Saturday, 16 June 2012

ခရမ္းရိပ္ အနုပညာမဂၢဇင္း { ဇြန္ ၂၀၁၂ }

with 0 comments



                                        ကဗ်ာ




ChRoMe.eXe ကုိ DoUbLe cLiCk လုိက္တယ္ 

- ဟိဏ္းေဝ -

တကယ္ကုိရူးတာပဲ မွားယြင္းျခင္းဘယ္ႏွစ္ခုေျမာက္နဲ႕ဒီေန႔လဲ အျမဲမွားယြင္းျခင္းရဲ႕ ထုံးစံအေပၚ

မလုိတမာမႈနဲ႔ ဆဲေရးစီရင္ ေလ့လာမႈနည္းပါးျခင္း မွာ အႏုပညာသည္လည္း တစိမ္းျပင္္ျပင္သာ
ျဖစ္တာေႀကာင့္ အလင္းေအာက္မေလွ်ာက္ရဲတဲ့စိတ္ဟာ အေမွာင္ထုထဲပိတ္မိေနတာ ဘာမွမဆန္း
ေတာ့သလုိ အမ်ားညီလုိ႔ဆင္ထားတဲ့ လမ္းလဲႊ လမ္းခဲြ ေတြမွာ အရည္မရ အဖတ္မရ ဇာတ္လမ္းတဲြ
ကုိ ဖလွယ္စပ္ယွက္ ၿပီး ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေနၾကပုံ ပင္လယ္ကုိ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ တပ္ျပီး အိတ္ကပ္ထဲ
ခ်လုိက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ပုံစံခြက္ထဲ က ဖေယာင္းခဲ ဟာ ၿပိဳကဲြသြားတယ္ အဓိပၸါယ္ေတြ
ရွာႏုိင္ေသးရဲ႕လားလုိ႔ ေမးခြန္းကုိ ႀကိဳတင္သိရွိၿပီးသား မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာကေတာ့ကုိ
အထပ္ထပ္အခါအခါ သုံးစဲြ ဆင္ျခင္စဥ္းစားမႈကုိ ဓားလြယ္ခုတ္သုတ္ပစ္လုိက္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္လုိ
မသိျခင္း ဗလာနတၳိေတြကုိလည္း ဖုံးကြယ္ ေဖ႔စ္ဘြတ္ ထဲမွ အလြယ္တကူ Like ႏွိပ္ျခင္းမွ ရရွိလာေသာ
မိတ္ေဆြမ်ား ႏွင့္ အသံႀကီးႀကီးႀကားတုိင္း အေကာင္ႀကီးႀကီး ျမင္တတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ဟာ တစ္စစီ
စုတ္ျဖဲထားတဲ့ အဆက္အစပ္ေတြထဲကေနျပီး တစ္ေႀကာင္းဆဲြ ပန္းခ်ီကားကုိ ဘုရားသခင္၏ ဆံေတာ္မ်ား
ဟု လိပ္ျဖစ္သြားေသာ ႀကမ္းပုိးအထိ ေသာက္ေလေသာက္ေလ ငတ္မေျပ အစဥ္အလာ မုိးခါးေရဟာ
ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္သားမ်ားေပၚ တသြင္သြင္ တစိမ့္စိမ့္ သူတုိ႔လည္း ခ်ဳိျမိန္မႈအျပည့္နဲ႕
ကုိယ့္စိတ္ကုိသိမ္းပိုက္မယ္ႀကံေနတဲ့ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္ရဲ႕အသက္႐ွဴသံလုိ အတြင္းသားထဲအထိ
တုန္ယင္ျမည္ဟီး ဓားထစ္ခံထားရတဲ့ေလွဟာ ေရွာင္ဖယ္လုိ႔မရတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ သယ္ယူ
ပုိ႔ေဆာင္ေရးကုိယ္စားလွယ္လုိ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေ႐ြ႕လ်ားမႈေတြထဲ ျငိမ္သက္ေမ်ာပါ ဒီနားထိ ဇာတ္ရည္
မလည္ေသးေတာ့ ရပ္နားရမလုိလုိ ဆက္သြားရမလုိလုိ ေတာက္ေလွ်ာက္လုိက္ေနခဲ့တဲ့ သားေကာင္
ရဲ႕ေသနတ္ကုိင္ျပီး တန္ျပန္ေခ်ာင္းေျမာင္းျခင္းကုိခံရတယ္ နားထဲမွာ ေရေႏြးေငြ႕ရထားတစ္စင္း
ျဖတ္ေမာင္းသြားသလုိ အေတြးေတြမီးခုိးတလူလူ ညရဲ႕အိပ္ရာတြန္႔ေၾကခ်ိန္မွာ မအိပ္ေသးသူ ရဲ႕
ပုစာၦေတြ သိမႈထဲ ျဖတ္ေျပးေန အရင္လုိျပန္ျဖစ္ဦးမလားေတြ ထပ္မေမးမေန ပါနဲ႕ေတာ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ
ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ တိတိ မွာ ေနရွိရာပကတိ အေနအထားရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္လားရာသုိ႔ လေရာင္ကုိ
ေငးႀကည့္ရင္း လြင့္သြားတဲ့ လိပ္ျပာလုိ Suicide လုပ္သြားတဲ့ အသိဥာဏ္ နည္းနည္း ယဥ္ေက်းမႈနည္းနည္း
ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲ ဘလိတ္ဓားေလးအပါအဝင္ အျပစ္ျမင္မ်က္လုံးမ်ား နဲ႕ ေဝဖန္သုံးသပ္မႈေတြအေပၚ ေက်ေက်
နပ္နပ္ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ ပစ္မွတ္ျပန္ျဖစ္သြားတဲ့ မုဆုိးလုိ ဆင္ဖမ္းမလုိ က်ားဖမ္းမလုိနဲ႕ အေတြးမဲ့
ေရးသားစရာမဲ့ သြားသလုိမ်ဳိးနဲ႕ အေပၚကုိ ျပန္ေမာ့ႀကည့္ျပီး ChRoMe.eXe ကုိ DoUbLe cLiCk လုိက္တယ္။ 



