတာ္သည္ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ပါသည္ ။

မ်က္တြင္းခ်ိဳင့္ေနတဲ့ လျပည့္ကို ၾကည့္ေမွ်ာ္ရတာ ဇက္နာတယ္ ။ အျမင္မေတာ္တဲ့ လူတခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ခလုတ္ဝိုင္းပိတ္ၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တိုးတိုးေလး ဆက္လည္ေနတယ္ ။ ဘယ္သူသိတာ မွတ္လို႔ ။

ကၽြန္ေတာ့္ ညာဘက္ဦးေႏွာက္ထဲကို သူ႕အေၾကာင္းေတြ ျပြတ္သိပ္ ထည့္ေနခ်ိန္မွာ ၊ သူ႔ ဘယ္ဘက္ဦးေႏွာက္က အျပင္းအထန္ အလုပ္လုပ္ေနလိမ့္မယ္ ။ ေနာက္ဆံုးက ေနရတာ သာ ပါတယ္ ။ ဖိနပ္ တက္ အနင္းမခံရဘူးေပါ့ ။ အဲဒါကို နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ၾကည့္ၿပီး လက္ညိွဳးက ေကြးလိုက္ ဆန္႔လိုက္ လုပ္ရင္း ကေရာ္ကေရာ္ တဲ့ ။ လက္သည္းလည္းမညွပ္ရေသးဘူး ။ ဂစ္တာ မတီးဘူးနဲ႔တူပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါ ေျပာဖူးသလိုေပါ့ ။ ခ်စ္ရတာ လက္သည္းအရွည္နဲ႔ ဂစ္တာတီးရသလိုပါပဲ ခက္တယ္ ဆိုေတာ့ လက္ညိွဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး အသည္းကြဲေစ တဲ့ ။

စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ စ်ာပန မွာ ငိုခ်င္းဆိုေပးမယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ။ စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြယ္ ။ မင္းဝတ္သမွ် အက်ၤ ီအေရာင္ေတြကို လိုက္ၿပီး စာဖြဲ႔ေပးဖို႔ ငါ့မွာ ကဗ်ာဥာဏ္မထက္ လို႔ပါ ။ တကယ္ဆို ဒီသင္ခန္းစာကို ငါ မသင္ဘဲ တတ္သင့္ရမွာပါ။
ေျခဗလာ နဲ႔ လိုက္လာတာပါ ။ ဆရာ့လိုမ်ိဳး ဘဝ က ဖိနပ္ၾကိဳးငံု႔ခ်ည္ေနတုန္း မစံပယ္က မုန္း သြားမွာစိုးလို႔ ဖိနပ္ေတာင္ စီးခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး ။ 

မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုကို အလင္းတန္း တစ္ခု က်ေရာက္ရင္ ရိုက္လင္းတန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ က်ေရာက္တဲ့ ေထာင့္ဒီဂရီအတိုင္း ျပန္လင္းတန္း ရိုက္ခတ္ၿပီး ျပန္တယ္။ ရိုက္လင္းတန္းနဲ႔ ျပန္လင္းတန္း ထပ္တူက်ဖို႔ဆိုရင္ အလင္းတန္းက မ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို ေထာင့္မွန္က် ရိုက္ခတ္ရမယ္ဆိုတာ ၉ တန္း ၁ဝ တန္း ရူပေဗဒ စာေၾကရင္ သိၾကလိမ့္မယ္ ။ မရွင္းဘူး မသိဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကားခံ တစ္ခုခု ထားၿပီး ေမးႏိုင္တယ္ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေမတၱာေရာင္ျပန္ဟပ္လိမ့္မယ္ အသြားအျပန္ ဘာညာ ဆိုတဲ့ စကားေတြကို လြယ္လြယ္ေျပာတတ္တဲ့ သူတခ်ိဳ႕ကို သတိထားမိေစခ်င္လို႔ပါ ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးတဲ့ အလင္းတန္း ခင္ဗ်ားဆီ ဆက္ဆက္ ျပန္လာေစခ်င္ရင္ေတာ့ ၉ဝ ံေထာင့္မတ္က်ေအာင္ရိုက္ ၿပီး ေစာင့္ေနေပေတာ့  ။ ဒါပဲ ရွိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေထာင့္မွန္က်ဖို႔ နဲနဲ လြဲသြားတယ္ ။

တိမ္ဖုံးတဲ့ည မွာ ေၾကြတဲ့ၾကယ္ေတြကို သနားမိတယ္ ။ ငါးေတြ ပင္လယ္ထဲမွာ လိႈင္းမူးတတ္ၾကသလား ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္းခန္းက မစီးနဲ႔ ။ ေစ်းၾကီးတယ္ ။ လိေမၼာ္ေရာင္ နဲ႔ လိေမၼာ္သီး ဘယ္သူ အရင္လာတာလဲ ။ ဝါ စိမ္း နီ ျပာ အသင္းေလးသင္းမွာ လိေမၼာ္ေရာင္ အသင္းကို ဘယ္သူ ထပ္တိုးတာလဲ ။ gtalk က idle sign ကို လိေမၼာ္ေရာင္ ထားဖို႔ ဘယ္သူ အၾကံေပးတာလဲ ။ သိၾကပါသလား ။ အကယ္၍ ေကာင္းကင္သာ လိေမၼာ္ေရာင္ ဆိုရင္ သူမရဲ့ ေျခသည္းေဖြးေဖြးေလးေတြမွာ ေကာင္းကင္မႈန္ေတြ ေပက်ံေနဦးမွာလား ။ သူမေၾကာင့္ ဒီစၾကဝဠာၾကီးရဲ့ ( ဘယ္ေနရာမဆို ) ( တစ္ရက္ေလာက္ ) ( မျပည့္စံုလို႔ ) သက္တံ့ေတြ ကိုယ္ထင္မျပႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ ဘယ္သူက ေခါင္းဝင္ခံမွာလဲ ။ ၁၉၉ ကို ဖုန္းဆက္ရမွာလား ။ 999 ကို ဖုန္းဆက္ရမွာလား ။ တီ တီ တီ ။ လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ busy at the moment ။ တကယ္ေျပာတာ တိမ္ဖံုးတဲ့ညမွာ ေၾကြတဲ့ၾကယ္ေတြကို သနားမိတယ္ ။

ဦးစံရွားကို ျပန္ဖတ္တာ အရင္လို ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းေတာ့ဘူး ။ ငါပဲ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္တိုးလာလို႔လား ။ ဇာတ္လမ္းေတြကို မွတ္မိေနလို႔လား မသိဘူး ။ ႏို႔ေပမယ့္ ကၽြႏု္ပ္မိတ္ေဆြၾကီး ေစာတာအယ္ ကေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ကို ခင္ဗ်ားက တကယ့္ေဂါက္သီးပဲ ဟု ေျပာေခ်တုန္း ။ ကိုင္း သည္လိုဆိုလွ်င္ ေဂါက္က်င္းထဲသို႔ အကၽြႏု္ပ္ လွိမ့္ဝင္ဖို႔သာ ရွိေတာ့ရာ၏ ။ ကၽြႏု္ပ္အား ခပ္ျပင္းျပင္းသာ ႏွက္ၾကေပေတာ့ ။ ေတာ္ၿပီ ။
"သူမ်ားစကားေတြ သံုးရတာ လွ်ာယားတယ္ ။"

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကိုေတာ့ ယံု ။ ဒီစပ်စ္သီးက ခ်ိဳတယ္ ဆို .. လွမ္းဟပ္ၾကမွာလား။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အခ်စ္တတ္ဆံုး“ဆု”ကို ကၽြန္ေတာ္ပဲ ရသင့္တယ္ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အပ်င္းၾကီးတယ္ေလ ။ ခ်စ္မိၿပီးသြားၿပီ ဆို မုန္းရမွာ ပ်င္းတယ္ ။ ထားပါေလ ..  ျမင္းမိုရ္ေတာင္သြားေတာလားတစ္ပုဒ္ကို ေရးဖို႔ ငါကိုက ကုသိုလ္ကံ နည္းခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္ ။ 
                    -----------------------------------------------------------------------------


ခရမ္းျပာပတ္လမ္းမွာ ခ်ိတ္တြယ္ေနတဲ့ ေလတံခြန္

_____ စ စ္ ႏို င္ _______________________

အရာအားလံုးကိုျငီးေငြ႔လြန္းေနသည္မွာ ၾကာျပီ ။ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ နာရီသံတခ်က္ခ်က္ ျမည္ေနသည္။ အေၾကာင္းမဲ့ေငးငိုင္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းမိသည္။ စိတ္ထဲမွာ စကားလံုးေတြ ျဖတ္ေျပး သြားတာျမင္ရသည္။ မီးခလုပ္ကို ဖြင့္လုိက္သည္။ ဇာတ္လမ္းအစမွာပင္ မင္းသားေသဆံုးျပီးျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။ ကုိယ္ ေမာပန္းေနသည္။ မစိုက္ျဖစ္ေသာ ႏွင္းဆီပင္တစ္ပင္ကို အားနာသည္။ အဆံုးမရွိႏိုင္ေသာ လိႈဏ္ေခါင္းမည္းမည္းတစ္ခုအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္မိခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပမည္။ မည္သည့္အရာကိုမွေမွ်ာ္လင့္ မထားျခင္းသည္ ျငိမ္းခ်မ္းရေလသည္။ ေၾကာင္ေလးတေညာင္ေညာင္ ေအာ္ေနသည္။ သတၱ၀ါတစ္ခု,ကံတစ္ခုဟူေသာ စကားကလည္း တရားသည္။ တံျမက္စည္းလွည္းသြားသူကို မေတြ႔ရပါ။ အမိႈက္စတစ္ခ်ိဳ႕ကိုသာ သဲလြန္စအျဖစ္ ခ်န္ရစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ယစ္မူးရမည္နည္း။

ထိုေန႔က ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူပါသည္။ ေခါင္းအနည္းငယ္မူးေနေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ဆံပင္တိုတိုအလယ္ခြဲႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္မိသြားေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ကို ျပန္ေရာက္ရွိသြားတာလား။ မေသခ်ာပါ။ မ်က္စိေရွ႕မွာ လူသံုးေယာက္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေနသည္။ ေမွာက္ထားေသာဖဲခ်ပ္ကို ဆြဲလွန္လိုက္မိသည္။ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္၏ နာက်ည္းေနေသာမ်က္ႏွာ ေပၚလာသည္။ အမွန္္ေတာ့ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနဖို႔ေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုသာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္။ သုညထဲသို႔ ဘာမွထပ္ျဖည့္ရန္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။ လူ႔ဘဝသည္ ရယ္ေမာစရာေကာင္းလွသည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္မွာရလာေသာ အသိဥာဏ္မ်ားကို ဘဝ၏ဘယ္ေနရာထိ သယ္သြားရမည္နည္း။ ေၾကြပန္းအိုးေလးလိုသာ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္က်ကြဲလိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။

ယုန္မေလးမ်က္ႏွာဖံုး စြပ္ထားသည္။ ေလတံခြန္လႊတ္ရာတြင္ မကၽြမ္းက်င္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ံႈးပါသည္။ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံ မ်ားကို ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ အစိမ္းေရာင္ေတြလမ္းမွားျပီး ဝင္လာတာ ျဖစ္မည္။ ဘဝမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုးရုိးသားခဲ့ပါသည္။ သခၤါရတရားကိုမသိဘဲ ဒဂၤါးေလးတဝီဝီလည္ေန သည္။ အမွတ္တရဆိုတာ အံဆြဲထဲမွာ ရွိလိမ့္မည္။ ၾကယ္တံခြန္လိုေၾကြဖို႔ ေကာင္းကင္ဆီသို႔ ပ်ံတက္ရပါလိမ့္ဦးမည္။ မစိုက္ပ်ိဳးေသးဘဲ ရိတ္သိမ္းခ်င္ေနေသာ လယ္သမားေလးလုိလည္း ရွက္လွသည္။ ေနသည္အေနာက္မွထြက္၍ အေရွ႕သို႔ဝင္ပါသည္။

သံသရာလား ၊ ရထားလား ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာဗဟိုျပဳျခင္းလား။ မသိပါ ။ အေၾကာင္းတရားက မလႈပ္ဘဲ အက်ိဳးတရားက ေရြ႕ပါသည္။ ျငီးေငြ႕လြန္းေနတာသိရဲ႕လား။ မြန္းၾကပ္လြန္းေနတာ သိရဲ႕လား။ ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္သာ ထိုးစိုက္လိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။ ေတာ္ရာမွာေနရင္း ဆံပင္ေတြရွည္လာတာကို ေတြ႕ရသည္။ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ မ်ားမ်ားစားစားယူသြားရန္မရွိပါ။ ရယ္သံမ်ားကို ၾကားေနရဆဲျဖစ္ပါသည္။ အႏိုင္မယူတတ္သူသည္ အလံျဖဴလည္း ေဆာင္ေလ့မရွိပါ။ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ မ်က္ႏွာဖံုးတစ္ခုျပဳတ္က်လာခဲ့သည္။ ေရာက္လာပါျပီ ။ သူ႔လမ္းသူသြားေနျခင္းျဖစ္္၍ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သာ တည့္တည့္တိုးေနရပါ သည္။ ဧပရယ္လျဖစ္ပါသည္။ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ ကမာၻၾကီးပိုမိုတိမ္းေစာင္းလာပါသည္။ အသက္ၾကီးမွ ျပန္ျဖဴစင္ရျခင္းသည္ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းႏွင့္ လက္ေရးလွျပန္ေလ့က်င့္ရသလို ကသိကေအာက္ ႏိုင္ပါသည္။ ဘယ္အရာကိုမွ ျငိတြယ္မေနခ်င္သည့္ အျဖစ္တြင္ စိတ္ကျငိတြယ္လြန္းေနပါသည္။ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံမ်ားကိုလည္း ၾကားေနရျပန္သည္။ ေမေမ့ကိုလည္း သိပ္လြမ္းရပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဟူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ ေလတံခြန္ေလးသာျဖစ္ပါသည္။ ဗလာစာအုပ္ျဖဴျဖဴေတြ ျမင္တိုင္း ေက်ာက္သင္ပုန္းမဲမဲေလးေတြရွိေသာ ေခတ္ဆီသုိ႔သာ စိတ္ကုိ ဇက္ၾကိဳးတပ္မိေနပါေတာ့ သည္။ ။
                    -----------------------------------------------------------------------------


ထရပ္ကားေပၚက အက္ေဆးမ်ား (၁)

______ သ င္ း ကြဲ _______________

(၁)
ကၽြန္ေတာ္ပင္လယ္ဆီကို သြားေနတယ္ ။ ပင္လယ္ဆိုတာအလံုးၾကီးလား အျပားၾကီးလား ၊ ေမာ္ေတာ္ကားလို ဘီးေလးဘီးနဲ႔လား ၊ ေအးခ်မ္းမြန္လို သြားတက္ေလးပါလား ၊ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ဆီကို သြားေနတယ္ ။ ပင္လယ္ဆိုတာ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ဌာနမွာ ရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး ။ ပင္လယ္ဆီသြားဖို႔ လမ္းညႊန္ေျမပံုလည္းမပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ သိမႈထဲမွာ ရွိေနတာတစ္ခုက ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ဆီ အေရာက္သြားဖို႔ပဲ ။ ပင္လယ္ရဲ႕ သေဘာ သဘာဝ ၊ ပင္လယ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရ ၊ ပင္လယ္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆို ဘာမွမသိဘူး ။ ဒီလိုဆိုေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ဆီ သြားေနတယ္ ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔က မယံုၾကည္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္လိမ့္ဦးမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေျပာႏိုင္တာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ ပင္လယ္ဆီသြားေနတယ္ ။

“ပင္လယ္ကို မျမင္ဖူးခင္ကတည္းက
ပင္လယ္ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္
က်ဳပ္လား . . . အခု ပင္လယ္ဆီ သြားေနတာပါ”
(ကႏာၱရသား - ေနမ်ိဳး)

(၂)

သူ သစ္သီးေလး တစ္လံုးကို ခြဲလိုက္တယ္ ။ သစ္သီးေလးထဲက သစ္ေစ့ေလးထြက္လာတယ္ ။ သူ ကေလးပီပီ  သစ္ေစ့ကေလးကို လက္နဲ႔ ေတာက္ထုတ္လိုက္တယ္ ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာတဲ့အခါ သစ္ေစ့ကေလးဟာ သစ္ပင္ တစ္ပင္ျဖစ္သြားတယ္ ။ သူလည္း အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားတယ္ ။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ကေလးသူငယ္ေတြ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္ ။ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴစင္ျခင္း အရိပ္အေယာင္ေတြျပည့္လို႕ ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ သစ္ေစ့ကေလးေတြဟာ သစ္ပင္ေတြ ျဖစ္လာမလားလို႔ သူေတြးမိတယ္ ။ သူ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာ သစ္သီးတစ္လံုးရွိတယ္ ။

“ငါျမင္ေနရ
သစ္သီးထဲက သစ္ပင္ကေလး
အဲဒီသစ္ပင္ ေအာက္မွာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဟစ္ေအာ္ ေဆာ့ကစားေနၾက
ကေလးငယ္မ်ား”
(သစ္ပင္ေအာက္က ကေလးငယ္မ်ား - ေနမ်ိဳး)


(၃)

သူမ မနက္ ေလးနာရီ အတိမွာပဲ အိပ္ရာက ႏိုးလာတယ္ ၊ မ်က္လံုးေတြက က်င့္သားရေနတာေၾကာင့္ မနက္ေလးနာရီ ဆိုတာနဲ႔ အိပ္ရာက ႏိုးေနတတ္တာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ ။ တစ္ကိုယ္ရည္ တစ္ကာယ သန္႔ရွင္းေရးကိစၥေတြ ျပဳအၿပီးမွာ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ အိမ္ေရွ႕ေရကျပင္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္ ။ မ်က္ႏွာသစ္ရင္း သတိျပဳမိတာက သူမရဲ႕ ပါးျပင္ေပၚက ထင္ထင္ရွားရွား အေရးအေၾကာင္းေတြ ။ သူမ အပ်ိဳတုန္းကမ်ား ဒီလို မဟုတ္ ၊ ညေနေရခပ္ဆင္းျပီေဟ့ ဆိုရင္ ကာလသားတစ္သိုက္ မ်က္ျဖဴဆိုက္ေလာက္ေအာင္ လိုက္ပိုးၾကတာ ခံခဲ့ရသူ ။ အင္းေလ . . . အသက္လည္း ၇၀ ေက်ာ္ေနမွပဲ ဟု ေတြးရင္းၿပံဳးမိသည္ ။ အဲဒီေနာက္ မၾကာခင္မွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္းခံၾကြလာမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြကို ေလာင္းလွဴဖို႔ အတြက္ ထမင္းတစ္အိုးတည္ထားျပီး ၊ ဘုရားရွိခိုးရန္ အိမ္ေရွ႕ခန္းသို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္ ။

“ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ပုဆစ္တုပ္
ႏႈတ္မွ တတြက္တြတ္ ရြတ္ဆို
အဘြားအိုဟာ ဘုရားရွိခိုးစာေတြကို ေမ့ေပါ့
ဉာဏ္ထိုင္းေလေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွ စ ၊ လယ္ ၊ ဆံုး ကို
မွန္ကန္စြာ မ႐ြတ္ဆိုႏိုင္ပါ
ဘုရားရွင္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ”
 (ငါ့အိမ္နားက အဘြားအို - ေနမ်ိဳး)


                    -----------------------------------------------------------------------------


အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္

_______ ရ င္ န င့္ ေ အ ာ င္ _____________

အခါလြန္ျခင္းမ်ားတြင္ တစ္ပတ္ရစ္ေနာင္တမ်ားက ေရွ႕ထြက္မင္းသမီးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဝါက်ကို ဝါက်အတိုင္းထားလိုက္ေသာအခါ မိုးေပၚသို႕တက္ရန္ လမ္းမ်ားက မီးပြိဳင့္နီကုန္ၾကသည္။ ေနာက္တစ္ပတ္တြင္ ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္မ်ားက ေရခဲတံုးမ်ားႏွင့္အတူ အရည္ေပ်ာ္လို႕။ ခုခ်ိန္ဆို ေလေျပမ်ားႏွင့္ ေႏြဦးသည္ ေဆာင္းကို မထီမဲ့ျမင္ လုပ္ေရာ့ေနဦးမည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

ထဖို႕ ပ်င္းရင္း ထလိုက္ခ်ိန္မွာ ျပန္ထိုင္ဖို႕ ဒြိဟမ်ားလည္း အေတာင္ပံမ်ားႏွင့္ ေရကူးလုိက္ၾကသည္။ ကမာၻသည္ အရင္လို ႏွစ္ဆယ့္သံုး ႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္း တိမ္းေစာင္း မလည္ေတာ႕။ ပဲေလွာ္ဝါးရင္း ထန္းလ်က္စားရင္း အသက္ၾကီးလာေသာအခါ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းမဲ့ အေတြးအေခၚမ်ားက ေရေပၚတြင္ ေပါေလာေပၚေနေတာ႕သည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ့မ်ားႏွင့္။

မခ်ိမဆန္႕လူႏွင့္ အေတာမသတ္ေရာဂါတို႕က မတိမ္းမယိမ္းတူေနၾကပါလွ်င္ .. ဟူေသာ စာသားကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မဖတ္တတ္ခင္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ကို တဝၾကီး ရွဴလိုက္ရသည္။ ျမကန္သာ ကဗ်ာကို ဘယ္သူေရးပါသလဲ။ ရွိတ္စပီးယားေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အသက္ရွဴဖို႕ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေမ႕ခဲ႕တုန္းက ေရထဲမွာ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေရာင္းေသာ ေစ်းက ေစ်းၾကီးေနသျဖင့္ ညေစ်းတန္းဘက္သို႕ ငိုစရာအေဟာင္းေတြ လိုက္လံရွာေဖြမိသည္။ မီးျခစ္တစ္လံုးကို ျခစ္လိုက္ေတာ့ စိတ္ေတြ ဝုန္းဝုန္းေတာက္လာေၾကာင္း လမ္းၾကံဳလွ်င္ ေျပာရပါဦးမည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

အီသီယိုပီးယားတြင္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္က မိုးေရထဲမွာ ငါးမ်ား ပါလာခဲ႕ဖူးသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ တိမ္တိုက္မ်ားက စက္ဝိုင္းပံုမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ လူသည္ လူပီသရန္ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ လိုအပ္သည္။ မတရားပါ။ ဆႏၵဟူေသာ ဝရမ္းေျပးေနာက္ လိုက္ဖမ္းေနၾကေသာ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မမိေလခဲ႕။ သူ႕ကို ဖမ္းမိလွ်င္ေတာ့ ဆုေၾကးမနည္းလွ ဟု ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ထားသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲတြင္ ငါးပါးသီလကို ထည့္ရင္း ကိုယ္က်င့္တရားမ်ားကို ေရာင္းစားမလို႔ လုပ္တုန္း။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

တကယ္မရွိေသာ အရွိတရားမ်ားကို ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေလာင္းေၾကးထပ္လိုက္သည္။ အသိတရားက ေအာက္ေၾကးေပါက္ေနသည္။ လူၾကိဳက္မမ်ားလွ။ ဟိုတစ္ေန႕က နယူးဇီလန္ႏွင့္ ပဲရစ္ျမိဳ႕မ်ားသို႕ အလည္သြားလုိက္သည္။ မိုႏုိပိုလီဂိမ္းေပၚတြင္ ျဖစ္သည္။ အီဂ်စ္သို႕ သြားခ်င္ေသာ္လည္း အံစာတံုးက မက်ခဲ႕။ တစ္ရက္က ေကာင္းကင္ၾကီး ေနမေကာင္းျဖစ္၍ သတင္းေမးဖို႕ ၾကက္ဥသြားဝယ္ရသည္။ ေနာက္ရက္တြင္ ၾကက္ဥမ်ားကား သတင္းမေမးခင္ လူေကာင္ေလးမ်ားေပါက္လာၾကသည္။ မထူးဆန္းပါ။ ကဗ်ာႏွင့္ ကမာၻကို မွားယြင္း သံုးစြဲမိျခင္းေၾကာင့္ အရင္လက အျပစ္ေပးခံရသည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

အိတ္ကပ္ထဲတြင္ အိပ္မက္တစ္ခုထည့္ထားသည္။ အေရးေပၚ ထုတ္ၾကည့္ရန္ျဖစ္သည္။ ပိုးသတ္ေဆးႏွင့္ ပါရာစီတေမာ မွားေသာက္မိသည့္ညက အရမ္းအိပ္လို႕ ေကာင္းခဲ႕သည္။ အေျဖမရွိပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ေမးခြန္းမရွိ၍ ျဖစ္သည္။ အေျဖမွားပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေမးခြန္းမွားေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ေျမြတစ္ေကာင္လို အေမာက္ေထာင္ျပလိုက္သည္။ တီေကာင္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသျပခ်င္၍ ျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါ။ မႏိုင္လွ်င္ သည္းခံျပီး မရွိလွ်င္ ေရာင့္ရဲလိုက္ပါ။ ေလာကသည္ အရင္လို ႏွမ္းမျဖဴးေတာ့ ။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

ကီးဘုတ္၏ အန္းတားခလုတ္မ်ားကို သံသယျဖစ္ရင္း အင္တာနက္ဆိုေသာ နည္းပညာမ်ားအလယ္ ကမာၻပတ္လိုက္သည္။ ဘီးလံုးမ်ားအားလံုးသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ စက္ဝိုင္းျဖစ္ေနၾကသနည္း။ ေလးေထာင့္၊ သို႕မဟုတ္ ၾတိဂံျဖစ္သင့္သည္။ အတၱကို စပေရးဘူးတစ္ဘူးအတြင္းသို႕ ဂတ္စ္ႏွင့္ေရာထည့္ထားလိုက္သည္။ အကယ္၍ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမပါသည့္ အင္းဆက္ပိုးမ်ားေရာက္လာပါလွ်င္ သူတို႕ကို ထိုစပေရးဘူးျဖင့္ ျဖန္းလိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ လူေတြကို က်ီစားဖို႕ သဘာဝတရားက မိုးၾကိဳးမ်ား၊ မုန္တိုင္းမ်ား၊ ငလ်င္မ်ားႏွင့္ ေစာင့္ေနသည္။ လူေတြကလည္း သဘာဝတရားကို အံတုဖို႕ ေရကာတာေဆာက္သည္။ လွ်ပ္စစ္ထုတ္သည္။ ကားေမာင္းသည္။ ေလယာဥ္ေမာင္းသည္။ စက္ရံုမီးခိုးေခါင္းတိုင္မ်ား လုပ္သည္။ ႏ်ဴးကလီးယားထုတ္သည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။
ၾကယ္မရွိေသာ ေကာင္းကင္ရပ္ဝန္းတြင္ ကေလးတစ္ဦးက လကို ဦးထုပ္လုပ္ေဆာင္းကာ နဂါးေငြ႕တန္းကို နဂါးႏိုင္ဓါးလုပ္ ေဆာ႕ကစားေနသည္။ ပိုးမင္းသားႏွင့္ ဂ်ိန္းစဘြန္း ေခတ္ကုန္သြားလွ်င္ အပ်င္းေျပေဆာ႕ဖို႕ ကားသူခိုးဂိမ္းရွိသည္။ ပီတူးဂိမ္းရွိသည္။ အိတ္စ္ေဘာက္စ္ဂိမ္းရွိသည္။ ပီအီးအက္စ္ရွိသည္။ ဒါႏွင့္ အားမရလွ်င္ ညကလပ္ရွိသည္။ အႏွိပ္ခန္းရွိသည္။ အရက္ဆိုင္ရွိသည္။ ကာစီႏိုရွိသည္။ ပရီးမီးယားလိဂ္ရွိသည္။ ျမင္းျပိဳင္ပြဲရွိသည္။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

ကန္ထဲမွာ အရင္လို ေရမျပည့္ေတာ့။ ၾကာပန္းမ်ားခူးလွ်င္လည္း ဒဏ္ေငြေပးေဆာင္ရဦးမည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေလွေလွာ္ရင္း ေရနစ္ၾကသူမ်ားအေၾကာင္း မီဒီယာမ်ားက သတင္းေပးထားသည္။ ေလာကသည္ အရင္လို သာသာယာယာ မဟုတ္ေတာ႕။ မီးပံုးပ်ံ ဦးေက်ာ္ရင္က ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားသည္။ သူျပဳတ္က်ေသဆံုးရသည္မွာ တကယ္ေတာ့ လုပ္ၾကံခံရေၾကာင္း တီးတိုးေျပာသြားသည္။ နတ္သွ်င္ေနာင္ကို ဘယ္သူသတ္တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ပါ။ ကဒါဖီမဟုတ္ပါ။ ဘင္လာဒင္မဟုတ္ပါ။ ေသခ်ာတာက သူ႕ရတုေတြကိုေတာ့ ေခတ္၏ ေျပာင္းလဲႏႈန္းႏွင့္ ေသြးသားေတာင္းဆိုမႈမ်ားက သတ္ဖို႕ျပင္ေနၾကျပီ။ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

ဇာတ္သိမ္းခန္းသည္ ထင္သလိုမဟုတ္ခဲ႕ပါလွ်င္ ကဲ့ရဲ႕ဖို႕ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ မီးခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ လူေတြ ေပ်ာက္ကုန္သည္။ အားလံုးလိုလိုသည္ အေမွာင္မွာပဲ ျမင္ၾကရေတာ႕သည္။ လူၾကီးမ်ား ေဘာလံုးပြဲေလာင္းေနၾကသည္။ ကေလးမ်ား မိုရင္ဟိုႏွင့္ ဖာဂူဆန္ကို ကေနာင္မင္းသားထက္ ပိုသိလာၾကသည္။ သြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ္က မိုႏိုပိုလီကစားရင္း အံစာတံုးက ေထာင္က်မည့္ အကြက္သို႕ ေရာက္သြားသည္။ အခုခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္လာသမွ်သည္ အားလံုးမွာ ျမင္ခဲ႕ရသည္မွာ အျပာေရာင္။ အနီေရာင္။ အေရာင္မဲ႕မ်ားႏွင့္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                    ဟာသ

 
ကည့္ျမင္တုိင္ျဖစ္ေပၚလာပံု

အဂၤလိပ္ေခတ္တြင္ျဖစ္သည္။
နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္စစ္သေဘၤာတစ္စင္း ၾကည့္ျမင္တိုင္ဆိပ္ကမ္းသုိ႔ ဆုိက္ကပ္လာ၏။
ထုိဆုိက္ကပ္လာေသာ အဂၤလိပ္စစ္သေဘၤာႀကီးအား ျမင္ေသာအခါ ဆိပ္ကမ္းရွိ လူထုႀကီးက
ဝုိင္းဝန္းဆဲဆုိၾက၏။ ဆဲဆုိသံမ်ားကို ၾကားေသာအခါ အဂၤလိပ္စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦးက
စစ္သေဘၤာေပၚမွေန၍ စကားတစ္ခြန္းဆုိ၏။

COME AND DIE !
(ကမ္း အန္ ဒုိင္း)

ထုိစကားစုအား အျမန္ေျပာရာမွ ကမ္းအန္ဒိုင္း ကမ္းအန္ဒိုင္းႏွင့္ ယခု ၾကည့္ျမင္တုိင္ ဟူ၍ ျဖစ္လာေလေတာ့သည္။

=================================================

ပုစြန္ေတာင္ ျဖစ္ေပၚလာပံု

အဂၤလိပ္ေခတ္တြင္ျဖစ္သည္။
နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္စစ္သေဘၤာတစ္စင္း ပုစြန္ေတာင္ဆိပ္ကမ္းသို႔ ဆုိက္ကပ္လာ၏။
ထုိအခါ အဂၤလိပ္တုိ႔အားမုန္းတီးသူလူတစ္ေယာက္သည္ စစ္သေဘၤာေပၚသုိ႔ အႏၱရာယ္ျပဳရန္
ေျပးတက္သြား၏။

ထုိျမင္ကြင္းကိုျမင္ေသာအခါ အဂၤလိပ္စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ထိတ္လန္႔တၾကားျဖင့္ သူ၏ရဲေဘာ္မ်ားအား အမိန္႔ေပး၏။ ထုိအမိန္႔မွာ..

PUSH HIM DOWN ! ဟူ၍ျဖစ္သည္။
(ပြတ္ရွ္ဟင္းမ္ ေဒါင္း)

ထုိအဂၤလိပ္စကားစုအား အျမန္ေျပာရာမွ ပြတ္ရွ္ဟင္းမ္ေဒါင္း ပြတ္ရွ္ဟင္းမ္ေဒါင္းႏွင့္ ယခု ပုစြန္ေတာင္ ဟူ၍ ျဖစ္လာေလသည္။

( N P )


ေတာ္ခ်က္က
-------------

စာသင္ခန္းတစ္ခုအတြင္း သမိုင္းဘာသာရပ္သင္ၾကားေနခ်ိန္ျဖစ္သည္ ။
ဆရာမ              - ကဲ . . ကေလးတို႔ေရ ၁၈၀၉ ခုနွစ္က ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲ ။
ေက်ာင္းသားမ်ား  - ေအဗရာဟမ္လင္ကြန္း ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္ ။
ဆရာမ              - ေအး ဟုတ္ျပီကြဲ႕ ။ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေမးမယ္ ။
                         ၁၈၁၉ ခုနွစ္တုန္းကေရာ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲကဲဲြ႕ ။
ေက်ာင္းသားမ်ား  - ေအဗရာဟမ္လင္ကြန္း ဆယ္နွစ္ျပည့္ပါတယ္ ဆရာမ ။


=================================================
ေမေမမွာထားလို႔
-----------------

ဆရာမ   - ကေလးတို႔ေရ . . မနက္ျဖန္ ပလူတိုၿဂိဳလ္နဲ႔ မားစ္ၿဂိဳလ္အေၾကာင္းေလ့လာၾကမယ္ကြဲ႕ .
              ေက်ာင္းမပ်က္ၾကနဲ႔ေနာ္ ။
ဖိုးစီေလး - မနက္ျဖန္ သားေက်ာင္းလာလို႔မရဘူး ဆရာမ ။
ဆရာမ   - ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဖိုးစီ ။
ဖိုးစီေလး - ေမေမကမွာထားတယ္ ။ အိမ္နဲ႔အေဝးၾကီးေတြကို မသြားပါနဲ႔တဲ့ ။

=================================================

ရွာေဖြေတြ႔ရွိသူ
---------------
ဆရာမ     - ေမာင္ျဖဴ  . . ဒီကမာၻ႔ေျမပံုမွာ အေမရိကတိုက္က ဘယ္ဟာလဲ ရွာျပပါဦး ။
ေမာင္ျဖဴ   - ဒီမွာပါ ဆရာမ ။
ဆရာမ     - ေအး ဟုတ္ျပီကြဲ႕ ။ ဒီတစ္ခါ ေမာင္ဖိုးလံုး အလွည့္ ။
                အေမရိကတိုက္ကို ဘယ္သူက ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲဲ့တာလဲ ။
ေမာင္ဖိုးလံုး - ေမာင္ျဖဴ ပါ ဆရာမ ။
ဆရာမ      -  ေဟ  ။

=================================================

သူေျပာတာလဲ ဟုတ္တာပဲ
---------------------------

ဆရာမ     - ေဟ့ ေမာင္ျဖဴ . . မင္းအေဖအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ
ေမာင္ျဖဴ   - ကြ်န္ေတာ့အသက္နဲ႔အတူတူပါပဲ ဆရာမ
ဆရာမ     - ေဟ .. ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္မွာလဲကြ ။ မင္းအေဖနဲ႔မင္းနဲ႔ အသက္အတူတူဆိုတာ ။
ေမာင္ျဖဴ   - ျဖစ္နိုင္ပါတယ္ ဆရာမ ။ အေဖက ကြ်န္ေတာ့ကိုေမြးေတာ့မွ သူလဲ အေဖျဖစ္တာပါ ။
                ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့အသက္နဲ႔ အေဖရဲ႕အသက္ အတူတူပါပဲ ။

( Y Y )

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
                                              ၀တၱဳတို