-----------------------------------------------------------------



တိုးတိုးေလးမိုးထားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ မိုး ပါတယ္
- ဂ်ဴႏို -


ပူခနဲခါဆင္းသြားတဲ့ နာက်င္မႈဟာ ထူးထူးနက္နက္လွတယ္မေျပာလည္း ရတယ္

အသံတိတ္ရုပ္ရွင္ကားႏွင့္ မိမိကိုယ္ကိုေရႏွစ္သတ္ျခင္းတို႔ ဘာတို႔

အျဖဴ အမဲထဲ ျပန္ေရာက္သြားတယ္

ၾကည္သြားတာေပါ့ အာရံုေရွ႕မွာ မိုး ပဲပိတ္ေနတယ္

"ဂ်ဴဒက္စ္" ေရွ႕ကဖယ္စမ္းပါ ဖေယာင္းစထဲမွာ မိုး ပါတယ္

ေန႔တိုင္းေမွ်ာ္တဲ့ညက အားနာပါးနာေတာင္ မရြာဘူး

ခါးေကာ့ထားပါ

““ကံ့ေကာ္ေရ.............................!! ! !!!””

ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္နဲ႔ တက္ တက္လာတဲ့ Notification ေတြ

Desktop ေပၚ မိုးေတြ ရြာေနတယ္ လက္ဖ်ားမွာ မိုး ေတြ ရြာေနတယ္

ရင္ဝကို ထီးနဲ႔ ေဆာင့္တြန္းလိုက္

အို .. မိုးေတြရြာေနတယ္ ဝဲျပီးက်လာတဲ့ဝတ္ဆံထိပ္ဖ်ားေတာင္ ေရစက္ေတြနဲ႔

အသံလည္း မထြက္ဘူး

အာသာေျပရံု ႏႈတ္ခမ္းဖိကိုက္ထား

* “သည္မိုးေမွာင္တုန္း ေမာင္ ပုန္းပါရေစ ခင္” *

ကမ္းလွမ္းခ်က္မပါပဲ ကဗ်ာေတြပြင့္တယ္

ဝဋ္နာ ကံနာဆိုတာမ်ိဳး

စိတ္ရိုင္းေတြ ၿမိဳ ၿမိဳခ်

သီးကင္းေလးေတြမွာ မိုးစက္လက္နဲ႔ ။
............................

မိုး = (Noun) မိုး

(Verb) အုပ္မိုးသည္။

Credit: မိုးသက္ေလႏွင္(ဂီတနက္သန္ကိုေစာညိန္း)
----------------------------------------------------------------- 

 
ကမာၻႀကီးကုိ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ထားတဲ့ကဗ်ာ
- လင္းလက္တာရာ -



မ်က္ရည္စက္လက္ ကမာၻႀကီးပါ

ဒီကဗ်ာထဲမွာ ဟာသေတြထည့္ထားတယ္
အရြဲ႕ေတြနဲ ့ ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ အေကာင္းျမင္စိတ္ေတြထည့္ထားတယ္
ေငြသံေၾကးသံ နံေစာ္ေနတဲ့ ကမၻာၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ သမၼာအာဇီဝ ရနံ႔ေတြ ထည့္ထားတယ္
အံလြဲမႈေတြနဲ ့ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြထည့္ထားတယ္
ပြက္ပြက္ဆူကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ ေမတၱာတရားေတြထည့္ထားတယ္
မုိက္မုိက္မဲမဲကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ ယဥ္ေက်းမႈေတြထည့္ထားတယ္
အုိမင္းရင့္ေရာ္ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းအသစ္ေတြထည့္ထားတယ္
ညစ္ညမ္းကမာၻၾကီးပါ

ဒီကဗ်ာထဲမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြထည့္ထားတယ္
ေခတ္လြန္နည္းပညာ ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ သဘာဝတရားေတြထည့္ထားတယ္
ေအာ္သံေတြနဲ ့ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ လူ႕အခြင့္အေရးေတြထည့္ထားတယ္
သံသရာေတြနဲ ့ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ ေသၿခင္းတရားေတြထည့္ထားတယ္
ၾကက္ေၿခခတ္ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ အမွန္တရားေတြထည့္ထားတယ္
အေျမွာက္အဆံေတြနဲ ့ကမာၻၾကီးပါ
ဒီကဗ်ာထဲမွာ သံလြင္ခက္ေတြထည့္ထားတယ္
ဒီကဗ်ာရဲ႕ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမႈကသာ
ဒီကမာၻၾကီးရဲ႕ ေလးလံက်ဥ္းက်ပ္ျခင္းေတြကုိ
လြယ္လင့္တကူထည့္ထားနုိင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ။ ။


----------------------------------------------------------------- 
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားနဳတ္ဆက္သည့္ေန ့က ဖဲဝုိင္းတစ္ခုႏွင့္တည့္တည့္တုိးခဲ့
- လူခါး -

နံပါတ္(၁) အိမ္
လုလု
မႏၱေလးတုိင္း၊ ေအာင္ပင္လယ္၊ ဘုိးဘုိးၾကီးနတ္စင္
ျမန္မာျပည္တြင္ ဝင္ေငြမရွိ
ယခု တစ္ရက္ RM 21 ရင္းဂစ္ ဝင္
မေလးေရာက္ၾကာခ်ိန္ ၂ ႏွစ္ႏွင့္ ၅ လ
RM 30 ႐ံႈး
ျမန္မာေငြႏွင့္ ခုနွစ္ေထာင့္ကုိးရာ ငါးဆယ္ခန္ ့။

နံပါတ္(၂)အိမ္
ဟီးရုိး
မႏၱေလးတုိင္း၊ ႏြားထုိးၾကီး၊ လက္ဝဲ
ျမန္မာျပည္ဝင္ေငြ တစ္ေထာင္၊ ေထာင့္ငါးရာ
ယခု တစ္ရက္ RM 30 ရင္းဂစ္ဝင္
မေလးေရာက္ၾကာခ်ိန္ ၃ ႏွစ္ႏွင့္ ၇ လ
RM 250 ႐ံႈး
ျမန္မာေငြနွင့္ ေျခာက္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွစ္ရာငါးဆယ္ခန္ ့။

နံပါတ္(၃)အိမ္
ရန္ႏိုင္လင္း
ဧရာဝတီတုိင္း၊ ေညာင္တုန္း
ျမန္မာျပည္ဝင္ေငြ အလုပ္ရွိလွ်င္ ေထာင့္ငါးရာ
အလုပ္မရွိလွ်င္.........၊
ယခု တစ္ရက္ RM 50 ရင္းဂစ္ဝင္
မေလးေရာက္ၾကာခ်ိန္ ၄ ႏွစ္
RM 800 ႐ံႈး
ျမန္မာေငြႏွင့္ တစ္သိန္းငါးေသာင္းကုိးေထာင္ခန္ ့။

နံပါတ္(၄)အိမ္
ကုိ ZAY
ရန္ကုန္တုိင္း၊ မဂၤလာဒုံ @ ကမၻာေအး
ျမန္မာျပည္ဝင္ေငြ တစ္ေသာင္း
စေန၊ တနဂၤေႏြ ငါးေသာင္း(လြန္ခဲ့ေသာရွစ္ႏွစ္ခန္ ့က)
ယခု တစ္ရက္RM200 ရင္းဂစ္ဝင္
RM 1000 ေက်ာ္ ႐ံႈး
ျမန္မာေငြႏွင့္ ႏွစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္းငါးေထာင္ေက်ာ္။

နံပါတ္(၅)အိမ္
တ႐ုတ္အဘုိးၾကီးတစ္ေယာက္
ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကုိေမးစရာမလုိေတာ့ပါဘူး
မၾကာခင္မွာ သူ
စက္႐ံုအသစ္တစ္႐ံု ေဆာက္ပါလိမ့္မယ္ ..။...။

 
----------------------------------------------------------------- 

နားထဲမွာ ဒီအသံေတြပဲ ၾကားေနရတယ္
-မာင္ေရခ်မ္း -


ရုပ္ျမင္သံၾကားကုိပိတ္ထားတယ္ ၊ သတင္းစာေတြကုိ ပိတ္ထားတယ္ ၊
စားပဲြေပၚမွာ ႏွင္းဆီျဖဴပြင့္ေတြဟာ က်ဳိးပ်က္ေၾကမြလုိ႔
ထြက္ေနက် ( ဖတ္ေနက် ) ဂ်ာနယ္ေတြထဲက ညဳိပုပ္ပုပ္အနံ႔ေတြေထာင္းေထာင္းထ ၊
ေသြးနံ႔ ၊ေခၽြးနံ႔၊ ယမ္းနံ႔ေတြပဲ၊၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္က ၊ တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကုိ မျမင္ၾကဘူး ၊
ျမင္သမွ် ဓားေတြ ၊ မီးေတာက္ေတြ ၊၊
အိပ္မက္ေတြကိုအတူတူဖြာရႈိက္ဖုိ႔ တစ္ေယာက္ရင္ဝကုိတစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္ခြင့္ေတာင္မရွိေတာ့ဘူးတဲ့လား
ဒါဟာ လြန္ခဲ့ေလေသာ ကမာၻပဲ ၊၊ အသားစားဘီလူးေတြ ကုိင္စဲြသမွ် ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ေတြဟာ ဓားေတြျဖစ္လာ ၊

စာသင္ေက်ာင္းေလးက ေခါင္းေလာင္းသံေလးဟာတိတ္လုိ႔၊၊
စားပဲြဝုိင္းေပၚေရာက္မလာေသးတဲ့ ျဖစ္တည္ျခင္းေတြ ၊၊ တေရြ႕ေရြ႕.......၊၊
ဒါေတြအားလုံးရဲ႕ တရားခံ ၊ ဘယ္သူဘယ္ဝါ အမည္တပ္ခြင့္မရွိ္ဘဲ အေလ်ာ္အစားၾကမ္းတယ္ ၊၊
ဒီ.....အသံေတြ... ၊၊ ဒီ..D...D...အသံေတြပဲ ၾကားေနရတယ္ ၊၊ ဒီခရီး အဆုံးထိ မေရာက္ေသးဘူးလား အေမအုိတစ္ေယာက္က ခပ္တုိးတုိးေျပာ၊၊ ဒီလမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ေျခဖဝါးေတြ ေသြးေတာက္ေတာက္က်လုိ႔၊၊
ကဲ.....နားေထာင္စမ္း
မုိးၿခိမ္းသံေတြၾကားတယ္ ( ဒါ မရြာတဲ့ မုိးကဲြ႕ )
အေျပာင္းအလဲဆုိ ေျမြအေရခံြခၽြတ္လဲသလုိပဲ
တစ္ေႏြၿပီးတစ္ေႏြ
တစ္မုိးၿပီးတစ္မုိး
ဒီဝါက်ေတြဟာ အဆုံးမရွိဘူး။။
နာရီေတြဟာ ဆုံး႐ံႈးျခင္းသက္ေသ
ဒါ မုန္႔လုံးကုိစကၠဴကပ္တဲ့သေဘာပဲ
ကဲ.....ရွိေစေတာ့။