အျဖဴေရာင္ သုႆာန္မွာ စံပယ္ေတြ ေဖြးခနဲ ပြင့္

________ ဖို း ေ ဇ ာ္ ( ဓ ာ တု ) ____________


သူ႕တြင္ ေျမြျဖဴေလးတစ္ေကာင္ရွိသည္ ။ ထိုေျမြျဖဴေလးကို စံပယ္ဟု အမည္ေပးထား၏ ။ ေျမြျဖဴေလးသည္ အထီးလား အမလား ဆိုတာ သူမသိ ။ သူ႕တြင္ စံပယ္ဟု အမည္ရေသာ ေျမြျဖဴေလးတစ္ေကာင္ရွိသည္ ။

သူ႔တြင္ စံပယ္ဟု အမည္ရေသာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိသည္ ။ ထို စံပယ္ဟူသည္႔ အမည္အား သူမ၏ ဖခင္မွ ေပးထားျခင္းျဖစ္၏ ။ သူမ၏ ဖခင္က စံပယ္ဟူေသာ အမည္ကိုေပးေသာေၾကာင့္ ၊ သူမက စံပယ္ဟူေသာ အမည္ကို ယူလိုက္ရ၏ ။ မဂၤလာတရားေတာ္ႏွင့္ ညီ၊ မညီေတာ့ မသိ ။ သူမ၏ဖခင္တြင္ စံပယ္ဟု အမည္ရေသာ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ မရွိေခ် ။

စံပယ္သည္ အလြန္တရာမွပင္ ပါးနပ္လွ၏ ။ သူ႔ကိုေတြ႕သည့္အခါတိုင္းတြင္ လွ်ာကေလးထုတ္ျပ၍ ႏႈတ္ဆက္တတ္ေလသည္။ စံပယ္သည္ ညအိပ္ခါနီးတြင္ မ်က္မွာျပင္တစ္ခုလံုးကို သနပ္ခါးအျပည့္လူးတတ္၏ ။ စံပယ္သည္ အိပ္စက္ေနေသာအခါတြင္ သူမဟုတ္သည့္အလား မွန္ေဘာင္ထဲတြင္ ျငိမ္သက္စြာ အိပ္ေနတတ္သည္ ။ စံပယ္သည္ တစ္ခါတရံတြင္ ဘီယာေသာက္တတ္၏ ။ မူးသြားေသာအခါ ဟိုရစ္ဒီရစ္ျဖင့္ ျပႆနာရွာတတ္ေလသည္ ။ စံပယ္အၾကိဳက္ဆံုးေသာ အစားအစာမွာ ဖားေကာင္ငယ္ကေလးမ်ားျဖစ္သည္ ။ စံပယ္သည္ မိုးျခိမ္းသံကို ေၾကာက္၏ ။ ေၾကာင္ကိုေၾကာက္၏ ။ စံပယ္သည္ ေရာ့ခ္ဂီတကို ႏွစ္သက္၏ ။ ပုေလြသံကို ႏွစ္သက္၏ ။

သူသည္ စံပယ့္ကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးရ၏ ။ သူသည္ စံပယ့္ကို ေရခ်ိဳးေပးရ၏ ။ စံပယ္ေနမေကာင္းျဖစ္လွ်င္ သူျပဳစုရသည္ ။ စံပယ္ အေရခံြလဲလွ်င္ သူဂ႐ုစိုက္ရသည္ ။ သူသည္ စံပယ့္ ဘဝျဖစ္၏ ။ စံပယ္သည္ သူ႕ဘဝ ျဖစ္၏ ။ သူသည္ လူေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္၏ ။ စံပယ္သည္ လူမိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္၏ ။ စံပယ္သည္ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ျဖစ္၏ ။

တစ္ေန႔တြင္ သူအားေပးေသာ မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္အသင္း ပရီးမီးယားလိဂ္ဖလားရရွိသြားသည္ ။ တစ္ေန႔တြင္ သူခ်စ္ေသာ စံပယ္ေသဆံုးသြားသည္ ။ သူ စံပယ့္အား ေကာင္းမြန္စြာ သၿဂၤဳ ိလ္ခဲ့၏ ။ စံပယ့္ စ်ာပနပြဲတြင္ ဖဲဝိုင္းမပါ ။ ရက္လည္မပါ ။ မည္သည့္ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းမွ မပါ ။ စံပယ့္စ်ာပနအား သူႏွင့္ စံပယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်င္းပခဲ့သည္ ။ စံပယ့္စ်ာပန အျပီး တစ္လခန္႔အၾကာတြင္ စံပယ္ေသဆံုးသြား၏ ။ သူ႕ဘဝထဲမွ စံပယ္ဟူသည့္ အမည္နာမ လြင့္စင္ထြက္ေျပးသြားသည္ ။ စံပယ္ မၾကားႏိုင္ေတာ့ ။ သူ႔ေအာ္သံမ်ားအား စံပယ္လံုးဝမၾကားႏိုင္ေတာ့ ။  စံပယ္ေသဆံုးျပီး တစ္လခန္႔အၾကာတြင္ စံပယ္ေသဆံုးသြားခဲ့သည္ ။

သူသည္ လူေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။
စံပယ္သည္ လူမိန္းမ တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။
စံပယ္သည္ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ျဖစ္၏။
သူသည္ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ျဖစ္၏။

စံပယ္ေသဆံုးျပီး တစ္လခန္႔အၾကာတြင္ စံပယ္ေသဆံုးသြားခဲ့သည္ ။ ထို႔ေနာက္ တစ္လခန္႔အၾကာတြင္ သူေသဆံုးသြားခဲ့သည္ ။
သူသည္ သူ႕ကိုယ္သူ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ဟု ထင္ေနေသာ လူေယာက်္ားတစ္ဦးျဖစ္သည္ ။ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူ လူေယာက္်ားတစ္ဦးဟု ထင္ေနေသာ ေျမြျဖဴတစ္ေကာင္ျဖစ္သည္ ။

                    -----------------------------------------------------------------------------

အျဖဴေရာင္တံတိုင္းမွာ ထိုးထားတဲ့ တက္တူး

_____ ဆူ း ခ က္ မ င္ း _________________


(၁)

ေမေက်ာ္သည္ အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ သြားတိုက္ေနရာမွ မီးဖိုတြင္းရွိ သူ႕ကို လွမ္းေအာ္၏။

"ဖိုးေဇာ္ေရ .. ငါ့ဖို႔ ၾကက္ဥတစ္လံုး ေၾကာ္ေပးစမ္းပါ .. ေပါင္မုန္႔ပါ ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ မီးကင္ထားလိုက္"

သူ ေမေက်ာ့္အတြက္ နံနက္ခင္းစာ ျပင္ဆင္ေပးျပီးေနာက္ ေရးလက္စဝတၳဳအား အဆံုးသတ္ရန္ စာေရးစားပြဲသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ဝတၳဳထဲရွိ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ဦး (မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီး) သည္ သူႏွင့္ ေမေက်ာ္ ျဖစ္၏။ ေမေက်ာ္က ဂါဝန္ရွည္ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကို ဝတ္ထားျပီး၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းထိပ္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။ သူမ၏ ဂါဝန္အနားစတို႔သည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လႈပ္ခါေန၏။ ထို႔ေနာက္ သူမ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္႔တန္းလိုက္ေလသည္။ အို .. သူမ .. သူမ ေခ်ာက္ထဲကို ခုန္ခ်လိုက္ေတာ့မွာလား .. မျဖစ္ဘူး .. မျဖစ္ရဘူး .. ငါ မင္းကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဆံုး႐ံႈးမခံႏိုင္ဘူး ေမေက်ာ္ .. ။ သူ ေမေက်ာ့္ထံသို႔ အရူးတစ္ေယာက္လို တဟုန္ထိုး ေျပးထြက္သြားသည္။

"နင့္ ေပါင္မုန္႔မီးကင္က နည္းနည္းတူးသြားတယ္ .. အသံုးကိုမက်ဘူး .. ဒါေလးလုပ္တာကိုပဲ"

"ဟာ .. ေက်ာ္ေက်ာ္ကလည္း .. ဒီမွာ စာေရးေနတာကြ .. အရွိန္ေတာင္ရေနမွ"

ေမေက်ာ္က သူ မဟုတ္သလိုပဲ၊ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ကာ ေလခၽြန္ရင္း ျခံထဲဆင္းသြား၏။

(၂)

ေမေက်ာ္သည္ သူ၏ ရွားရွားပါးပါး မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ နယ္မွေန၍ ေက်ာင္းလာတက္ေသာ သူမသည္၊ ေက်ာင္းျပီးသြားေသာအခါတြင္လည္း နယ္မျပန္ေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းသမားျဖစ္ေသာ သူ႕အိမ္တြင္ တက္ေနေလ၏။ ေမေက်ာ္ႏွင့္ သူသည္ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းမ်ားသာ ျဖစ္သည္။

ေယာက္်ားပ်ိဳတစ္ဦးႏွင့္ မိန္းမပ်ိဳတစ္ဦးတို႔ ေသြးမေတာ္သားမစပ္၊ သမီးရည္းစားလည္းမဟုတ္၊ လင္မယားလည္းမဟုတ္ပါဘဲ တစ္အိမ္တည္းတြင္ ေနၾကျခင္းမွာ "ဘယ္လိုၾကီးလဲဟ" ဟု ထင္စရာရွိသည္။ သူ႕ဘက္က မည္သည့္စည္းကိုမွ ေဖာက္ဖ်က္ခဲ့ျခင္းမရွိသလို၊ သူမကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမစိုက္တတ္။ သူႏွင့္ ေမေက်ာ္တို႔ တစ္အိမ္တည္းတြင္ အတူေနၾက၏။

(၃)

သူမ စပယ္ယာကို ငါးေထာင္တန္ ေပးလိုက္သည္။ စပယ္ယာက ႏွစ္ရာတန္မပါဘူးလား အမ္းစရာမရွိ ဟု ေျပာ၏။ သူမနံေဘးမွလူက တစ္ေထာင္တန္ျဖင့္ ကားခေပးသည္။

"အဲ့ဒါ ႏွစ္ေယာက္စာ ယူလိုက္"

သူမနံေဘးမွလူက လွည့္ၾကည့္၏။ ကတ္ကိုဘိန္းႏွင့္ အေတာ္ဆင္ေလသည္။

"ကၽြန္မနာမည္ ေမေက်ာ္ .. ဖုန္းနံပါတ္က .. ၀၉-၅၀၉၀××× .. ရွင့္အေၾကြး ေနာက္ၾကံဳရင္ ဆပ္မယ္ .. အိုေကလား"

ကတ္ကိုဘိန္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္၏။

(၄)

"နင္ အထဲမွာေစာင့္ေန ဖိုးေဇာ္ .. ငါ့ဖို႔ အက္စ္ပရက္စ္စို တစ္ခြက္ မွာထားေပး"

ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးအတြင္းမွ အဲကြန္းေလက လတ္ဆတ္ေအးျမေနသည္။ အေနာက္တိုင္းသီခ်င္းသံ ခပ္တိုးတိုးကိုလည္း ၾကားရ၏။ သူ အက္စ္ပရက္စ္စို ႏွစ္ခြက္ မွာျပီး က်သင့္ေငြ ရွင္းကာ၊ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ဖတ္ရင္း ေမေက်ာ့္ကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ကဗ်ာဆရာ ျငိဏ္းေဝ၏ "ဂ ဃ န ဏ" ။

ခဏၾကာေတာ့ ေမေက်ာ္ ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲတြင္ မုန္႔ထုပ္တစ္ထုပ္ ဆြဲလ်က္။

"ဘာေတြလဲ ေက်ာ္ေက်ာ္"

"မုန္႔လက္ေကာက္"

အက္စ္ပရက္စ္စို ႏွင့္ မုန္႔လက္ေကာက္ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ဟု သူ မေမးေတာ့။ ေမေက်ာ္က ဒီလိုပဲ။ စိတ္ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္တာ သူမရဲ႕အက်င့္။

"ဖိုးေဇာ္"

"အင္း"

"ငါ ခ်စ္ရမယ့္သူ ေတြ႕ေနျပီထင္တယ္"

"အင္း"

(၅)

"ရွင့္မွာ ေစ့စပ္ထားတဲ့သူ ရွိတာလား"

"အင္း .. လူၾကီးမိဘေတြ စီစဥ္တာပါ .. ကိုယ့္ဆႏၵမပါဘူး"

"ဖ်က္သိမ္းလိုက္ပါ"

". . . . . . ."

"ရွင့္ လက္သူၾကြယ္က ေစ့စပ္လက္စြပ္ ေပးစမ္းပါ"

". . . . . . ."

သူမ ကတ္ကိုဘိန္း၏ လက္ကိုဆြဲ၍ လက္စြပ္ခၽြတ္ယူလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ,ေသာက္လက္စ ဝိုင္ဖန္ခြက္တြင္းသို႔ ပစ္ထည့္ျပီး တရွိန္ထိုး ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္ေလ၏။

"ရွင့္ကို ကၽြန္မ ခ်စ္တယ္"

(၆)

"ငါ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ ဖိုးေဇာ္"

"အင္း .. ေကာင္းတာေပါ့"

"ဘယ္သူလဲ .. ဘယ္ကလဲ လို႔ .. မေမးေတာ့ဘူးလား"

"ငါမွ မသိခ်င္တာ"

"တားေရာ မတားေတာ့ဘူးလား"

"ငါက နင့္ရဲ႕ အုပ္ထိန္းသူမွမဟုတ္တာ .. ငါက .. နင့္ရဲ႕ .. နင့္ရဲ႕ .."

"ဘာျဖစ္လဲ ဖိုးေဇာ္ .. ဆက္ေျပာေလ"

"ငါက နင့္ရဲ႕ .. အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းပဲေလ"

(၇)

သူ နာရီကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီထိုးရန္ စကၠန္႔ပိုင္းမွ်သာ လိုေတာ့သည္။ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီသည္ ေမေက်ာ့္မဂၤလာပြဲ စတင္က်င္းပမည့္အခ်ိန္ျဖစ္၏။ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာျပီ။ ၉ .. ၈ .. ၇ .. ၆ .. ၅ .. ၄ .. ၃ .. ၂ .. ၁ .. .. .. .. .. ..

"ခြမ္း !!!"

သူ ေဘ့စ္ေဘာရိုက္တံျဖင့္ နာရီကို အားကုန္လႊဲရိုက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႕အိမ္ခန္းေလး၏ ၾကမ္းျပင္တြင္ နာရီမွန္ကြဲစမ်ား ျပန္႔ၾကဲသြား၏။

"ကဲ .. အခ်ိန္က်ျပီ မိန္းကေလး .. မင္း ဘာလုပ္ခ်င္လဲ"

မိန္းမပ်ိဳသည္ သူမ၏ လက္သူၾကြယ္မွ လက္စြပ္ကိုခၽြတ္၍ ဝိုင္ဖန္ခြက္အတြင္းသို႔ ပစ္ထည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ထံ ဖန္ခြက္ကို ကမ္းေပးလိုက္၏။

"ရွင့္ကို ဒါ ေသာက္ေစခ်င္တယ္ ကိုဖိုးေဇာ္ .. ျပီးရင္ .."

"ကၽြန္မကို နမ္းေစခ်င္တယ္"

ထိုမိန္းမပ်ိဳသည္ ကတ္ကိုဘိန္း၏ မေတာ္လိုက္ရေသာ ဇနီးေလာင္းျဖစ္သည္။


                    -----------------------------------------------------------------------------


ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခု ရွိတုန္းက
______ သ စၥ ာ နီ _______________

(၁)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီတစ္ထည္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဂစ္တာတစ္လက္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေၾကာင္နက္တစ္ေကာင္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မက္တစ္ခုရွိသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိုေအစစ္ကို သိုဝွက္ထားေသာ အနီေရာင္သဲကႏာၱရတစ္ခုရွိသည္။ ရြက္လႊင့္ေနေသာ ဦးတည္ရာမဲ့ ေျခလွမ္းမ်ား ရွိသည္။ ဘယ္ေသာအခါမွ ေနမထြက္ေသာ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းတစ္ခုရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အရိုအေသကင္းမဲ့ျခင္းဇံုသို႔ ထြက္ခြာသြားသည့္ အဆန္ရထားတစ္စင္းရွိသည္။ မီးေတာက္ေလာင္ေနသည့္ အကၡရာမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရွိသည္။ မိုးခါးရည္တံဆိပ္ျဖင့္ အဖံုးပိတ္ထားေသာ ေရသန္႔တစ္ဗူးရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လူမေရာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းထိပ္၌ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၏ ကားစင္ ရွိသည္။ “ေျမေခြးမ်ား မဝင္ရ” ဟု ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားေသာ စပ်စ္ျခံတစ္ျခံရွိသည္။ အသံတိတ္ကိရိယာ တပ္ဆင္ထားေသာ ရင္ထဲက မိုးၾကိဳးတစ္ခု ရွိသည္။

(၂)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ကၽြန္ေတာ္သည္ အေပါင္ဆိုင္ပို႔ထားေသာ ဂစ္တာတစ္လက္ကို ျပန္မေရြးႏိုင္ဘဲ အဆံုးခံလိုက္ရသည္။ ၾကည္ေအး၏ ျမနႏၵာဝတၳဳကို ျပင္သစ္မင္းသမီး ကက္သရင္းဒညဳႏွင့္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးရန္ ဇာတ္ညႊန္းတစ္ပုဒ္ေရး၍ေနသည္။ ေတာမခိုဘဲႏွင့္ သူပုန္ဘြဲ႕ ခံယူထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာ ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ႕သို႔ တစ္ေန႔ကိုးေခါက္ မွန္မွန္ေလွ်ာက္သည္။ ေကာင္စီရံုးဆိုင္းဘုတ္ကို ခဲနဲ႔ သြားေပါက္သည္။ ဟစ္ပီဝါဒႏွင့္ လက္ဝဲဝါဒကို ပ်ားရည္လုပ္ေသာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အခ်ိန္ကာလမ်ားကို ဖဲရိုက္ျခင္းျဖင့္ အေလ်ာ္အစားလုပ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားကို လက္ဖက္ရည္ႏွင့္ ျမည္းသည္။ မယ္သီတာမပါေသာ ေလးတင္ပြဲကို ဝင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပင္လယ္ကို ေရႊငါးတစ္ေကာင္လို ေမြးထားသည္။ ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ားကို ပိႆာခ်ိန္ျဖင့္ ေရာင္းစားသည္။