-----------------------------------------------------------------

အသံ = အသံ + အသံ
-မာင္မိုးခ်ိဳ ၊ မင္းလုလင္ -

 


နားထဲ တိုးဝင္လာတဲ့ ေလတိုက္ႏႈန္းက ေလးေလးပင္ပင္ရွိလြန္းတယ္ တိုးတိုးရွရွ
အထိအရွလည္း မ်ားတယ္ဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔အသံုးေတာ္ခံမယ့္ ဇာတ္ဝင္ခန္းက
ျမန္ႏႈန္းျမင့္တယ္ ငါ့လူ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ကြန္နက္ရွင္ေတြလို ၊
ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ေလတိုက္ႏႈန္းေတြလို သူလိုငါလို ျပန္တမ္းေတြလို ၊
ဒီရပ္ကြက္နဲ႔ ဒီျပဇာတ္ ကို လူစကားတစ္လံုး သူစကားတစ္လံုး ၊
သူတစ္ခြန္းငါတစ္ခြန္းနဲ႔ ကားလိပ္စ ကေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေပါ့ ။
လူက ေခတ္ပ်က္တန္းစား ၊ ေနေရးစားေရးေလာက္ ေခါင္းေနာက္တဲ့ ဘဝ
ဘယ္ေခတ္မွာ ဘယ္လိုဆိုတာ ျပန္ေျပာဖို႔ အေတာ္ခက္မယ္ အျပင္းစား
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လို ၿမိဳခ်မိသမ် ခါးရွရွပဲ ငါ့လူ ။
တိုးေဝွ႕ေက်ာ္ခြသြားတဲ့ အေကာင္းစားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ ၿမိဳခ်ပစ္လို႔မရတဲ့
ေလအန္မႈ အစာမေၾကစရာရွိရင္လည္း အံကိုႀကိတ္ျပီး မ်က္ရည္ခ်လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ
ဆိုင္းသံၾကားရင္ေတာ့ ေကြးေနေအာင္သာ က ။ ကေပါ့ ငါ့လူ ကေပါ့ ။
ဆိုင္းသံၾကားတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ .. ေ႐ႊ႕ဆိုင္းထားလိုက္သည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ။ က်ဳပ္တို႔က
ကကို ကရမယ့္ ဘဝ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းနာ နဲ႔ ကိုယ့္မုန္႔ဆီေၾကာ္ပဲ ။ ဘယ္လိုပဲ
အလဲအထပ္ရိုက္ရိုက္ ။ ေခါက္႐ိုးက်ိဳးပီးသား ဆႏၵဆိုေတာ့ ဘယ္လို ပမာဏမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္
အလိုလို ေခါင္းညိတ္ပီးသားေပါ့ ငါ့လူ ။ ျပီးေတာ့လည္း အရာထင္သည္ပဲျဖစ္ေစ
အရင္ဌာေနဆီပဲျဖစ္ေစ ဆုပ္ေတာ့လည္း စူးၾကရံုပဲ စားေတာ့လည္း ရူးၾကရံုပဲ ဆိုေတာ့
ေထြးျပီးတဲ့ တံေတြး ခဏျပန္ေကာက္သိမ္းတဲ့ လူလိုလူေတြၾကားထဲ
မ်က္စိရွင္ရွင္သာ ထား ငါ့လူ မ်က္စိတစ္ဖက္ကိုမွိတ္ ဘဝဆိုတဲ့
လမ္းမေပၚကိုေလွ်ာက္သြားဖို႔ ဘယ္လို စိတ္မ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လို ပကာသနမ်ိဳးေတြကို
အိတ္ကပ္ထဲေကာက္ထည့္သြားရမလဲ ။ ေတြးမိတိုင္း ရင္ဘတ္ထဲ
တဆစ္ဆစ္နဲ႔ ငါ အတၱနည္းလိုက္ပံုမ်ားဆိုၿပီး ။ ၿပီးလြယ္စီးလြယ္
ေမြးထားတဲ့ သိကၡာက ေနဖို႔ညစာ ဘယ္လံုေလာက္ပါ့မလဲ ။ တစ္ေန႔
တိုးလိုက္ တစ္ေန႔နီးလိုက္ ။ ေနာက္ဆုတ္သြားတဲ့ ခႏၶာထဲက ေသြးေတြလို
တျဖည္းျဖည္းေမြးျမဴလာတဲ့ အေရးေပၚစကားလံုးေတြလို မ်က္ခြံေအာက္မွာ
တေငြ႕ေငြ႕ အျဖဴေရာင္သန္းလာတယ္ ။ ေန႔ေရာ ညေရာေပါ့ ကိုယ့္လူရာ ။
သံသရာ ကို လက္ခေမာင္းမခတ္ႏို္င္သေရြ႕ေတာ့ ဟိုဘက္ကမ္း
ဒီဘက္ကမ္း လက္လွမ္းမီသေလာက္ေလး ျဖည့္ေတြးေတြးေနရတာေပါ့ ။
လူက ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ဘာမွ မေရရာ ။ ေမြးရာပါ အနာတစ္ခုလို
ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံက ညာဘက္လက္ဖံ်ကို မနာလုိျဖစ္လို႔ အျဖဴအမည္းျပဇာတ္မွာ
အလင္းေရာင္အားနည္းမႈက ေသြးရိုးသားရိုးဟုတ္ပါ့မလား ေသြးထြက္လြန္ေနတဲ့ ဆႏၵ
တစ္စံုတရာကေတာ့ ကမာၻကိုေမွာင္ေစခဲ့ၿပီ ငါ့လူ လူလူသူသူရွိရိုးအမွန္ဆိုေတာ့ ရွိႀကီးခိုးပါရဲ႕
ေလသံတိုးတိုးေတြကို တံခါးဖြင့္မေပးလိုက္ပါနဲ႔ ။