(၃)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ထိုပင္လယ္သည္ ကၽြန္ေတာ္သြားေလရာေနာက္ အရိပ္လို အျမဲလိုက္တတ္သည္။ ပင္လယ္ကို ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ခါတရံ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ၊ တစ္ခါတရံ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ၊ တစ္ခါတရံ ရင္ထဲထည့္ကာ ယူေဆာင္သြားေလ့ရွိသည္။ တစ္ခါတရံ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္တြင္ ရပ္ကာ ပင္လယ္ကို မွန္တစ္ခ်ပ္လို ငံု႕ၾကည့္တတ္သည္။ လသာေသာညမ်ား၌ ပင္လယ္ကို ျဖန္႔ခင္းကာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္စက္ခ်င္အိပ္စက္တတ္သည္။ တစ္ခါတရံ ပင္လယ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အရက္အတူတူေသာက္သည္။ (တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ သူက ဝိုင္သာေသာက္ေလ့ရွိ၏။) တစ္ခါတရံ ပင္လယ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ စစ္တုရင္ထိုးၾကသည္။ (သူက အျမဲတမ္း အျဖဴရုပ္ကိုင္ေလ့ရွိ၏။) တစ္ခါတရံ ပင္လယ္၏ ပံုတူကို ကၽြန္ေတာ္ ပန္းခ်ီေရးသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ပင္လယ္သည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္စားပြဲတြင္ လိႈင္းထန္ခ်င္ထန္သည္။ ပင္လယ္သည္ အႏုပညာေဟာင္း၊ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္၊ ပုေတၱာဝါဒဆံုးမစာ၊ စစ္ပြဲမ်ား ႏွင့္ အညံ့ခံေရးစိတ္ဓာတ္ကို စုတ္ျမိဳနစ္ျမဳပ္ေစသည္။ ပင္လယ္သည္ အိပ္မက္ကမ္းေျခမ်ားကို ေတာက္ပေစသည္။ ပင္လယ္သည္ ညအခါ ေငြလေရာင္ကို တိတ္တဆိတ္လက္ခံခ်င္လက္ခံသည္။ ပင္လယ္သည္ ေဟာလီးဝုဒ္က မင္းသမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ရည္းစားထားခ်င္ထားသည္။ ပင္လယ္သည္ ရွိတ္စပီးယားႏွင့္ ပုခံုးခ်င္း တိုင္းခ်င္တိုင္းသည္။ ပင္လယ္သည္ ေရာ့ခ္အင္ရိုးလ္ကေသာ္လည္း ကင္တပ္ကီၾကက္ေၾကာ္ မၾကိဳက္။ ပင္လယ္သည္ မိဘေမတၱာ၊ အစဥ္အလာယဥ္ေက်းမႈ၊ ပညာတတ္၊ ပိုက္ဆံရွာေဖြျခင္း၊ ဓနရွင္ေပါက္စ အေတြးအေခၚ၊ တိုက္ပံုအကၤ် ီ၊ ေခါင္းလိမ္းဆီ၊ ဒစ္ပလိုေမစီ၊ ေလးလံုးစပ္ကာရံ တို႔ကို ေသာင္ျပင္ေပၚ ပို႔ပစ္သည္။ ပင္လယ္သည္ ဂဠဳန္ေတြ ဆားခ်က္တာ လက္မခံ။ ေသြးတိုးေရာဂါမရွိ။ ဘဏ္ေငြစာရင္းမရွိ။

(၄)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

အစိမ္းေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ေမာ္စီတံုး၌  ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ပင္လယ္ဓားျပတစ္ဦး၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ေသနတ္ေျပာင္းဝ၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ေသနတ္ေျပာင္းဝ၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ရာသီအလိုက္ပြင့္ေသာပန္းမ်ား၌ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။ ပိုဆိုဒြန္းမွာ ပင္လယ္တစ္ခုမရွိ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..

ဗီယက္နမ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ မေပါင္းစည္းေသးပါ။ ရွယ္လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ၂၅၀ က်ပ္ မျဖစ္ေသးပါ။ သင္ဇာဝင့္ေက်ာ္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ မျဖစ္ေသးပါ။ က်ားေပါက္ သီခ်င္းမဆိုေသးပါ။ ေျမမႈန္လြင္ မေမြးဖြားေသးပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး လွ်ပ္စစ္မီး မပ်က္ေသးပါ။ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း မေပၚေပါက္ေသးပါ။ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ မက်င္းပရေသးပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဓာတ္ပံုမ်ား ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ မေရာင္းၾကေသးပါ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ၾကက္ဆူပင္ မစိုက္ၾကေသးပါ။ မင္းသား ေက်ာ္ဟိန္း ဘုန္းၾကီးမဝတ္ေသးပါ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပင္လယ္တစ္ခုရွိတုန္းက ..


                      -----------------------------------------------------------------------------

 
အစိမ္းရင့္ေရာင္ တိမ္တုိက္မ်ား အေၾကာင္း
________ တ ည္ တံ့ ( G . B . K ) ______________

(၁)

နိဒါန္းႏွင့္ နိဂံုးသည္ ထင္သေလာက္လည္း ကြာေဝးလိမ့္မည္ဟု အာမဘေႏၱမရွိ။ မီးခုိးမႈိင္းေရာင္ ေကာင္းကင္သည္ ဘယ္ဘက္ရင္အံုတြင္ ပိုမုိ အံု႕ဆုိင္းေန၏။ မိုးရြာေတာ့မွာလား။ ရြာပါ၊ သေဘာရွိ ရြာလိုက္ပါ။ မုိးတစ္စက္တစ္ေပါက္သည္ အသက္ေလာက္နာက်င္ရေၾကာင္း တစ္သိန္းႏွင့္ တစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ဋီကာမဖြင့္လိုေတာ့။ ျမား အစင္းေပါင္း ကုေဋကုဋာၾကားတြင္ အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ မုိးေရတုအခ်ိဳ႕ လိမ့္ဆင္းသြားလိမ့္မည္ကုိ မည္သူမွလည္း တခမ္းတနား မွတ္တမ္းတင္ေနလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ငါသိလို႕ ငါရွိျခင္းမဟုတ္။ ငါရွိရဲ႕လား ဟုပင္ ေဝဝါးေနရသည့္အျဖစ္။ တိမ္တုိက္တုိ႕၏ တစ္ေနရာရာ၌ ယန္းေပါဆတ္ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ ထိုကိစၥကို ေကာင္းစြာ အျငင္းပြားရေပဦးမည္။

ၾသကာသေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး စိမ္းေနသည္။ ေကာင္းကင္ၾကီး စိမ္း၏၊ အသက္ရွဴသံမ်ား စိမ္း၏၊ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ ေလရူးေလေပြမ်ား စိမ္း၏၊ ရင္ဘတ္တစ္ခြင္ကို အစိမ္းေရာင္မ်ား ပက္ျဖန္းသုတ္လိမ္းလိုက္ေသာအခါ နာက်င္မႈသည္ တဒဂၤ ငုတ္လွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္သြားသလိုလုိလုိ ရွိ၏။ သို႕ေသာ္ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာက္မသြား။ အခ်ိဳျပီးမွ လာေသာ အခါးသည္ မူလထက္ ဂုဏ္သတၱိႏွစ္ဆတုိးတတ္ေၾကာင္း နားလည္နုိင္ရန္ ႏွလံုးသားတစ္စံုကုိ ကားစင္ပို႕လိုက္ရသည္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ရယ္ေမာသံသဲ့သဲ့သည္ ခရမ္းျပာေရာင္ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ တိမ္လႊာတိမ္တုိက္တုိ႕ကုိ လွပစြာ ေရးျခယ္လိုက္သည္။ ေဝ့ဝဲေၾကြက်လာေသာ အနူးညံ့ဆံုး ပြင့္ဖတ္မ်ားကို စီရီလုိက္ေသာအခါ အနာဂတ္သည္ ပန္းခင္းလမ္းတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးသည္။ သူမ၏ နီေထြးေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုသည္ ပူေႏြးေသာရင္ခုန္သံကုိ ထိန္းညွိေပးေန၏။ ညင္းသြဲ႕တုိးဖြေသာ စကားသံမ်ား၊ ကက္ပခ်ီနိုေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ႏွင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရွိသည္။ ဘာလုိပါေသးသနည္း။
 
ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းခုိင္ျမဲရန္ တကယ္တမ္းလုိအပ္သည့္အရာသည္ တစ္ဖက္စီမွ အေလွ်ာ့အတင္းကိုထိန္းညွိေပးေသာ လက္တစ္စံုပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရခ်ိန္တြင္ မ်က္ရည္စမ်ား အေငြ႕ပ်ံခဲ့ျပီးျပီ။ အခါေႏွာင္းတုိ႕မည္သည္ တိမ္တိုက္မည္းမ်ားကိုပါ တပါတည္း သယ္ေဆာင္လာတတ္၏။ ရြာပါ၊ ရြာလုိက္ပါ။ အမုန္းတီးဆံုးေသာ မိုးေရစက္မ်ား ကုန္ဆံုးသြားလွ်င္ ေရႊျခည္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တဖန္ျပန္လည္လင္းလက္လာနုိင္ေကာင္းပါရဲ႕။

(၂)

ဘဝသည္ သူမႏွင့္အႏုပညာပင္ ျဖစ္၏။ တစ္ခုထုတ္ယူလုိက္ေသာအခါ အျခားတစ္ခု ၾကြင္းက်န္ပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ယင္းတုိ႕အနက္ မည္သည္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားရစ္ထြက္ေျပးသြားလိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ေသခ်ာခဲ့ဖူးသည္။ တဖြဲဖြဲ လြင့္ပါးက်ဆင္းေနေသာ မိုးစက္ေရမႈန္ငယ္ေလးမ်ား မေပ်ာက္ကြယ္မီ ေနျခည္လဲ့လဲ့ တုိးထြက္လာေသာအခါ မိုးကုတ္စက္၀ုိင္းက်ယ္ၾကီးကို ေနာက္ခံျပဳလွ်က္ ခုနစ္ေရာင္ျခယ္ သက္တန္႕တစ္စင္း လွပစြာျဖစ္တည္လာလိမ့္မည္ဟု ကေလးတုိ႕ဘာ၀ အေလာင္းအစားျပဳခဲ့ဖူး၏။ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာခဲ့သည္ကား ထိုကဲ့သုိ႕ေသာ ေသခ်ာျခင္းမ်ိဳးပါ။
 
အခ်စ္သည္ စြဲျမဲစြာ ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲသူတို႕အား ဤကမၻာတြင္ အနိစၥသေဘာတရားရွိေသးေၾကာင္း သတိေပးဒဏ္ခတ္သည္။ မ်က္ကန္းဝါဒႏွင့္ သံသယ အစြန္းႏွစ္ဖက္ကုိ မေရွာင္နုိင္ေသာအခါ တရားစီရင္ရာေန႕မတိုင္မီပင္ ကုိယ့္တရားကုိယ္ စီရင္ရ၏။ မည္သူ၏ ကရုဏာကိုမွ် မလိုအပ္ပါ။ ေလာကသည္ ကုိယ္ည့ံလွ်င္ ကုိယ္ခံစတမ္းဟု တရားမွ်တစြာ ဆံုးျဖတ္ထားျပီးျဖစ္သည္။

သူမ၏ စကားသံေႏြးေႏြးသည္ မေန႕တေန႕ကကဲ့သုိ႕ ေကာင္းစြာလတ္ဆတ္ဆဲ။ ျဖစ္နုိင္လွ်င္ ဖန္ပုလင္းငယ္တစ္လံုးအတြင္း သိမ္းဆည္းသုိဝွက္၍ ကမာၻေျမၾကီး၏ အတြင္းအက်ဆံုးေနရာတြင္ တိတ္တဆိတ္ျမွဳပ္ႏွံခဲ့ခ်င္ပါသည္။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေသာင္း ၾကာျမင့္သည့္အခါ ေခတ္သစ္လူသားတို႕သည္ ကမၻာေျမေပၚတြင္ မ်ိဳးတံုးသြားျပီ ျဖစ္ေသာ ဂႏၱဝင္ဆန္သည့္ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းခံစားမႈတစ္ခုကုိ ေတြ႕ရွိ မွတ္တမ္းတင္နုိင္ၾကပါလိမ့္မည္။ မာယာမ်ား၍ ေကာက္က်စ္ေသာ အခ်စ္သည္လည္း ေလထုထဲတြင္ တဖန္ လွည့္လည္စီးေမ်ာရင္း ျပဳစားနုိင္မည့္ ႏွလံုးသားတို႕ကို လိုက္လံရွာေဖြပါလိမ့္မည္။

 လူသည္ တစ္ဦးတည္းဆိုလွ်င္ အထီးက်န္ဆန္လွသည္ဟု မည္သည့္လူမိုက္ကမ်ား ေစာဒကတက္ခဲ့ပါသနည္း။ နံရုိးတစ္ေခ်ာင္း ထုတ္ယူျခင္းခံလုိက္ရသည္ကုိ ေတြ႕ေသာအခါ ေစတန္က ႏွစ္ျခိဳက္စြာရယ္ေမာသည္။ ေယာက်္ားတစ္ဦး၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းရန္ မိန္းမကိုဖန္ဆင္းလိုက္ေသာအခါမွ အၾကီးမားဆံုးေသာ လစ္ဟာမႈကြက္လပ္ ေပၚလာရသည္ကို ဘုရားသခင္ သိခဲ့ဟန္မတူေခ်။

သို႕ေသာ စိမ္းသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ နံရုိးတစ္ေခ်ာင္းသက္သက္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ နံ႐ိုးမ်ားႏွင့္ ေထာက္ကန္ထားရံုမွ်ျဖင့္ ေလာကဓံရွစ္ပါးကုိ မားမားမရပ္နုိင္ေသာ စိတ္ႏွင့္ခႏၶာအတြက္ ေျဖသိမ့္ဖြယ္ အုိေအစစ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဒါသၾကီး၍ ေပါက္ကြဲလြယ္ေသာ လူငယ္တစ္ဦးကုိ ရင့္က်က္မႈႏွင့္ တည္ျငိမ္မႈခြန္အားမ်ား ေပးစြမး္ခဲ့ေသာ အလင္းတုိင္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

“သိလား ေမာင္ ေဒါသၾကီးရင္ အရမ္းေၾကာက္ဖုိ႕ေကာင္းတာပဲ”

ထုိေန႕မွစ၍ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒုိင္း ေပါက္ကြဲတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ အတိတ္တြင္ ေသဆံုးက်န္ရစ္သည္။ အေမ အံ့ၾသသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အံ့ၾသသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္၌က ပို၍အံ့ၾသသည္။ သူမကေတာ့ အံ့ၾသလိမ့္မည္ မထင္ပါ။ “စိမ္းေၾကာင့္ ေမာင္ ေဒါသၾကီးတဲ့အက်င့္ကို ျပင္လိုက္ျပီ” ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာမျပခဲ့ဖူး။ ေျပာျပရန္လည္း လုိမည္မထင္ေခ်။ ေယာက္်ားတစ္ဦးကို ေစညႊန္ရန္ စြမ္းပကားအျပင္းဆံုးလက္နက္သည္ မိန္းမ၏ “စကား” ျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႕ ပါးနပ္လြန္းစြာ သိထားျပီးျဖစ္၏။ လက္အစံုျဖင့္ ထုတ္ယူေပးထားေသာ ႏွလံုးသားသည္ ေပးသမွ် အမိန္႕ေတာ္ကုိ ေျမဝယ္မက် နားေထာင္ရန္အသင့္။ “လိုေလေသးမရွိ” ဟု သံုးႏႈန္းရန္ ပုိကဲေကာင္းပိုကဲေနမည္ ျဖစ္ေသာ္ျငား သူမ လိုအပ္သည္ကုိ ျဖည့္ဆည္းဖို႕ တြန္႕ဆုတ္ျခင္း ကင္းလွသည္။


ျဖဴဝင္းေသာ လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚတြင္ အစိမ္းႏုေရာင္ ပလတ္စတစ္နာရီေလးကို ေတြ႕ရေသာအခါ သူမအတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ပါကင္ဗူးအတြင္း၌ ခ်မ္းသာသမွ် မုန္႕ဖုိး ငါးေသာင္းေက်ာ္ႏွင့္ ရင္းလိုက္ရေသာ ပန္းႏုေရာင္ စတီးနာရီေလးတစ္လံုး အသင့္ေရာက္လာခဲ့သည္။ “လက္သည္းနီဆုိးတာက ေအာက္ခံမပါရင္ လက္သည္းေတြ ပ်က္စီးတတ္တယ္” ဆုိေသာ အစ္မ၏ စကားကို ၾကားလိုက္ရသည့္ေန႕က သူမအတြက္ ေအာက္ခံလက္သည္းဆုိးေဆးပုလင္းကို မ်က္ႏွာပူပူျဖင္း သြားဝယ္ကာ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့၏။ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ထန္းလ်က္ႏွင့္ ဘယ္လုိမွ မၾကိဳက္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမႏွင့္အတူ ဒိန္ခ်ဥ္ေသာက္တုိင္း “ထန္းလ်က္နဲ႕ ႏွစ္ခြက္” ဟုသာ မွာတတ္ခဲ့၏။ အေပါစား ေခ်ာ့ကလက္ကုိပင္ ဝယ္စားရန္၀န္ေလးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအတြက္ဆုိလွ်င္ ပိုက္ဆံမရွိသည့္ၾကားမွ အေကာင္းစားဆုိေသာ ေခ်ာ့ကလက္ကိုမွ ရွာေဖြဖန္တီးခဲ့၏။ “Assignment ရွိလို႕” ေျပာလိုက္ေသာအခါ သူမလိုသမွ် သတင္းအခ်က္အလက္ကုိ ရွာေဖြပို႕ေပးျပီး ျဖစ္ခဲ့၏။ သီခ်င္းၾကိဳက္ေသာ္လည္း mp3 မရွိေသာ သူမအတြက္ တစ္ရက္လွ်င္ အလုပ္ခ်ိန္ဆယ့္ႏွစ္နာရီႏွင့္ရင္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပင္ ဝယ္ရန္ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးေသာ  iPod တစ္လံုး ဝယ္ေပးခဲ့ဖူး၏။ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာရွိတုိင္း “ေမာင္က အဲဒီလိုနားလည္မႈရွိလုိ႕ ခ်စ္ေနရတာ” ဆုိေသာ စကားေအာက္တြင္ အရာရာကို သေဘာထားၾကီးစြာ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ သူမ ေတာင္းဆုိလာေသာအခါ “စိမ္း စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ျပီးတာပဲ” ဆုိေသာ တစ္ခြန္းျဖင့္ အရာခပ္သိမ္း လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့သည္။
ဘာမ်ား လိုခဲ့ေသးလို႕လဲ စိမ္းရယ္… ။