-----------------------------------------------------------------
တစ္ခုကုိပဲ ေရြးပါ - စိတ္အဆာေျပ တိုက္တဲ႔စစ္
- ပိုင္ဥာဏ္ -



စစ္ပြဲေတြၾကားထဲပဲ ေယာက္်ားဆန္ဆန္ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္

အမွတ္(၂) လမ္းမႀကီးဟာ ေသေရးရွင္ေရး မေသမရွင္အေရး god damn it
ေနခ်င္တယ္ ေနခ်င္သလိုေနတယ္ ေနတတ္သလိုလို
ယာဥ္စြန္းတန္းခ်င္း ေတ့လြဲလြဲသြားတယ္ (ပ်ံသန္းဆိုက္ေရာက္ရာ)
နယ္ေျမအကန္႔အသတ္နဲ႔ - လက္နက္တပ္ဆင္မႈနဲ႔ - ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔
ဗဟုဝါဒရဲ႕ ဗဟုဝါဒီမ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ရင္ထိုးတံဆိပ္အခ်ဳိ႕ သတင္းအစံုအလင္မွာ
၂၀၁၂ ဗဟိုဟာ အဆာေျပထစားတဲ့ ညလယ္စာ cut off
တစ္ေယာက္ကေျပာတယ္
ဆိုကာမွ အဲဒီအခ်ိန္ကာလ ေက်ာ္တက္ခံလိုက္ရျခင္း
... DNA war ...
ကဲ ထ - ကတုတ္က်င္းထဲက ထေတာ့
ေဟာဟိုမွာ မီးခိုးတန္းရွည္ရွည္ေတြ ေတြ႔လား
ကၽြန္ေတာ့္နာမ္႐ုပ္မဲ့ဘန္ကာကို 60mm mortar ေတြနဲ႔ ၊ ဆိတ္ၿငိမ္စိတ္နဲ႔ ၊ တဝုန္းဒုန္းဒုန္း
Jesus Christ! What the fucking hell!!
ဒါဟာ ဘဝ
လို႔ေျပာလိုက္ဖို႔ရာ ေစာလြန္းေနသလိုလို ေနာက္က်ေနသလိုလို အရာရာဟာ မိႈင္းသြားတယ္
ဘယ္ဘက္စစ္နံဟာ ပုဒ္မ ၁၄၄ နဲ႔ ၿငိသြားတယ္ ေက်းဇူးျပဳပါ အလံျဖဴ
ဒါအေကာင္းဆံုးပဲ / ေနာက္ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ေတာ့ အေကာင္းအတိုင္း က်န္မယ္
ထင္ရတာပဲ စစ္ဆိုတာ ျပဳလုပ္ျခင္း "- war is making -"
က်ဳပ္တို႔ သန္းေခါင္ယံမတိုင္ခင္ အမွတ္(၂) လမ္းမႀကီးကို သိမ္းႏိုင္ရင္ နက္ျဖန္
ၿဗိတိန္ကၽြန္းကို ၅၃ မ်ဥ္းၿပိဳင္ ဆြဲႏိုင္ၿပီ ၊ ေတာင္အဂၤလန္ - ေျမာက္အဂၤလန္ ဟုတ္
ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ၾကားက မ်ဥ္းၿပိဳင္က နံပါတ္ဘယ္ေလာက္မ်ား အခုလို အၿပိဳင္ေဝးတုန္း
ခက္တာက က်ဳပ္တို႔မွာ အိမ္ျဖဴေတာ္မွ / ကရင္မလင္မွ မရိွတာဗ်ာ “၃၈”
မ်ဥ္းၿပိဳင္နံပါတ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားက အခုလို အၿပိဳင္ေဝးတုန္း ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကား
တစ္ခုပဲ ေရြးပါ / ေရးပါ စိတ္အဆာေျပလို ေျပျငား
အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ
ဟုတ္ကဲ့ - အမိန္႔ရိွပါ
မဟုတ္ပါဘူး - နံပါတ္မွားေနပါတယ္ ခပ္ဟဟေလး
facebook ေပၚ မတင္ခင္ စစ္ႀကီးမ်ားၿပီးမလားလို႔ ဆို -
ဟမ္ !

-----------------------------------------------------------------
ပြဲျဖစ္ရင္ လန္းတယ္ ပင္ပန္းတယ္ သေဘာမထားနဲ႔
ပြဲျပီးမီးေသ တို႔ေတြေလွာ္ၾကမယ္ေလ
- သာ္ဇင္အုန္း -