(၃)

ေရာ္ရြက္ဝါမ်ား တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနျပီ။ စိမ္းလန္းျခင္းသုိ႕ မေရာက္မီ ေသြ႕ေျခာက္ေျခာက္အဆင့္ကုိ ဦးစြာ ျဖတ္သန္းရေသးေၾကာင္း နားလည္သည္။ ရင့္က်က္မႈႏွင့္ လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းသည္ မည္သို႕မွ်မသက္ဆုိင္သည့္ သီးျခားခံစားမႈမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည့္အခါ ဝမ္းနည္းမႈမ်ား ဆုိင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္၏ စိတ္လက္ေပါ့ပါးမႈမ်ိဳးသည္ လက္ေတြ႕ဘ၀အတြက္ အဘယ္ေၾကာင့္ သက္ေရာက္မႈႏႈန္း နည္းပါးလွရသနည္း။ တစ္ဝက္ေက်ာ္သြားျပီျဖစ္ေသာ မုိင္းလ္ဒ္ဆဲဗင္းဘူးကို သတိျပဳမိသည့္အခါ လမိုက္ညသည္ အရိပ္သံုးပါး နားမလည္စြာ ရွည္ၾကာလြန္းလွေၾကာင္း ခပ္တိုးတိုး က်ိန္ဆဲလိုက္မိသည္။
ဤအထက္အင္းစိန္လမ္းမေပၚသုိ႕ လြန္ခဲ့သည့္ သံုးႏွစ္ခန္႕က အၾကိမ္ၾကိမ္ေရာက္ခဲ့သည္။ အစိမ္းႏုေရာင္သုတ္ေဆးမ်ား ျပယ္လြင့္စျပဳေနသည့္ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးသည္ သာမန္ထက္ စည္းခ်က္ျမန္ေနေသာ ႏွလံုးသားကုိ အရူးအမူးဆဲြေဆာင္ခဲ့ဖူး၏။ အဆုိပါအိမ္ေလးရွိ သံဇကာကြက္ခပ္က်ဲက်ဲ ဝရံတာေလးသည္ပင္ ညဥ့္၏ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္ အားလံုးကို သိမ္းၾကံဳးယူငင္ထားရာေနရာလည္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ မႈံရီေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ လေရာင္သည္ပင္ ထုိေနရာ၌ အလင္းဓာတ္မ်ား ပိုမိုစုေဝးေနသကဲ့သုိ႕ ရွိသည္။ ထုိေနရာသို႕ေရာက္သည္ႏွင့္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္လည္း အလိုလုိ ေႏွးေကြးသြား၏။ သူမ ျမင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းရသည္မွာလည္း အလီလီ (ညတုန္းက စိမ္း ေမာင့္ကုိ ျမင္ရဲ႕လားဟု ေမးတုိင္း သူမက ျမင္တာေပါ့လုိ႕သာ အျမဲေျဖတတ္၏)။

နာရီလက္တံမ်ား ပြန္းပဲ့သြားေသာအခါ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦး၏ ေျခရာမ်ား ပိုမိုထူထပ္လာခဲ့သည္။ လွည္းတန္းရွိ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွ ထုိင္ခံုမ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အခ်ိန္မွန္ေမွ်ာ္တတ္လာသည္။ အင္ဂ်င္သံျပင္းေသာ ၁၀၇ ဘတ္စ္ကားမ်ားက အရွိန္သည္းစြာျဖင့္ တဝီဝီေက်ာ္တက္ကုန္ၾကသည္။ မနက္ေစာေစာအိပ္ရာထရန္ မုန္းတီးလွေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ မနက္စဥ္ ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ပတ္ပ်ိဳးကုိ ေက်နပ္စြာ တီးခတ္ေနတတ္ခဲ့ျပီ။

“မနက္အေစာၾကီး ကားဂိတ္မွာ လာလာေစာင့္ေနရတာ၊ ဒုကၡမၾကီးဘူးလား”
သူမက ရယ္သြမ္းေသြးရင္း ေက်နပ္သလိုလို ေမးေတာ့ ..
“အဲ့ဒီဒုကၡေတြက စိမ္းနဲ႕ ေတြ႕တုိင္း သုခေတြ ျဖစ္ျဖစ္ကုန္လို႕ ခက္ေနတာ”
ေနာက္ပိုင္းက် သူမ မၾကာခဏ ေျပာတတ္သည္။

“ေမာင္ကေလ၊ သိပ္စကားတတ္တာပဲ သိလား။ အဲ့ဒါေၾကာင့္”
“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လဲ”
“အုိ မေျပာပါဘူးလို႕”
အျပံဳးတစ္ခ်က္သည္ ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္ထက္ ေႏြးေထြးမႈစီးဆင္းေစတတ္ေၾကာင္း ႏွလံုးသားေဗဒတြင္ ျပဌာန္းရန္ အဆုိတင္သြင္းရဦးမည္။ အို ျပံဳးပါေလေတာ့ ျပဳစားတတ္သူငဲ့။

(၄)

“လြမ္းလိုက္တာ ေမာင္ရယ္”

မိုင္ေထာင္ေသာင္းခ်ီအကြာက ပစ္ခြင္းလိုက္ေသာ ျမားတစ္စင္းသည္ ပစ္မွတ္ကို တေရြးသားမွ အလြဲအေခ်ာ္မရွိ။ တည့္မတ္စြာ စုိက္ဝင္သည္။ မိုနာလီဇာ၏ ဓာတ္ျပားေဟာင္းတစ္ခ်ပ္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံရန္ ဝန္ေလးခဲ့ဖုူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမ၏အျပံဳးကိုေတာ့ အႏုစိတ္စ်ာန္၀င္စားရင္း အနက္ေကာက္ရမွန္းသိခဲ့သည္။ တြန္႕ညႊတ္ ေကြးဆန္႕တတ္သည့္ ႏွင္းဆီႏွစ္လႊာတြင္ ဖ်တ္ခနဲ ေတာက္ပသြားတတ္သည့္ ေရာင္ေျပးမ်ားကိုလည္း အေသအခ်ာ ဖမ္းယူနုိ္င္စြမ္းရွိခဲ့သည္ (အင္းေလ ရွိခဲ့တယ္လို႕ ထင္ခဲ့ဖူးတာပါ)။ စကားတစ္ခြန္း၏ ဆုိလိုရင္းသည္ အခ်ိန္ကာလ၏ ထုရုိက္မႈျဖင့္ မြမြေၾကကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေၾကာင္း သိပါလွ်က္ တယုတယသိမ္းဆည္းထားျခင္းသည္ မိုက္မဲမႈ သက္သက္ပင္ မဟုတ္ေလာ။

အခ်စ္ဆိုေသာခံစားခ်က္ကို ျပီးျပည့္စံုေသာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရန္ၾကိဳးစားရင္း ရူးသြပ္သြားသူသည္ သူ႕ကုိယ္သူ သူရဲေကာင္းဟု ေၾကြးေၾကာ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းပါ။ ရယူဖို႕ ဆႏၵရွိသူ၊ ေပးဆပ္ရန္လိုလားသူ၊ ခံစားခ်က္ကုိ ဖံုးကြယ္ရင္း ရွင္သန္ေနလိုသူ၊ ကုိယ့္အထင္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ့ ဟုတ္လွျပီဟု ထင္ေနၾကသူေတြခ်ည္း။ အရူးႏွင့္ သူရဲေကာင္းသည္ အခ်စ္၏အဘိဓမၼာတြင္ မ်ားစြာကြဲျပားမႈ မရွိလွပါ။ သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ကား သူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ့ေလေသာ္မွ ထံုထိုင္းညံ့ဖ်င္းေသာ သူရဲေကာင္းသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

စိမ္းကုိ သိပ္ခ်စ္တာပဲဟု ေျပာေသာအခါ စိမ္းလဲ ေမာင့္လိုပါပဲဟု တုန္႕ျပန္၏။ ေဆးလိပ္ေတြ သိပ္မေသာက္ပါနဲ႕ ေမာင္ရယ္ဟု ဆုိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပူလို႕ဟုေတြး၍ ေက်နပ္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ကို စိမ္း ေမာင္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟု ေတာင္းပန္ေသာအခါ သူမ လုပ္ခဲ့သမွ်တုိ႕ကို အရည္က်ိဳ၍ ခြင့္လႊတ္သိမ္းဆည္းခဲ့ရသည္။ ကတိကဝတ္မ်ား ဖလွယ္ခဲ့ျပီးေသာအခါ အခ်စ္ကိုတုပ္ေႏွာင္ခ်ည္သည့္ ျဒပ္မဲ့ၾကိဳးမ်ား တုိးပြားသြားလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့မိသည္။

မရယ္ပါႏွင့္။ “စိမ္းကုိ ခ်စ္တယ္” ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ အဆုိပါေလးနက္မႈသည္ ဘာသာေဗဒႏွင့္ သိရွိခံစားနုိင္မႈ တံတုိင္းၾကီးမ်ားကို ထိုးေဖာက္ေက်ာ္လြန္လွ်က္ အျခားစၾကဝဠာတစ္ခုတုိင္ တုိးဝင္လြတ္ေျမာက္သြားသည္ကို အခ်ိန္ကာလမွတ္တုိင္မ်ားက သက္ေသခံေပးပါလိမ့္မည္။

ေၾသာ္ ထိုသို႕ ခ်စ္ရပါေသာ စိမ္း။

(၅)

စစ္မွန္ေသာ တည္ျမဲျခင္းဆုိသည္ကား  အဘယ္နည္း။ ထမင္းထုပ္မသိုးမီေတာ့ ေတြ႕လိုလွေသး၏။ မတည္ျမဲျခင္းသေဘာကုိ ႏွလံုးသြင္းလက္သင့္ခံျခင္းမျပဳဘဲ တည္ျမဲမႈကုိ ေတာင့္တေနျပန္ေသာအခါ ေလာက၏လူမိုက္ၾကီးမ်ားစာရင္းတြင္ အလိုအေလ်ာက္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ထပ္တုိးသြားသည္။

အေမွာင္ထဲတြင္ အလင္းရွာရန္ လမ္းေဖာက္ေနသူ၊ ထမင္းတစ္လုတ္စားဖို႕ ေတြးပူေနရသူ၊ အႏုပညာမွလြဲ၍ ခ်မ္းသာျခင္းကင္းသူ၊ မိန္းကေလးတစ္ဦးလိုအပ္သည့္ ၾကင္နာယုယမႈမ်ားကုိ ျဖည့္ဆည္းမေပးနုိင္သူ၊ စီးကရက္ကုိ လက္ႏွင့္မျပတ္ေအာင္ ၾကိဳက္လွသူ၊ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေျပာတတ္သူ၊ ေရခ်ိဳးပ်င္းသူ၊ စာေရးဆရာေယာင္ေယာင္ဖမ္းေနသူ၊ ကဗ်ာ ျမတ္နုိ္းသူ၊ စာအုပ္မ်ားကို ရူးသြပ္သူ၊ ေရေပၚဆီစိတ္ဓာတ္ကုိ ရြံရွာမုန္းတီးသူ၊ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္မ်ားႏွင့္ အဆဲပါမွစကားေျပာတတ္သူ၊ အလြန္အမင္း အားနာတတ္သူ၊ ထိုသူသည္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ထုိ ဘာေကာင္မွမဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိမွ လက္တြဲရန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ စိမ္းသည္ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ေသာ “တန္ဖိုး” ကုိလည္း နားလည္လက္ခံတတ္လိမ့္မည္ဟု တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ခဲ့၏။ ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ လက္ေတြ႕က်ျခင္းဟူသည္ကား ေနရာခ်ိန္ခါမေရြး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကလိမ့္မည္ဟု မည္သည့္ေတြးေခၚပညာရွင္မွ မိန္႕ျမြက္ခဲ့သည္ဟု မၾကားစဖူး။ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ အသက္အရြယ္အလို္က္ ထိုက္သင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ တရားကို ႏွလံုးသြင္းခဲ့နုိင္ျပီဟု ထင္ခဲ့၏။ ငါသည္ တရားမမဲ့ဟုလည္း ၾကံဳးဝါးခဲ့ေသး၏။ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္စကၠန္႕မွ ငါသည္ပင္ ယခုငါမဟုတ္ေတာ့ဟူေသာ သေဘာကိုလည္း ရင္ဝယ္ပိုက္နုိင္ခဲ့၏။ သို႕ေသာ္ျငား သူမႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္မူ အဘယ္ေၾကာင့္မ်ား ပံုေသနည္းလက္တံမ်ားၾကားမွ ရုန္းမထြက္နုိ္င္ခဲ့ေသးသနည္း။ ယခုေန ပိုက္သဂုိရီယမ္တစ္ဦးကို လမ္းမွာေတြ႕ခဲ့လွ်င္ ဘဝ၏အမွားမ်ားကိုျပင္ဆင္ရန္ ပံုေသနည္းတစ္ခုခုထုတ္ခိုင္းရပါဦးမည္။

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္။ စိမ္း မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး”

ေနာက္ေျပာင္ျခင္းဟူသည္ ေနရာခ်ိန္ခါလို္က္တတ္၏။ သုိ႕ေသာ္ တည္ျငိမ္ေအးစက္ေနေသာ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ က်ီစယ္ရိပ္ စိုးစဥ္းမွ်ပင္မရွိ။ ေပ်ာက္ေစဆရာလို အစြမ္းရွိခဲ့ပါလွ်င္ နားစည္၏အေျမွးပါးတို႕ကို ခြာယူသိမ္းဖြက္ထားလိုေသာ္ျငား လက္ေတြ႕တြင္ တုိးဝင္က်ဴးေက်ာ္လာေသာ စကားလံုးမ်ားကုိ ခုခံနုိင္စြမ္းမရွိ။ ယံုခ်င္မွ ယံုပါဟု မေျပာပါႏွင့္။ ယံုရမည္ကုိ သိပါလ်က္ မယံုနိင္ပါဟု ဇြတ္မွိတ္လိမ္ညာရျခင္းသည္လည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ၾကံဳဖူးသူသာ သိပါသည္။ မခ်စ္နုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား။ တစ္ခ်ိန္က ပုစာၦတစ္ပုဒ္သည္ အေျဖမွန္ ၅၂၈ ထြက္ေနခဲ့ပါလွ်က္ ၉၇၂ ေပါင္းထည့္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့သူမွာ သူမ ျဖစ္ေၾကာင္း သတိမွရပါေလစ။

“ေမာင္ တကယ္နားမလည္ဘူး။ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကားတစ္ခြန္းက ေျပာျပီးရင္ ေျပာင္းလဲသြားဖို႕ ဒီေလာက္လြယ္လို႕လား စိမ္း”

“ဒါကေတာ့ အစကတည္းက သိပ္မေလးနက္လို႕ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ ေမာင္”

ဘုရားေရ။ ေလးနက္သည္ဟု မိမိကုိယ္တုိင္ပင္ မေရရာေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို ဆုပ္ကိုင္လွ်က္ ေယာက္်ားတစ္ဦး၏ ရင္ခြင္ထဲသုိ႕ တုိးဝင္ခဲ့ေသာမိန္းမသည္ သတၱိေကာင္းျခင္းေလာ၊ မိုက္မဲျခင္းေလာ။ ခ်စ္လွပါရဲ႕ဟု တီတာခၽြဲႏြဲ႕စကားမ်ား ေလထုထဲဝယ္ ပူေႏြးလတ္ဆတ္စြာ စီးေမ်ာေနေသးသည္။ ဆႏၵရွိလွ်င္ ဖမ္းဆုပ္ယူနုိ္င္ေသာ္လည္း ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို လွလွပပ ေကြးညြတ္၍ အရွက္မဲ့စြာ ျငင္းဆန္နုိင္ေသးျပန္သည္။ အလိုအေလ်ာက္ထြက္က်လာေသာ ကတိကဝတ္တုိ႕ကုိ ေကာက္ယူျပီးမွ လက္ထဲတြင္ ကြဲေၾကသြားသည္ဆုိအံ့။ ရက္ေရာစြာ သြန္ခ်ေပးခဲ့သူ၏ အျပစ္ေလာ၊ မက္ေမာစြာ ေကာက္ယူမိသူ၏ အျပစ္ေလာ။

ကမၻာသည္ ခ်ာခ်ာလည္သြားျခင္းမဟုတ္။ အံ့ၾသဆြံ႕အစြာ ရပ္တန္႕သြားျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ရင္ခြင္ကုိ ဗဟိုခ်က္ျပဳ၍ မုန္တုိင္းဆင္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အခ်က္ေပးသံမ်ား အရူးအမူးေပၚထြက္လာၾကသည္။ ေျပး၍လြတ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရမွ ဘုရားတသူတို႕ကုိ ဘုရားသခင္ မည္သို႕စီရင္မည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေခါင္းရႈပ္မခံပါႏွင့္။ ကုိယ့္ထိုက္ႏွင့္ကုိယ့္ကံသာ ရွိပါေစေလ။ သဘာဝက တည့္မတ္ေစရန္ ထည့္သြင္းဖန္ဆင္း ေပးခဲ့ေသာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္သည္ သူတို႕၏ တာဝန္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ျပီးေနာက္ ႏွလံုးသားသည္လည္း တအိအိ ျပိဳကာယိုင္လဲ၍ ….။

“ေကာင္းျပီေလ။ ေမာင္ လမ္းခဲြေပးမွ စိမ္း စိတ္ခ်မ္းသာမွာမဟုတ္လား။ ေမာင္ လိုက္ေလ်ာေပးရမွာေပါ့”

တြတ္တီးတြတ္တာခၽြဲႏြဲ႕တတ္ေသာ စိမ္း ဘာေၾကာင့္ ထူးဆန္းစြာျငိမ္သက္ေနရပါသနည္း။ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာပါဦး စိမ္းရယ္။ သူမသည္ တရားသူၾကီးထံမွ အမိန္႕စီရင္ခ်က္ကုိ နားေထာင္ေနရသူလိုမ်ိဳး အသက္မဲ့ေသာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ စီရင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ကို တရားခံထံမွ ျပန္လည္ေတာင္းယူလိုက္နာခဲ့ရေသာ တရားသူၾကီး၏ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမႈကုိ သူမ သိပါရက္ႏွင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းစြာသိပါသည္။

ျပီးသြားျပီလား။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ျပီးသြားခဲ့ျပီတဲ့လား။ မြန္း ၾကပ္ လိႈက္ ဖို ေမာ ပန္း မႈမ်ားသည္ လူဖ်င္းလူညံ့တစ္ဦး၏ ပါးကုိ စိတ္ရွိလက္ရွိ ရိုက္ႏွက္ေနၾက၏။ တမင္ေပါ့ပါးဟန္လုပ္ရေသာ စကားလံုးမ်ား၏ ထုထည္သည္ ကမာၻေပၚတြင္ ရွိရွိသမွ် အရာဝတၳဳတို႕ထက္ ေလးလံေၾကာင္း ရူပေဗဒတြင္ မသင္ခဲ့ရဖူးပါ။ ဆဲြယူဆုပ္ကုိင္ထားေသာ လက္အစံုကို ရုန္းဖယ္၍ လွည့္ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ ေရခဲတုိက္သို႕ လူမိုက္တစ္ဦး၏ ႏွလံုးသား ေရာက္လာေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္ သတင္းရရွိသည္။

ၾကည့္စမ္းပါ စိမ္း၊ ေမာင့္မ်က္လံုးကို ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။

စိမ္းမၾကည့္ရဲဘူး မဟုတ္လား။

ေမာင္ သိတယ္၊ စိမ္း ေၾကာက္ေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။

တေဖာက္ေဖာက္ခုန္ဆင္းလာေသာ မိုးေရစက္မ်ားအၾကားတြင္ မိုးေရတုမ်ား ေရာေယာင္လိုက္ပါသြားသည့္အခါ “၀ဋ္မလည္ပါေစနဲ႕” ဟု ဆုေတာင္းရံုမွ တပါးလည္း …. ။

 
(၆)

ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အရာတုိင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္လိပ္ျပာ ကၽြန္ေတာ္လံု၍ ကၽြန္ေတာ့္သိကၡာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ယံုပါသည္။ ထုိအတြက္လည္း ႏွလံုးသားႏိုဘယ္လ္ဆု ခ်ီးျမွင့္မည့္သူ မရွိပါ။ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ကိုယ့္ကံၾကမၼာကိုယ္ဖန္တီးမႈကို တြဲဖက္ထားသင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳပါရေစ။ အခ်စ္ကုိ က်နစြာထုတ္ပုိး၍ ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္သို႕ ပို႕ေဆာင္လုိက္ေသာအခါ အခ်စ္သည္ အျမန္ရထားေပၚမွ ခုန္ခ်ထြက္ေျပးသြား၏။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ျပန္လာေပလိမ့္ဦးမည္။

ရိုးသားစြာ ဝန္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အရိပ္သံုးပါးနားမလည္ခဲ့ေသာ လူညံ့တစ္ဦး ျဖစ္ပါ၏။ ရင္ခြင္ထဲမွ မိန္းမ၏ ရင္ခုန္သံအတိုးအက်ယ္ကိုပင္ ဖမ္းယူနုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ေသာ လူညံ့ပင္ ျဖစ္ပါ၏။  အႏုပညာကုိ မခ်စ္တတ္သူသည္ အႏုပညာသမားကုိေတာ့ ခ်စ္တတ္လိမ့္မည္ဟု ရူးမိုက္စြာ ထင္ေယာင္မွားေနခဲ့ေသာ လူ့ညံ့ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထိုသို႕ဝန္ခံရသည္ကိုလည္း မရွက္ပါ။ ဟီရိၾသတပၸတရားကို နားမလည္ပါးမလည္ အလြဲသံုးစားလုပ္ေနသူတို႕သာ ရွက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ရုပ္ဝတၳဳ၀ါဒကုိ ေခၽြးတဒီးဒီး တည္ေထာင္ေနေသာ ေရေပၚဆီလူ႕မလိုင္မ်ားသာ ရွက္ၾကပါလိမ့္မည္။ လက္ထပ္ရန္စကားကုိ လြယ္လြယ္ေျပာ၍ လြယ္လြယ္ခ်ိဳးေဖာက္တတ္ေသာ မိန္းကေလးမ်ားသာ ရွက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ မရွက္ပါ။


(၇)

အစိမ္းရင့္ေရာင္ေတးသြားမ်ား ဆိတ္သုဥ္းသြားသည့္အခါ ဘ၀သည္ ခၽြဲပ်စ္ေစးထန္းေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ပမာ ေအာ္ဂလီဆန္ဖြယ္ေကာင္းသြား၏။ သုိ႕ေသာ္ ထိုလက္ဖက္ရည္ကုိပင္ အရသာခံတတ္ရန္ ၾကိဳးစားရပါဦးမည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                          အြန္လိုင္းအနုပညာရပ္၀န္း


 
ေႏြရာသီဖြား ဆူးပန္းကေလးမ်ား၏ သီက်ဴးမႈအလကာၤ
______ လ မ္ း ေ လွ် ာ က္ ဘ ေ လ ာ့ ဂါ ________________


လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းဟာ က်န္းမာေရးအတြက္အေကာင္းဆံုးေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုျဖစ္ပါသည္ တဲ့ ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့
ဘယ္လိုေနမယ္မသိ ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေလွ်ာက္လိုက္ရသည့္လမ္း ။ သို႔ေသာ္ . . . ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္ေနသည္က လမ္းမဟုတ္တဲ့လမ္း။

ေခတ္မွီတိုးတက္လာေသာေခတ္ၾကီးကို မ်က္နွာလိုမ်က္နွာရလုပ္၍ လက္ျဖင့္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနျခင္းပင္ ။ တစ္ ဘေလာ့ဝင္
တစ္ဝဘ္ဆိုက္ထြက္နွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနပါတယ္ ။ လမ္းမွာေတြ႔ခဲ့သမွ်ကိုလဲ ေလ့လာမွတ္သားေပါ့ဗ်ာ ။
တစ္ခါတစ္ခါ အရသာရွိလြန္းတဲ့အစားအစာေတြမ်ားစားမိတဲ့အခါ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြကို သတိရတတ္ပါသတဲ့ ။
ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေပၚမွာ အရသာရွိတဲ့ စာေကာင္းေပေကာင္းေလးေတြဖတ္မိရင္ ပရိသတ္ၾကီးကို သတိရမိသဗ် ။

ရသေကာင္းဆိုတာကလဲ မွ်ေဝေပးျခင္းအားျဖင့္ အားေပးျခင္း ခ်ီးေျမွာက္ျခင္း မည္သကိုး ။ ဒီတစ္လအတြက္လည္း ပရိတ္သတ္ၾကီးကို
ဘယ္လိုအရသာေကာင္းမ်ိဳးေလးေတြန႔ဲ ေဝမွ်ရင္ေကာင္းမလဲဆိုျပီး ဘေလာ့တခြင္ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မိပါတယ္ ။ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ေႏြဆူးလကၤာ ရဲ႕ ဘေလာ့ေလးအေရာက္မွာေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို မွ်ေဝေပးခ်င္စရာ အရသာေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္မိပါေတာ့တယ္ ။ ကဲ . . . ကိုေႏြဆူးလကာၤ ရဲ႕ အေတြး နဲ႔ အေရးေလးေတြကို ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး ။ ။ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

စစ္မွန္မႈ
---------

‘ပလံု’

ေသာ့ခေလာက္တစ္ခုကို ျမစ္ေရထဲ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။

“ေဟ့လူ ... ေသာ့ခေလာက္ အေကာင္းႀကီးဗ်ာ ... ဘာလို႔ လႊင့္ပစ္ရတာလဲ ...?”

“ေသာ့ေပ်ာက္သြားလို႔ပါ ...”

“ဟာ ... အဲဒါဆိုလည္း ေသာ့တုလုပ္ၿပီး သံုးလို႔ ရတာပဲ .. ႏွေျမာစရာႀကီး ...”

“ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေသာ့ခေလာက္ေနရာက ဝင္စဥ္းစားမိလို႔ပါ ...”

“ဗ်ာ ... ဘယ္လို ..?”

“ကိုယ့္ကို ေသာ့တုနဲ႔ ဖြင့္ၿပီး အသံုးခ် ခံရတာထက္ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး သတ္ေသလိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္ဗ် ...”

ေျပာၿပီး အၿပံဳးစစ္စစ္တစ္ခုနဲ႔ သူ႔ကို ၿပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္ လာခဲ့တယ္။ ။

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ေလာဘ
---------

လူတစ္ေယာက္သည္ ၾကယ္ေႂကြသြားတာကို ၾကည့္ရင္း ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား စကား စ လိုက္သည္။

“တကယ္လို႔ကြာ ... ၾကယ္ေႂကြတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ... မင္းဆုေတာင္းသမွ် ရမယ္ဆိုရင္ ... မင္းဘာကို အရင္ ဆုေတာင္းမလဲ ?”

အေဖာ္လုပ္သူက စဥ္းစဥ္းစားစားႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

“အင္း ... တကယ္သာ ရမယ္ဆိုရင္ ... ပထမဆံုး ေနာက္ထပ္ ၾကယ္အစင္း တစ္ရာေလာက္ တစ္ခုခ်င္း ေႂကြပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမွာေပါ့ကြ” ။ ။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

နာရီလူသား
------------

အရမ္း အပ်င္းထူတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ဆံုးမပါတယ္ ...။

“ေလာကႀကီးမွာ နာရီလို ေနစမ္းပါ သားရယ္...”

ပညာ႐ွိစကားလိုလို ... ပညာ႐ွိေလသံလိုလို နဲ႔ပါ...။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ သူ႕ ပညာ႐ွိလိုလို ေလသံစကားကို နားလည္ပါတယ္။
နာရီေတြက အခ်ိန္တိုင္း မရပ္မနား အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ ...။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ... ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...

“ဟာ ... နာရီလိုေတာ့ မေနခ်င္ပါဘူး အေဖရာ ... ဆယ့္ႏွစ္နာရီျပည့္တိုင္း အစကေန ျပန္ျပန္ စ ေနရမွာေပါ့ ...”

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ပညာ႐ွိႀကီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

ျငင္းခုန္ျခင္းနွင့္အေျဖ
----------------------

“အဲဒါ ‘ဆိတ္’ ပါကြာ ....”

“ဟာကြာ ... ‘သိုး’ ပါလို႔ ေျပာေနတာကို ...”

‘ဆိတ္’ နဲ႔ ‘သိုး’ ေတာင္ မခြဲတတ္ေသးတဲ႔ အရြယ္ေလးေတြပါ။ ျငင္းရင္းခုန္ရင္းနဲ႔ အသံက်ယ္က်ယ္လာတယ္။
ျငင္းခုန္တာလို႔ ေရးေနက်အတိုင္း ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ခုန္ခုန္ၿပီးကို ျငင္းေနၾကတာ။
လမ္းေပၚက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးၾကည့္ၾကတယ္။
လူႀကီးက ေျဖတယ္ .....

“ဘယ္အေကာင္လဲ ? .... ေၾသာ္ ... ‘ဆိတ္သိုး’ ႀကီးပါကြာ” .... တဲ႔။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေလ သြားၾကေလရဲ႕ ။ ။

( ေႏြဆူးလကၤာ)


ကဲ . . . ပရိတ္သတ္ၾကီး တစ္ခုခုခံစားလိုက္ရမယ္ဆိုရင္ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေဝမွ်ေပးရက်ိဳနပ္ပါတယ္ ။ ကိုေႏြဆူးလကာၤရဲ႕ လက္ရာေတြကို
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ခံစားခ်င္ရင္ေတာ့ http://nwaysuelinkar.blogspot.com သို႔သြားေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္ ။
ပရိတ္သတ္ၾကီးလဲ ရသေကာင္းေလးေတြမ်ားခံစားမိခဲ့ရင္ တျခားမိတ္ေဆြေတြကို ေဝမွ်ေပးဖို႔ မေမ့ၾကနဲဲ႔ေနာ့ . . . ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                                                                              အခန္းဆက္၀တၱဳတို

 
သူမ ျပန္ဝင္စားတဲ့ မိုးရာသီ ( အပိုင္း ၁ )

______ ေ န ပို င္ ____________


I suggest to do War but not Love.
Because in war either you Live or Die.
But in love neither you Live nor Die.

( Hitler )

အခန္း (၁)

ညက မုိးအေတာ္ခ်ဳပ္ေနၿပီမုိ႔ အခ်ိန္ဆြဲမေနခ်င္ေတာ့သျဖင့္ မ်က္စိေရွ႕မွ အရက္ခြက္အား လင္းစက္ညီ ေမာ့ေသာက္လုိက္၏။

ေဟ့ေကာင္ မင္းမူးေနၿပီလား

မင္းခ၏စကားကို လင္းစက္ညီက အၿပံဳးႏွင့္ေျဖ၏။ လင္းစက္ညီအတြက္ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ ထံုေနျခင္းႏွင့္ ရီေဝေဝျဖစ္ေနျခင္းမွ လြဲ၍ သိပ္ထူးထူးျခားျခားမရွိလွ။

ဒီမွာ မင္းခ မင္းအပိုေတြေျပာမေနနဲ႔ စင္ကာပူမွာတုန္းကဆုိ ငါ ညလံုးေပါက္ေသာက္ေနက် မင္းေလာက္ကေတာ့ ခပ္ေသးေသးပါကြာ

ဟား..ဟား..ဟား..”

မင္းခက ရယ္ေမာရင္း အရက္ခြက္အား တက်ိဳက္ထဲ ေမာ့ေသာက္လုိက္ကာ ပုလင္းထဲရွိ လက္က်န္အား အရက္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ထဲ အညီအမွ် ခြဲထည့္လုိက္၏။

လူပ်ိဳေတြကြ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လုိ႔ ဆူမယ့္ မိန္းမ မရွိဘူး ေအးေဆးေပါ့ကြာ

ငါတုိ႔လုိလူပ်ိဳေတြအတြက္ မိန္းမနဲ႔ ထမင္းခ်က္ ဘယ္ဟာပုိသင့္ေတာ္မလဲ

ဟ ရွင္းေနတာပဲ ထမင္းခ်က္ေပါ့ကြ ေအ့..”

မင္းခ၏အေျဖအား လင္းစက္ညီ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ရင္း ေမးခြန္းထုတ္၏။

ဒီလုိေလကြာ မိန္းမယူရင္ မင္းဝင္ေငြက ထြက္ေငြနဲ႔ညီမွ်တယ္ ေအ့.. ထမင္းခ်က္ဆုိရင္ မင္းထြက္ေငြက ဝင္ေငြရဲ႕တစ္ဝက္ပဲရွိ..ေအ့..လိမ့္မယ္

ေဟ့ေကာင္ မင္းခ..”

ေအ့..”

မင္းခ အသံက လင္းစက္ညီအား ျပန္ထူးသံမွန္း ေလတက္သံမွန္း မကြဲျပားလွ။ လင္းစက္ညီက ၿပံဳးရင္း..

ငါမင္းလုိ မမူးေသးဘူး မင္းခ .. မင္းငါ့ကို နားရႈတ္ေအာင္မလုပ္နဲ႔ ရွင္းေအာင္ေျပာ

ဟာ ခြီးထဲမွပဲ မင္းမိန္းမယူထားရင္ မင္းရတဲ့ပိုက္ဆံ ေအ့.. မင္းမိန္းမကို အကုန္အပ္၊ မင္းမွာ တစ္ျပားမွ က်န္မွာ ေအ႕.. မဟုတ္ဘူး

ေျပာရင္း မင္းခ လက္ကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ခါယမ္းျပ၏။ ေခါင္းက ေအာက္သို႔ငိုက္စိုက္ က်ခ်င္ေနၿပီကို သူ႕အား တင္းထိန္းထား၏။

မင္းထမင္းခ်က္ ငြားထားရင္.. ေအ့ .. မင္းထမြင္းခ်က္ငြားခ ေပးၿပီး က်န္တာ ေအ ့.. ငါမူးေနၿပီကြာ

ဒုန္း!”