အားလံုး ၾကိဳက္စရာမရွိပါဘူး

တစ္ခုတည္း ၾကိဳက္ရင္ရတယ္ ေရြးေလ ေငးမေနနဲ႔ ရတုန္းယူထား
အဖတ္တင္တယ္ အဖတ္ဆယ္မရရင္ အရည္ေသာက္
ေဟာက္စားေတြ ေျမွာက္စားေတြ ေတြေဝမေနနဲ႔ အသက္ရဲ႕
အႏၱရာယ္မွာ အစားအစာ အဝတ္အထည္ အေနအထိုင္ ေဟာ ..
ပိုလာျပီ ကားတစ္စီးေလာက္ ေဟာ .. ကဲလာျပီ ကမာၻၾကီးကိုေတာင္
လက္ခုပ္ထဲထည့္ထားခ်င္တာ ပေဒသာပင္ ေပ်ာက္သြားရတာလည္း
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားကို
ရရွိတာ ဒီေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာခဏခဏဝင္တာ ေရာင္းဖို႔မဟုတ္ဘူး
ညာဖို႔ေၾကာ္တာ စားအုန္းဆီပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာ္ခ်င္တာနဲ႔ ေၾကာ္
ေညွာ္ခံျပီးစားရဖို႔ အေရးၾကီးတာ ဘာ ဘာ ဘာမွေရြးစရာမရွိရင္
မ်က္စိမွိတ္ ေရြးလိုက္ ပြဲဆိုတာက ျပသူရယ္ ကသူရယ္ ၾကည့္တဲ့
သူရယ္ ပြဲေစ်းတန္းရယ္ တကယ့္တကယ္မွာ ပြဲစီစဥ္သူလက္ထဲမွာ
ၾကိဳတင္လက္မွတ္ ေလွ်ာ့ေစ်း ကံစမ္းပြဲ ဒီပြဲေလးကို ဒီလိုဖန္တီးထား
တာက အားလံုးၾကိဳက္စရာမလိုဘူး

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                       အက္ေဆး
 

ေႏြဦးရာသီ၏ သံတူေၾကာင္းကြဲ စံပယ္ - ငဂ်ဴလိုင္ -

လြန္ခဲ႔ေသာအတိတ္မွျမစ္ဖ်ားခံလာေသာ အက္ကြဲသံတစ္ခုသည္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလုံးသားအား တံခါးေခါက္၏။
ရူးသြပ္စြာ နာရီလက္တံတစ္ခ်ဳိ႕ကုိ သတ္ပစ္လွ်က္ အမွတ္မရွိ တံခါးဖြင့္ေပးလုိက္သည္။ ဒဏ္ရာေဟာင္းထဲမွ
ေသြးစမ်ားလတ္ဆတ္လာသည္။ အတိတ္ကုိျပန္လည္အသက္သြင္းေသာ ေမွာ္ဆရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္သည္။
သင္တုိ႔၏အတိတ္မ်ားကုိ ျပန္လည္တူးေဖာ္ၾကည့္ပါ။ အပြင့္ေဟာင္းထဲမွ ရနံ႔သစ္ကုိရရွိပါလိမ့္မည္။
အနာမက်က္၍ ျပည္တည္လွ်င္ မိမိတာဝန္သာျဖစ္သည္။ သူ(မ)ထံမွ ႐ႊန္းလဲ့ခ်ဳိျမေသာအၿပံဳးကုိ
မ်က္ရည္တစ္ဂါလံေပး၍ဝယ္ယူခဲ႔ရသည္။ စေတာ္ကင္ဝတ္၍ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားေသာ ထုိမိန္းမသည္
ကြ်န္ေတာ့္ထံမွမ်က္ရည္တစ္ဂါလံကုိအသုံးျပဳ၍ အနာဂတ္သုိ႔ ဟန္းနီးမြန္းထြက္သြားသည္။ ထုိခရီးေနာက္သုိ႔
ကြ်န္ေတာ့္သံေယာဇဥ္ညွပ္ဖိနပ္ပါသြားသည္မွာ မွားယြင္းေသာအမွန္တရားျဖစ္သည္။ အမွန္တရားဆုိေသာအရာတြင္
အတိတ္ရွိပါသလား။ အေျဖမရွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားစုေဝးကာ တေယာထုိးေနၾကသည္။ ဘယ္မွာလဲဟု ေမးလာခဲ႔ပါက
ကြ်န္ေတာ့္ရပ္ဝန္းတြင္ျဖစ္သည္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းထဲတြင္ အေနၾကာ၍ ထုိအရာသည္ပုပ္သုိးသြား၏။
ဆင္တူဝတ္ရန္ေျပာၿပီးေနာက္ေန႔တြင္ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ထပ္တူမက်ခဲ့ၾက။ ရူးသြပ္ျခင္းသည္ ဘာသာေဗဒတစ္ခုျဖစ္လွ်င္
ကြ်န္ေတာ္သည္ ထုိဘာသာ၌ ဂုဏ္ထူးအႀကိမ္ႀကိမ္ထြက္ခဲ႔ဖူးပါသည္။ အလြဲေတြေရာက္ခဲ႔ပုံက အဆန္းသားဟု
ေျပာခဲ႔ဖူးတာေသခ်ာေသာ္လည္း ဘယ္တုန္းကဆုိသည္ကုိ မမွတ္မိေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေဗာက္ေပ်ာက္ရန္
ေခါင္းေလွ်ာ္ေသာေန ့က သူ(မ)ရာသီလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဆံပင္ညွပ္ေသာေန ့က သူ(မ)ေျခသည္းေဆးဆုိးသည္။
ကဲ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ ေဆးထည့္လုိ႔ မရတဲ႔ ေဝးကြာမႈကုိ အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လုိက္ရုံေပါ့ ။

ထူထဲေသာႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံေၾကာင့္ ဘဝမွာအေပ်ာက္အရွမ်ားခဲ႔ရသည္။ ေနျခည္မွ်င္မ်ားက ျမစ္ျပင္ထက္တြင္
တလက္လက္ေတာက္ပကာ ဖိတ္စက္စင္ေန၏။ ေႏြရဲ႕ အေစာဆုံးေသဆုံးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ေနျပန္သည္။
လိင္စိတ္ဆုိသည္မွာ မည္သည္႔ မိန္းမပ်ဳိႏွင့္မဆုိ ျဖစ္ေပၚႏုိင္ေသာ္လည္း အခ်စ္စိတ္မွာသူ(မ) ဥယ်ာဥ္ ၌
ခုိေအာင္းပုပ္သုိးလွ်က္ရွိသည္မွာ ၾကာၿပီၿဖစ္သည္။ တပ္မက္မႈေၾကာင့္ သူ(မ)အား ယဥ္ေက်းစြာ စိတ္ျဖင့္ျပစ္မွားမိသည္ကုိ
ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ရန္ လုိအပ္ပါသလား မိတ္ေဆြ။ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ႔သည္
သံတူေၾကာင္းကြဲမ်ားသာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိသုိ ့ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ႔သည္
စာလုံးေပါင္းမ်ားမွားယြင္းခဲ့ၾက၏။ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ ့ အက္ကြဲေျခာက္ေသြ႕မႈကုိ
အပူတျပင္းရွာေဖြမိခဲ့ၾကသည္။ စုိစြတ္မႈအား နားလည္ရန္ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ ့သူငယ္တန္းမွစ၍
ျပန္လည္သင္ယူရဦးမည္။ ေရေမာ္လီက်ဴး တစ္ခုခ်င္းစီတြင္ ဟုိက္ျဒဳိဂ်င္အက္တမ္ႏွစ္လုံးႏွင့္ ေအာက္ဆီဂ်င္အက္တမ္တစ္လုံးတုိ
့ပါဝင္ေနၾကေၾကာင္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ ့မသိရွိခဲ့ၾကျခင္းမွာ နားလည္မႈဘာသာတြင္ က်႐ႈံးခဲ့ၾက၍ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ႔သည္ ဆယ္စုႏွစ္၏ အုိဇုန္းလႊာေပါက္ကြဲမႈတြင္ ထိပ္ဆုံးမွပါဝင္ခဲ့ၾကသည္။
ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ႔သည္ ငရဲမီးမ်ားေရာျပြန္းေသာ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ကိရိယာမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

လွပေသာအိမ္မက္ဆုိးတစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ရာေစာေစာဝင္ခဲ႔သည္။
ဘင္လာဒင္ႏွင့္ ဦးသန္႔၊ ဆူနာမီႏွင့္ ေလေျပညင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ သူ(မ) ႏွင့္ ေႏြဦးရာသီတုိ ့ အိပ္မက္ထဲ၌ ေရာေထြးဆက္ယွက္စြာ
ကခုန္ေနၾကသည္။ ေတးသြားသံစဥ္မွာ လႊမ္းပုိင္၏ တစ္ရာတန္ သီခ်င္းျဖစ္မည္ထင္သည္။ (သဲကြဲထင္ရွားစြာမၾကားရ)။
စံပယ္ဟုထင္၍ ေကာက္ယူေမႊး႐ိွဳက္မိေသာအရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ရည္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိသုိ ့ျဖင့္ ေႏြဦးရာသီတစ္ခုလုံး
စံပယ္မ်ားျဖင့္စုိစြတ္လွ်က္ရွိေတာ့သည္။ ယေန ့မွစ၍ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္သူ(မ) အား သံတူေၾကာင္းကြဲစံပယ္မ်ားဟု
ေျပာင္းလဲေခၚေဝၚၾကပါရန္ အသိေပးအပ္ပါသည္။

-----------------------------------------------------------------
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္
- စစ္ႏိုင္ -

နာ့စ္မတစ္ေယာက္ေယာက္က ငါ့နာမည္ကို ေခၚလိုက္သလိုပဲ။ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။ မေသခ်ာဘူး။
အျပင္မွာမိုးေတြ ရြာမေနရင္ေကာင္းမွာ။ ငါၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထုိင္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။
သက္တမ္းတစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့စကားေတြ စုဗူးေလးထဲထည့္ထားတယ္။
ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးတယ္။ မ်က္ရိုးေတြကိုက္လာတယ္။

ငါ ဘယ္ခရီးမွမသြားျဖစ္တာၾကာၿပီ။ ငါသိမ္းထားတဲ့ရုပ္ရွင္လက္မွတ္တစ္ခ်ိဳ႕အသက္ဝင္လာတယ္။
အနာဂတ္ေတြေသသြားတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြသိကာစက ဝက္သစ္ခ်ပင္ႀကီး ရယ္တယ္။
စြန္ႀကိဳးေလးျပတ္သြားတယ္။ အေမရိကန္သမၼတအေျပာင္းအလဲျဖစ္တယ္။ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီဟာ ၂ ႏွစ္တိတိၾကာခဲ့တယ္။
ေဒါက္တာမိုးဇက္က ငါ့ကိုလိုက္ရွာေနတယ္။ ေကာ္ရစ္တာေထာင့္က အုတ္နံရံျဖဴျဖဴႀကီးေပၚမွာ ေသြးစက္ေတြနဲ႔ ငါ
ကဗ်ာေရးခဲ့တယ္။ ဒီနားတစ္ဝိုက္က လူေတြကို ငါတကယ္သေဘာမက်ဘူး။ ဒါကို ဘယ္သူမွ မရိပ္မိေသးဘူး။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ မနက္ျဖန္မနက္မွာ ငါ ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ ဝိုင္းနံပါတ္ B3 နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။
Yellow Coffee Shop နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။
   
ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖထဲမွာ က်န္းမာေရးေတြျပန္ပါမလာဘူး။ လက္ကိုင္ပုဝါကုိ ျဖန္႔ၾကည့္တယ္။
Shopping Center တစ္ခုကိုေတြ႕တယ္။ ေလျပည္ေလညင္းဟာ ငါ့လက္ထဲမွာ အျမစ္ပါကၽြတ္ၿပီး ပါလာတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ၂၀၁၀ ဟာ အသက္ရွင္ေနတုန္းပဲ။ ဆင္းဒဝစ္ခ်္ တစ္ခုဟာ ဟိုဘက္ေခတ္ထဲကေန
ငါ့လက္ထဲကုိ ျပဳတ္က်လာခဲ့တယ္။‘မဂၤလာပါ’ လို႔ အစာအိမ္က ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေက်ာက္တံုးႀကီးက မ်က္ရည္က်ေနတယ္။
ဘုရားေက်ာင္းက ဝတ္ရြတ္သံေတြ ၾကားမိတယ္။ ေတာင္ေပၚလမ္းေလးကို လြမ္းမိတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။
ေဘးအိမ္ကစႏၵယားတီးသူဟာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ထိ ဇြဲေကာင္းဆဲ။ သူ႔ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ ေက်ာ္ၾကားမႈေတြ မိေနတယ္။
   