မင္းခတစ္ေယာက္ ေရွ႕စားပြဲေပၚသုိ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြား၏။ ျပန္ထမလာေတာ့။ လင္းစက္ညီက အရက္ေသာက္ျခင္းကို သိပ္ကြ်မ္းက်င္လွသူမဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သူ႕အားထိန္းမည့္သူရွိလွ်င္ သူေမွာက္သည္အထိ ေသာက္သည္။ သူထိန္းရမည့္သူရွိလွ်င္ ထိန္းေသာက္သည္။ သူစင္ကာပူသြားစဥ္ သံုးႏွစ္ေလာက္သာ အေနေဝးခဲ့ေသာ မင္းခ ေမွာက္ေတာ့မည္ကို အေၾကာင္းသိေန၍ သူထိန္းေသာက္ခဲ့ျခင္းက မွန္ေနၿပီ။

မင္းခ.. ေဟ့ေကာင္.. မင္းခ

မင္းခ စကားေမးပင္မရရွာေတာ့။ ေထာင္မတ္ေနေသာ အရက္ပုလင္းအား ေခါင္းမေဖာ္တမ္း ဦးညႊတ္ေနရွာၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လင္းစက္ညီ စားေသာက္ဆုိင္ရွိ ဆုိင္ဝန္ထမ္း အကူအညီျဖင့္ မင္းခအား ကားေပၚတင္ကာ ကားေမာင္းထြက္လာခဲ့လုိက္၏။

            မုိးက တစ္ေပါက္စ ႏွစ္ေပါက္စ က်ဆင္းေန၏။ ညဘက္ ညဥ့္နက္နက္တြင္ က်ဆင္းေနေသာ ထုိမုိးက လမ္းမတေလွ်ာက္ အနည္းငယ္မွ် စြတ္စုိသြားေလာက္ေအာင္ပင္ မျပင္းထန္လွ။ ကားမွန္ေပၚသုိ႔ ခပ္က်ဲက်ဲ က်ဆင္းေန၍သာ မုိးရြာေနမွန္း လင္းစက္ညီ သတိထားမိ၏။ နီယြန္မီးေရာင္တုိ႔ လမ္းေဘးဘယ္ညာတြင္ ညကုိ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက၏။ စင္ကာပူတြင္ (၃)ႏွစ္ခန္႔ေနထုိင္ခဲ့ေသာ လူေနမႈဘဝတြင္လည္း ဤကဲ့သုိ႔ေသာညေပါင္းမ်ားစြာကုိ လင္းစက္ညီ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ဖူး၏။ သို႕ေသာ္စင္ကာပူလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးတြင္ ညအခါ၌ လမ္းေပၚတြင္ လူအမ်ားကို မထူးဆန္းစြာ ေတြ႕ရတတ္၏။ လူသူကင္းရွင္းကာတိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဤရန္ကုန္ရွိလမ္းမမ်ိဳးက လင္းစက္ညီ၏စိတ္ကို ဖမ္းစားမႈတစ္ခု ေပးစြမ္းေန၏။

            ကားေနာက္ခန္းထဲတြင္ မင္းခတစ္ေယာက္ အရွင္လတ္လတ္ အိပ္ေမာက်ေနၿပီ။ (ေဟာက္သံ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထြက္လာျခင္းေၾကာင့္သာ အရွင္လတ္လတ္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္သည္။) အေသေကာင္ႀကီးကဲ့သို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနလွ်င္ေကာ အေသလတ္လတ္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ဟု ေျပာႏုိင္မည္လား။ မျဖစ္ႏုိင္။ အေသဆုိမွေတာ့ လတ္ေနဦးမည္မဟုတ္။ ဒါဆုိ အေသပုပ္ပုပ္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ဟု ေျပာရမည္လား။ အုိ.. ထားပါ။ အရက္ရွိန္ႏွင့္ ကားေမာင္းရင္းက လင္းစက္ညီ ေတြးမိေတြးရာ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိ၏။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ကားမွန္ေပၚ ေရစက္တုိ႔က စည္းခ်က္မွန္မွန္က်ေနဆဲ။ ကားကက္ဆက္အား လင္းစက္ညီ ဖြင့္လုိက္၏။


An empty street, an empty house, a hole inside my heart..”

           
Westlife ၏ သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ သီခ်င္းစာသားေၾကာင့္ လင္းစက္ညီ ၿပံဳးလုိက္မိ၏။ သီခ်င္းထဲကအတိုင္း လမ္းေပၚတြင္ လူသူကင္းမဲ့ေနျခင္းကို လင္းစက္ညီလက္ခံသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွလံုးသားရွိအေပါက္အား သူခံစားၾကည့္လုိ႔မရ။ အိမ္သာနံရံတြင္ အေပါက္တစ္ခုရွိပါက အထဲရွိလူအား မလံုမလဲျဖစ္ေစ၏။ ပုဆုိးေပါက္သည္ကိုလည္း လင္းစက္ညီ ႀကံဳဖူး၏။ ထုိကဲ့သို႔ပင္ စိတ္ထဲ၌ မလံုမလဲခံစားရ၏။ ႏွလံုးသားတြင္ အေပါက္ျဖစ္ေနလွ်င္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မလံုမလဲျဖစ္ေစမည္ဟု လင္းစက္ညီ ေခါင္းထဲတြင္ ေတးထားလုိက္၏။ ရယ္ေတာ့ရယ္ရသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ထဲ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္မေတြးခ်င္ေသာေၾကာင့္ ကက္ဆက္ဖြင့္လုိက္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ သူသီခ်င္းေတြကို အခ်ိန္ေပးနားမေထာင္ခဲ့သည္မွာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။
           
            သီခ်င္းေတြႏွင့္ အဆုိေတာ္ေတြ မႈိလုိေပါက္ေနသည္။ စင္ကာပူတြင္ပင္ အားလပ္ခ်ိန္မ်ိဳး၌ ကမ္းေျခသြားၿပီး ပင္လယ္အား ေငးေနရသည့္အရသာကို လင္းစက္ညီပို၍ သေဘာက်ခဲ့သည္။ သီခ်င္းနားေထာင္ရန္ စိတ္ကူးပင္မရခဲ့။ အခုေတာ့ အခ်စ္သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္က သူ႕အား ဟာသျဖစ္ေစခဲ့ၿပီ။

            လမ္းေဘးဓာတ္တုိင္တုိ႔၏ မ်က္စိေရွ႕တြင္ ကားေလးတစ္စီး ပံုမွန္ခရီးဆက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ရုတ္တရက္လွမ္းျမင္လုိက္ရေသာ ျဖဴဆြတ္ဆြတ္လက္ေလးတစ္ဖက္သာမရွိခဲ့ပါက ထုိကားေလးလည္း ရပ္တန္႔သြားမည္မဟုတ္

ကြ်န္မ ကားႀကံဳလုိက္လုိ႔ရမလားမသိဘူး

ဂ်င္းစကတ္ အတုိေလးႏွင့္ စပုိ႔ရွပ္အျဖဴေရာင္ေလးအား အခ်ိဳးက်က် ဝတ္ဆင္ထားၿပီး အေပၚမွ ဂ်င္းကုတ္ေလး တစ္ထည္အား လုိက္ဖက္စြာ လႊမ္းၿခံဳထား၏။ ေရစိုေနေသာ ေရႊအုိေရာင္ ဆံႏြယ္တုိ႔အား ေမြးရာပါအတုိင္း ဦးေခါင္းထက္မွ တြဲေလာင္းခ်ထား၏။ ျပည္လမ္းမႀကီးအား စြတ္စိုမသြားေစႏုိင္ေသာ မုိးေရစက္တုိ႔က သူမအား ပင္လယ္ထဲမွ တက္လာသူတစ္ေယာက္လုိ ရႊဲစိုေနေစျခင္းအား လင္းစက္ညီ အံ့အားသင့္ေနမိ၏။ လင္းစက္ညီ၏ အၾကည့္အား မလံုမလဲႏွင့္..

ကြ်န္မ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနလုိ႔ပါ။ ဖုန္းကလည္းပါမလာဘူး။ ေနာက္ၿပီးကားေတြကလည္း တစ္စီးမွ မေတြ႕ေတာ့လုိ႔ပါ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကူညီပါရွင္..”

လင္းစက္ညီ ေယာင္ယမ္းၿပီး ေဘးဘယ္ညာအား လွည့္ၾကည့္မိ၏။ ဟုတ္ပါသည္။ ကားဟူ၍ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မေတြ႕ရေတာ့..

ေကာင္းၿပီေလ ကိုယ္ကူညီမယ္.. ဒါနဲ႔ မင္းက ဘယ္ကိုျပန္မွာလဲ

ပါရမီကိုပါ..”

လင္းစက္ညီ ခရီးအကြာအေဝးကို တြက္ဆၾကည့္မိ၏။ ယခုေရာက္ေနေသာေနရာက မင္းရဲေက်ာ္စြာလမ္းႏွင့္ ျပည္လမ္းေထာင့္ စိန္ေဂဟာ အနီးတြင္ျဖစ္သည္။ ပါရမီဆုိလွ်င္အေတာ္ေဝးေသး၏။ လင္းစက္ညီက ေခါင္းညိတ္ျပရင္း

အင္း.. တက္.. တက္..”

ေနာက္ခန္းတြင္ မင္းခတစ္ေယာက္ အရွင္လတ္လတ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို သူမလည္း သတိထားမိပံုရ၏။ ေရွ႕ခန္း၌ပင္ အလုိက္သင့္ဝင္ထုိင္လုိက္၏။ အိမ္အျပန္လမ္းတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ စကားေျပာေဖာ္ရၿပီမုိ႔ လင္းစက္ညီ ေက်နပ္မိေန၏။

ေမာင္းေလ..”

ကားတခါးပိတ္ဦးေလ..”

ကားတံခါးက ပိတ္ၿပီးသားေလ…”

လင္းစက္ညီ သူမကိုေက်ာ္ကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကားတံခါးက ကားႏွင့္ကပ္လွ်က္ ပိတ္ထားၿပီးသား။ တံခါးပိတ္သံ မၾကားလုိက္သည္ကိုပင္ လင္းစက္ညီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဇေဝဇဝါျဖစ္မိ၏။ အရက္ကပဲ အစြမ္းျပေနသည္လား။ မျဖစ္ႏုိင္။ လင္းစက္ညီ ထုိမွ်ေလာက္ႏွင့္ မူးတတ္သူမဟုတ္။ ယခုခ်က္ခ်င္း ၁၆ အလီအား ေျပာင္းျပန္ဆုိႏုိင္ဦးမည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မိ၏။ သို႔ေသာ္ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ဆက္ေတြးမေနခ်င္ေတာ့။ အလုိက္သင့္ကားကို ေမာင္းထြက္ခဲ့လုိက္၏။

ရွင္က ပင္ဂြင္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သိပ္တူတာပဲေနာ္

ဗ်ာ  .. !”

ဟုတ္တယ္ ပင္ဂြင္းေတြက မတ္တပ္ရပ္ဖုိ႔ သူတုိ႔ခႏၶာကိုယ္အားအင္ရဲ႕ ၇ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းကို အသံုးျပဳရတယ္တဲ့..”

လင္းစက္ညီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခပ္ရွိန္းရွိန္းျဖစ္သြား၏။ ေဘးမွေကာင္မေလးအား ငဲ့ေစာင္းၾကည့္လုိက္မိ၏။ တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲစိုေနေသာ္လည္း သူမ ခ်မ္းေနပံုမရ။

ခင္ဗ်ား မုိးေတြစိုေနတာ မခ်မ္းဘူးလား

သူမ ၿပံဳး၏။ ေတာ္ေတာ္လွသည့္ အၿပံဳးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ညဘက္တြင္ျဖစ္ေသာ္လည္း နီယြန္မီးေရာင္ႏွင့္ သဲသဲကြဲကြဲျမင္ေနရ၏။

မခ်မ္းပါဘူး..။ ရွင္ကသာ ေရစိုေနတယ္လုိ႔ ျမင္တာ ။ ကြ်န္မကျဖင့္ သိေတာင္မသိဘူး

ကားအေရြ႕ႏွင့္ေလအေဝွ႕တြင္ ျပတင္းေပါက္မွ တုိးဝင္လာေသာ ေလက ရနံ႔တစ္မ်ိဳးအား ေခ်ာ့ေမာ့သယ္ေဆာင္လာ၏။ အက္ကြဲကြဲ စူးရွရွ ရနံ႔မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေက်ာထဲတြင္ စိမ့္ခနဲ လင္းစက္ညီ ခံစားရ၏။

ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ ဘယ္လုိေခၚလဲ

လြန္း သက္ ခ်ိဳ.. ရွင္ေကာ

ကိုယ့္နာမည္က လင္းစက္ညီ

လင္း.. စက္.. ညီ..”

တစ္လံုးခ်င္း သူမ သံေယာင္လုိက္ရြတ္၏။ ေရစိုေနေသာ ဆံပင္တုိ႔အား လက္ကိုင္ပုဝါျဖင့္ သုတ္ေန၏။ သိပ္မၾကာခင္ကေတြးခဲ့မိေသာ ႏွလံုးသားရွိအေပါက္သည္ ဒါမ်ိဳးပင္ျဖစ္မည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ လင္းစက္ညီစိတ္ထဲတြင္ မလံုမလဲျဖစ္ေန၏။

ကိုယ္မူးၿပီးေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မူးလည္းမမူးပါဘူး..။ မင္းေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေကာင္မေလးပဲ

ေျပာရင္း သူမအားလင္းစက္ညီ ငဲ့ၾကည့္လုိက္၏။

ရွင္မေျပာလည္း ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ လွမွန္းသိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အမူးသမားေတြက ငါမမူးေသးဘူးလုိ႔ အၿမဲေျပာေလ့ရွိၾကတယ္ရွင့္..”

လင္းစက္ညီ ေလထစ္သြား၏။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနစဥ္ အေခြထစ္သလုိမ်ိဳး ပံုမွန္လည္ပတ္ေနသည့္ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းရွိေလက ႏွာဖ်ားတြင္ လာထစ္ေနသလုိမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အသက္ရွဴၾကပ္သြားျခင္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ သူမကပဲဆက္ၿပီး

ဒါေပမဲ့ အလွအပတရားဆုိတာက ေသျခင္းတရားေလာက္မွ ယံုခ်င္စရာမေကာင္းတာ..”

လင္းစက္ညီ ဆြံ႕အသြားရျပန္၏။ သူမ၏ စေတာ္ဘယ္ရီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေလးက တင္းတင္းေစ့ထား၏။ ႏွာဖ်ားတြင္သီးေနေသာ ေရစက္ေလးကပင္ သူမ၏ အလွအပအား မနာလုိျဖစ္ဟန္ႏွင့္ ေအာက္သို႔ ေတာက္ခနဲ က်ဆင္းသြား၏။ လင္းစက္ညီေမာင္းလာေသာကားေလးက လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုၿပီးတစ္ခု မီးပြိဳင့္တစ္ခုၿပီးတစ္ခု .. ။ လည္ေနေသာ ကားဘီးသံႏွင့္ ေလတုိးသံတုိ႔က ေရာယွက္ေနၾက၏။

ေရွ႕နားမွာရပ္လိုက္ေတာ့..”

သူလုိကုိယ္လုိ ထည္ဝါေနေသာ ၿခံတစ္ၿခံေရွ႕တြင္ လင္းစက္ညီ ကားကို ထုိးရပ္လုိက္၏။

ဒါ ကြ်န္မ အိမ္ပဲ

ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေသာ သူေဌးအိမ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အိမ္ေဘးတြင္ ခပ္အုတ္အုတ္ညြတ္က်ေနေသာ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္အား မသဲမကြဲ ျမင္ေနရ၏။ အိမ္တစ္အိမ္လံုး မီးေရာင္ခပ္ပ်ပ်မွလြဲ၍ အေမွာင္က်ေန၏။

မင္းတစ္အိမ္လံုး အိပ္ကုန္ၾကၿပီထင္တယ္။ မင္းမွာၿခံထဲဝင္ဖုိ႔ ေသာ့ပါရဲ႕လား

သူမ ၿပံဳး၏။ လွၿမဲလွဆဲျဖစ္၏။

ၿခံစည္းရုိးအုတ္ေဘာင္မွာ ေရထြက္ေျမာင္းေလးေတြ ေတြ႕လား

သူမ လက္ညွိဳးညႊန္ျပရာကို လင္းစက္ညီ ၾကည့္လုိက္မိ၏။

အင္း..”

အဲ့ဒီေရထြက္ေျမာင္းေလးေတြ (၉)ေပါက္ရွိတယ္။ (၁)ေပါက္မွာ ၿခံေသာ့ရွိတယ္။ က်န္တဲ့ (၈)ေပါက္မွာ ၾကြက္ေထာင္ေျခာက္ေတြရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲ့ဒီေသာ့က အေသမထားဘူး။ သူ႕ရက္အလုိက္ ေနရာေျပာင္းထားတာ..”

လင္းစက္ညီ မ်က္ခံုးပင့္မိ၏။

ဒါမင္းစိတ္ကူးပဲလား

အင္း ဟုတ္တယ္

မင္းကြာ ေသာ့ကို ေဆာင္ထားလည္းရရဲ႕သားနဲ႔

မေဆာင္ခ်င္လုိ႔ေပါ့ရွင္.. ကဲပါ ကြ်န္မလည္း အိမ္ထဲဝင္ေတာ့မယ္။ ကူညီေပးတာ ေက်းဇူးပဲ

လင္းစက္ညီ အလိုက္သင့္ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္၏။ သူမကားေပၚမွ ဆင္းသြားသည္ကိုပင္ ျပတင္းေပါက္မွ ေငးေနမိေသး၏။

လြန္းသက္ခ်ိဳ

သူမ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္၏။

ဒီမွာ မင္းလက္ကိုင္ပုဝါ က်န္ခဲ့ၿပီ

သူမထပ္ၿပံဳးျပန္၏။ လင္းစက္ညီ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ အိပ္လုိ႔မွေပ်ာ္ပါေတာ့မလား

က်န္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး ထားခဲ့တာ

ေျပာကာ သူမ အိမ္ထဲဝင္သြား၏။ လင္းစက္ညီလည္း ကားကို ေမာင္းထြက္ခဲ့လုိက္သည္။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

အိပ္ယာႏုိးေတာ့ မင္းခတစ္ေယာက္ တီဗီြေရွ႕တြင္ တစ္ေယာက္ထဲ အေခြေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ရွဳတ္ယွက္ခတ္ေန၏။

ဟ သားႀကီး ႏုိးၿပီလား

လင္းစက္ညီ ပ်င္းေၾကာဆန္႔ရင္း

ေအး မင္းေကာ .. ဝါး ..  ႏုိးတာၾကာၿပီလား

သိပ္မၾကာေသးဘူး။ ညက အရွိန္နဲ႔ဆုိေတာ့ နည္းနည္း ႏုံးေနသလုိပဲ။ မ်က္ႏွာေလးဘာေလးသစ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားရေအာင္

မင္းခက လက္ဖက္ရည္္ဆုိင္သြားဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပံုရ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လင္းစက္ညီ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္ကာ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ အလ်င္အျမန္လုပ္၏။ ေရခ်ိဳးခန္းမွ ထြက္ေတာ့ မင္းခက VCD သီခ်င္းေခြဖြင့္ထားၿပီး သီခ်င္းလုိက္ညည္းေန၏။ တီဗြီထဲတြင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဂစ္တာတစ္လက္အား ဟန္ပါပါႏွင့္ၿပံဳးရင္း တီးခတ္ေန၏။ ထုိအၿပဳံးေလးအား လင္းစက္ညီ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေန၏။

ေဟ့ေကာင္ မင္းခ အဲဒီေကာင္မေလးက ဘယ္သူလဲ

အဆိုေတာ္ လြန္းသက္ခ်ိဳ ေလ

လင္းစက္ညီမ်က္ခံုးပင့္မိ၏။

ေၾသာ္ သူက အဆုိေတာ္လား

အင္း ဟုတ္တယ္ကြ မင္းစင္ကာပူထြက္သြားၿပီးမွ ေပၚလာတာေလ

လင္းစက္ညီ ညက အျဖစ္အပ်က္အား ျပန္သတိရမိ၏။ လြန္းသက္ခ်ိဳက အဆုိေတာ္မေလး..တဲ့။

မင္းခ အဲဒီ့ေကာင္မေလး ညက ငါတုိ႔ကားေပၚပါလာတယ္ သိလား

ဘယ္လုိ!”

မင္းခ၏မ်က္ႏွာက ပုံမွန္မဟုတ္။ တစ္ခုခုကို အံ့အားသင့္ေနပံုျဖစ္သည္။

ဟားဟား မင္းအံ့ၾသသြားၿပီမလား။ မင္းက အိပ္ေနေတာ့ ဘယ္သိမွာလဲ။ သူကလမ္းမွာတစ္ေယာက္ထဲကြာ ပါရမီကိုျပန္မွာဆုိလုိ႔ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနတာနဲ႔ ငါကားႀကံဳလုိက္ပုိ႔ေပးခဲ့တာ

ေဟ…”

မင္းခအသံက လုိအပ္သည္ထက္ ပိုက်ယ္ေလာင္ေနသည္။

ဟာ ဘာျဖစ္တာလဲကြာ ဒါေလးေျပာတာကို အလန္႔တၾကား

မင္းခက မ်က္လံုးကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ျပဴးရင္း..

မင္းလုိက္ပို႔ခဲ့တာ အဲ့ဒီေကာင္မေလးဆုိတာ ေသခ်ာလား

အင္းေသခ်ာတယ္

လြန္းသက္ခ်ိဳက မင္းစင္ကာပူက ျပန္မေရာက္ခင္ေလးပဲ ေရနစ္ေသသြားတာေလ

ဘာ ..

လင္းစက္ညီ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါကိုင္ရင္း ကိုယ့္ကုိကုိယ္ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနမိ၏။ မင္းခက..

မင္းညက အိပ္မက္မက္တာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား

မျဖစ္ႏုိင္ဘူး

လင္းစက္ညီ တိတိက်က် ေျဖရွင္းခ်က္ေပးႏုိင္ရန္ စဥ္းစားေနမိ၏။

ဟုတ္တယ္ အိပ္မက္မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ငါ့ဆီမွာ သူ႕လက္ကိုင္ပုဝါေတာင္ က်န္ခဲ့ေသးတယ္

မင္းခက အသည္းအသန္ႏွင့္

ဘယ္မွာလဲ အဲဒီ့လက္ကိုင္ပုဝါ..”

ကားထဲမွာ..”

ထုိ႔ေနာက္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ ေျခလွမ္းမ်ားက ကားရပ္ထားရာၿခံထဲသို႔ အိမ္ေပၚမွာ အေျပးအလႊား ဆင္းသြားၾက၏။

[ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ ]



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                            ေဆာင္းပါး


 
ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ မိဘ
____ ေ အ ာ င္ မ်ိဳ း ခ န္႔ ( ေ မ ာ္ ကၽြ န္ း ) ___________

Mother Day ဆိုေသာစကားလံုး ေခါင္းထဲေရာက္လာသည္။ ေမလ ၁၃ ရက္ေန႔ကို Mother Day အျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ “အေမမ်ားေန႔” ဟူ၍ ျပာသိုလျပည့္ေန႔တြင္က်င္းပၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေမမ်ားေန႔ ျဖစ္ေပၚဖို႔ စာေရးဆရာဘဘဦးသုခကစတင္ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခဲ့သည္။ လူတိုင္းတြင္ မိခင္ရွိၾကသည့္အတြက္ အေမမ်ားေန႔သည္ လူတိုင္းႏွင့္သက္ဆိုင္သည္။ အေမမ်ားေန႔မွာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားျပဳလုပ္ၾကသည္။ အေမမ်ားေန႔အခမ္းအနားမ်ား က်င္းပၾကသည္။ ဝမ္းသာစရာကိစၥရပ္မ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ထိုေန႔မွသာ အေမကိုသတိရ၍ ကန္ေတာ့ၾကရမည္မဟုတ္။ မိခင္အေပၚ နာရီမလပ္ စကၠန္႔မလပ္ ရိုေသၾကရမည္ျဖစ္သည္။

ျဖစ္ေပၚလာေသာကမၻာျပဳမႈ (Globalization) အရ လူငယ္မ်ားသည္ အေမ့အိမ္နွင့္ ေဝးရာသို႔ ခရီးႏွင္ရမႈမ်ားလာသည္။ ေခတ္မီလာသည္ႏွင့္အမွ် ေမြးရပ္ေျမကိုစြန္႔ခြာ၍ တိုးတက္ရာလမ္းေၾကာင္းရွိသည့္ ၿမိဳ႕၊ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကရသည္။ သို႔ႏွင့္အမွ် ေႏြးေထြးလွေသာမိသားစုဘဝသည္လည္း ကမၻာျပဳမႈအေရြ႕ထဲမွာ ပါခဲ့ရသည္။ မိသားစုလက္စံုထမင္းစားခ်ိန္တြင္ Food Court တြင္ တစ္ကိုယ္တည္းစားေနရသည့္ဘဝမ်ိဳး၊ လမ္းေဘး ႀကံဳရာဆိုင္မွာ ႀကံဳသလိုစားလိုက္ရသည့္ အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာသည္။

မိသားစုႏွင့္ အေနေဝးလာျခင္းသည္ မိမိကိုယ္ကိုယ္အားကိုးတတ္လာျခင္း၊ ဇာတိႏွင့္ခြဲေနရျခင္းေၾကာင့္ ဇာတိမာနေလ်ာ့က်ျခင္း၊ ေရျခားေျမျခားေနရေသာေၾကာင့္ အၾကားအျမင္ဗဟုသုတျပည့္စံုျခင္း စသည့္အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားရသကဲ့သို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ခြဲခြာေနရျခင္းျဖင့္လည္း မိသားစုဆက္ဆံေရး ေလ်ာ့ရဲလာတတ္သည္။

ႏွစ္အေတာ္ၾကာေအာင္ မိမိကုိယ္ကို ထိန္းေက်ာင္း၍ အေပါင္းအသင္းမ်ားျဖင့္စုေပါင္း၍ျဖစ္ေစ၊ အေဆာင္တြင္ ေနထုိင္၍ျဖစ္ေစ ရပ္တည္ေနရေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္သည္ မိခင္ဖခင္မ်ားႏွင့္ အတူ မိသားစုဘဝျဖင့္ျပန္လည္ေနထိုင္ပါက အသက္ၾကီးလာ၍ စကားမ်ားလာတတ္ေသာ မိခင္ဖခင္မ်ား၏ဒဏ္၊ သူတို႔၏ အေၾကာင္းမဲ့စိုးရိမ္ပူပန္ေသာ စကားမ်ားႏွင့္ ငယ္ငယ္တုန္းကကဲ့သို႔ ဆိုဆံုးမမႈမ်ား စသည္တို႔ႏွင့္ ခ်က္ျခင္းျပန္လည္အသားက်မည္မဟုတ္။ မိခင္ဖခင္မ်ားႏွင့္ အေနစိမ္းသြားသကဲ့သို႔ျဖစ္တတ္သည္။ ဤသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူငယ္မ်ား ဂရုျပဳၾကရမည့္ကိစၥျဖစ္သည္။

မိဘမ်ားကလည္း အသက္ႀကီးလာေလ မိမိသားသမီးမ်ားႏွင့္ အတူေနခ်င္ၾကေလျဖစ္သည္။ မိမိတို႔သည္ မည္မွ်ပင္ အရြယ္ေရာက္ေနေစကာမူ မိဘမ်ား၏ အျမင္၌ ကေလးမ်ားကဲ့သို႔သာ ျမင္မိေနၾကသည္။ သားသမီးမ်ား ေျမးျမစ္မ်ားႏွင့္ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းေနခ်င္ၾကသည္မွာ မိဘတိုင္း၏ ဓမၼတာျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ သားသမီးမ်ား၏ ေစာင့္ေရွာက္မႈႏွင့္ ျပဳစုမႈကိုလည္း လိုခ်င္ၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲလာေသာေခတ္အရ မိဘမ်ားႏွင့္ခြဲခြာေနၾကရေသာ္လည္း မိမိတို႔၏ စိတ္အတြင္း၌ မိဘမ်ားကိုအျမဲအမွတ္ရ၍ သတိတရ႐ွိေနၾကရမည္။ မိဘမ်ားႏွင့္ ကာလအတန္ၾကာခြဲခြာေနရေသာ္လည္း ျပန္လည္စုေပါင္းေနထိုင္ေသာအခါ ေႏြးေထြးစည္းလံုးစြာ ဆင္ျခင္ေနထိုင္ၾကရမည္။ မိဘမ်ား၏ စကားမ်ားမႈမ်ား၊ စိုးရိမ္တတ္မႈမ်ား၊ စိတ္တိုတတ္မႈမ်ားစသည့္ လူၾကီးစရိုက္မ်ားကို သည္းခံၾကရမည္။ ထို႔အျပင္ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေလာကမွထြက္ခြာသြားရမည္ကိုမသိေသာ လူ႔ဘဝတြင္ အခ်ိန္ရွိတုန္းေလးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ မိမိတို႔အသက္ၾကီးရင့္လာေသာ တစ္ခ်ိန္တြင္လည္း သားသမီးျဖစ္သူမ်ားကျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

                    -----------------------------------------------------------------------------
 
လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ဒါဒါဝါဒ

_______ ရဲ ထ က္ ေ ဝ ________________

da da ဝါဒ အစျပဳရာ

ဒါဒါ(da da)ဝါဒဟာ ပထမကမာၻစစ္အတြင္း ဆြစ္ဇာလန္ ႏိုင္ငံ ဇူးရစ္ျမိဳ ႔ကေန စတင္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာလႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္ပါပဲ။ (၁၉၁၆)ကေန (၁၉၂၂)ကာလေတြအတြင္းမွာေတာ့ ဒါဒါဝါဒရဲ ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြက အင္အားအေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
       
အဲသည့္အႏုပညာလႈပ္ရွားမႈေတြထဲမွာေတာ့ visual art (ဥပမာအားျဖင့္ ပန္းခ်ီ)၊ literature (စာေပအႏုပညာ)-ကဗ်ာနဲ႔ဆိုင္တာေတြ၊ အႏုပညာဆိုင္ရာဝါဒေတြ သီဝရီေတြ ျပဇာတ္ေတြ အစရွိတဲ့အရာေတြပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ကမာၻ႔စစ္ဆန္႔က်င္ေရးနဲ႔ သာမန္အႏုပညာလုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ေတြရဲ ႔ လႊမ္းမိုးေနမႈေတြကို သူတို႔အေနနဲ႔ အစဥ္အလာမ်ဥ္းေတြကို ခ်ိဳးဖ်က္ျပီး ဆန္႔က်င္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါဒါဝါဒရဲ ႔ရည္ရြယ္ခ်က္

ေခတ္သစ္ကမာၻရဲ ႔ အဓိပၸာယ္မဲ့ေနမႈကို ဒါဒါဝါဒလႈပ္ရွားသူေတြအေနနဲ႔ အႏုပညာလႈပ္ရွားမႈေတြကို အသံုးျပဳျပီး ျပက္ရယ္ျပဳခဲ့တာပါပဲ။ စစ္ပြဲေတြကို ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္တဲ့အျပင္ ဒါဒါဝါဒီေတြဟာ ဘူဇြာလူတန္းစားကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ ႔ ဆန္႔က်င္မႈသေဘာသက္ေရာက္မႈေတြေၾကာင့္ ဒါဒါအႏုပညာလက္ရာေတြဟာလည္း အထိန္းအကြပ္မရွိေတာ့ဘဲ အစဥ္အလာအႏုပညာေတြရဲ႕ စည္းကမ္းေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေနပါေတာ့တယ္။

ဒါဒါတို႔ရဲ ႔ ့ဖန္တီးမႈကို အစျပဳျခင္း

ဒါဒါတို႔ရဲ ႔ ပထမဦးဆံုး ဖန္တီးမႈက ဇူးရစ္ျမိဳ ႔မွာရွိတဲ့ ဗိုလ္တိုင္းယား ဆိုင္မွာ စခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။, Hugo Ball, Emmy Hennings, Tristan Tzara, Jean Arp, Marcel Janco, Richard Huelsenbeck, Sophie Täuber,  Hans Richter, အစရွိတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ ဦးေဆာင္ျပီး ဒါဒါဖန္တီးမႈေတြကို စခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဒါဝါဒရဲ ႔ သေဘာတရား အႏွစ္ခ်ဳပ္
       
ဒါဒါဟာ အႏုပညာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ပဋိအႏုပညာ(anti-art)သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဒါအႏုပညာရွင္ေတြဟာ အႏုပညာဖန္တီးမႈတိုင္းရဲ ႔ ေျပာင္းျပန္အျမင္ကေန ျပန္လည္ၾကည့္ရွဴတာပဲျဖစ္တယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အႏုပညာကို လွပမႈ သာယာမႈအျဖစ္ ရႈျမင္ေနၾကခ်ိန္မွာ ဒါဒါဝါဒီေတြက အႏုပညာကို အဆိုးျမင္ဝါဒီေတြ အေနနဲ႔ သာမန္အႏုပညာအျမင္ကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါဒါဝါဒရဲ ႔ လုပ္ရပ္နဲ႔ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား

ဥမင္ေတြတူးတယ္။ ဘဲလ္ေတြတီးတယ္။ စကၠဴအပိုင္းအစေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီလုပ္တယ္။ မိုနာလီဇာ ပံုကို ေၾကာင္ေခါင္းတပ္တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထည့္ဆြဲတယ္။ အဲသည့္လို လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ဒါဒါဝါဒဟာ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ဘာအဓိပၸာယ္မွမရွိ။ ရမ္းလုပ္ေနတဲ့ ဝါဒ အစရွိသျဖင့္ နာမည္ေတြ တပ္ျပီး အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ေဝဖန္ခံရပါေတာ့တယ္။ အဲသည့္ေတာ့ ဒါဒါဝါဒီေတြ ဘာျပန္လုပ္ခဲ့သလဲ။ ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ေနတဲ့သူေတြခမ်ာ ဘာျပန္ေျပာလို႔ ေျပာရမယ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေကာင္းျမင္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဒါဒါဝါဒဟာ အာရုံခံစားႏိုင္စြမ္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါဒါဝါဒဟာ ေမာ္ဒန္အႏုပညာအယူအဆေတြအေပၚကိုလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လႊမ္းမိုးလာတာကိုေတြ႔ရတယ္။ ယေန႔ေခတ္ စိတ္ပ်က္မႈ မုန္းတီးမႈေတြကို ကဗ်ာအျဖစ္ ဖြင့္ခ်ေနတာဟာ ဒါဒါဝါဒရဲ ႔ အက်ိဳးဆက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဒါဝါဒီေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ အႏုပညာဖန္တီးမႈဟာ လူေတြကို ကတုန္ကယင္ခံစားမႈ ျဖစ္ေအာင္ ခ်န္ထားခဲ့တာပါပဲ။ အခုခ်ိန္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ထိေအာင္ ဒါဒါဝါဒက
ျမားဦးတည္ထားႏိုင္ခဲ့တာကို ေတြ႔ရေတာ့ ဒါဒါဝါဒဟာ (အရင္တုန္းက အသိအမွတ္ျပဳမခံရရင္ေတာင္မွ) အသိအမွတ္ျပဳရမယ့္ အႏုပညာဝါဒ ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံရပါလိမ့္မယ္။

ဒါဒါဝါဒေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္း

ပထမကမာၻစစ္အျပီး ဒါဒါဝါဒရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ဆင္းလာျပီး ေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ အားေပ်ာ့ကာ
ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ေတြအေနနဲ႔ သူူတို႔ ေခတ္အခါတုန္းက မေအာင္ျမင္တဲ့ ဖန္တီးမႈတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ ဖန္တီးမႈေတြ သူတို႔ရဲ ႔ စြန္႔ဦးတီထြင္မႈေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးစားၾကမွာပါ။

ယေန႔ေခတ္ဒါဒါဝါဒကို လက္ခံထားတဲ့ flarf poetry

ယေန႔ေခတ္မွာ ဒါဒါဝါဒကို လက္ကိုင္ထားျပီး flarf poetry ေတြ ျပဳလုပ္ဖန္တီးၾကပါတယ္။ သူတို႔ အေနနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေဘာင္ကို လြန္တဲ့
ဖန္တီးမႈေတြ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ ႔ေသာ ဖန္တီးမႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ မကိုက္တဲ့အတြက္ ျပည္သူလူထုကုိ ခ်ျပလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒါဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ပါ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္သေဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား အက်ယ္ေလ့လာခ်င္ရင္ wiki မွာဆက္လက္ေလ့လာဖို႔ အၾကံျပဳပါရေစ။ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

reference:
Wiki- Dadaism
unknown source
Tar Yar Min Wai (ျပိဳင္ျမင္းတို႔၏ခြာသံ)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
                                 
                                                                                                              DOWNLOAD ZONE



ခရမ္းရိပ္အနုပညာမဂၢဇင္း ( ေမလ ) အား pdf download ရယူလိုပါက ေအာက္ပါလင့္ခ္မွာယူနိုင္ပါတယ္

ခရမ္းရိပ္အနုပညာမဂၢဇင္း ( ေမလ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 ခရမ္းရိပ္မဂၢဇင္း စီစဥ္သူမ်ား -


* ဆူးခက္မင္း
* မင္းလုလင္
* ေမာင္မိုးခ်ိဳ
* သူရႆ၀ါ
* ေအာင္မ်ိဳးခန္႔ ( ေမာ္ကြ်န္း )
* ၾကယ္စစ္သည္
* ေနပိုင္
* ဟိဏ္းေ၀
* ၾကည္သက္ဟန္


( ခရမ္းရိပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အဖက္ဖက္မွ ပါ၀င္အားျဖည့္သူမ်ားအား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ )


ခရမ္းရိပ္မဂၢဇင္းသို႔ စာမူမ်ားေပးပုိ႔လိုပါက -
purpleshademagazine@gmail.com သို႔လိပ္မူ၍ ေပးပို႔နိင္ပါတယ္ ။


- ေလးစားစြာျဖင့္
- ခရမ္းရိပ္ အနုပညာ





0 comments:

Post a Comment