ဒီေဆးရံုႀကီးက သိပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းတယ္။ မည္းနက္မႈဟာ စႀကၤန္လမ္းေလးေပၚ ေျပးေျပးလႊားလႊား။
ငါ သတင္းစာဖတ္ေနတယ္။ တစ္စံုတေယာက္နဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္။ လူမည္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆံု
က်ခ်င္စိတ္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ပန္းျခံခံုတန္းလ်ားေလးေပၚက ဂ်စ္ပစီေလးတစ္ေယာက္ လွမ္းၿပံဳးျပတာ ျမင္ရတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ေအာက္စဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္ႀကီး ေနမေကာင္းတာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္။
   
ေဒါက္တာမိုးဇက္က သိပ္စိတ္ပူတတ္တယ္။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း မိုးေကာင္းကင္အျပာႀကီးကိုပဲ ငါ ေမာ့ ေမာ့ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။
လမ္းေဘးတီးဝိုင္းေလးတစ္ခု၊ ကေလး ၃ ေယာက္ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ၊ ဓမၼသီခ်င္းေတြဆုိ မင္း သိပ္ႀကိဳက္တတ္တယ္။ ဂီတာလည္း
ပံုမွန္တီးတတ္တယ္။ ငါ လမ္းႀကံဳတိုင္း လယ္ေစာင့္တဲေလးဆီ သြားတယ္။ ဂ်ံဳခင္းေတြကို မင္း အေၾကာင္းေတြသြား,သြားေျပာျပတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ေနၾကာပင္ေတြ အရြယ္ ေရာက္ေနေပ့ါ။
   
သကၠရာဇ္ေတြ ေျပာင္းသြားတယ္။ ေဘးအိမ္ကအဘုိးႀကီး မ်က္စိကြယ္သြားတယ္။ ဆိုဖီယာေလး တစ္ေယာက္လည္း
စိတ္ကစားတတ္လာတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ မုန္တိုင္းအခ်င္းဟာ ေပ ၁၀၀ ၀န္းက်င္မွာ ရွိတယ္။ လူေတြ ေဘးလြတ္ရာကို
သြားၾကတယ္။ ငါ့လက္ဖဝါးထဲ ေသြးစ၊ ေသြးနေတြ ပါလာတယ္။ စာပို႔သမားေလးဟာ မင္းအေၾကာင္းကို မၾကာခဏေမးတတ္တယ္။
ငါ့ေသြးခုန္ႏႈန္းကို သူတို႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကတယ္။ ငါ့အေရွ႕မွာ ငါ ရပ္ေနတာ တစ္ေယာက္မွမျမင္ဘူး။ ငါ စာေတြပိုေရးျဖစ္လာတယ္။
ညဆို မအိပ္ျဖစ္တာမ်ားလာတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ငါ ေခ်ာင္းေတြ သိပ္ဆိုးလာတာပဲ။
   
မင္းဓာတ္ပံုကုိ နံရံေပၚမွာခ်ိတ္ထားတယ္။ မင္းစိုက္ခဲ့တဲ့ထင္းရွဴးပင္ရိပ္ေလးမွာ ငါမၾကာခဏသြားထိုင္တယ္။ ငါ့ဓားေျမွာင္ရိုးမွာ
မင္းနာမည္ရွိတုန္းပဲ။ ေက်ာင္းတုန္းကအျဖစ္ေတြ ျပန္သတိရမိတယ္။ နာ့စ္မေလးက ငါ့နာမည္ကို ေအာ္ေခၚတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ငါ့မွာ ေဆာင္းရာသီေတြ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ မီးလင္းဖိုႀကီးလည္း ျပန္ျပင္ရဦးမယ္။
ငါနဲ႔အတူတူ ေဆးရံုတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာေတာ့ “ေရာမ ေခတ္ႀကီး သိပ္ေမွာင္တာပဲ” တဲ့။ ငါ့ကိုလည္း “အကူအညီလိုလား”
ေမးတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ သံေယာဇဥ္ေတြ ေနေလာင္ရင္ အေရာင္ေျပာင္းကုန္မယ္။
ဆုတ္ေခတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆန္းေခတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အသံထြက္နဲ႔ ေနခ်င္တယ္။ “ခင္ဗ်ား ေဆးရံုတက္ရမယ္” လို႔
ေဒါက္တာမိုးဇက္က ငါ့ကိုေျပာတယ္။ လိေမၼာ္ခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ ငါ ေခ်ာင္းဆိုးတုိင္း အနာဂတ္ေတြ ရဲရဲနီေအာင္ ပါလာတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ င့ါေဘာလ္ပင္ေလး ေနမေကာင္းေတာ့ဘူး။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့ကေလးတုိင္းကို ေခ်ာကလက္ေတြ
ေဝေပးရင္း ငါမ်က္ရည္က်ရတယ္။
   
တစ္ေယာက္ေယာက္က အႀကံေပးလာတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနမယ့္အစား ပန္းခင္းေတြကို ၾကည့္ေနပါလားတဲ့။
ငါ့ စြန္ႀကိဳးေလးျပတ္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွမျမင္ဘူး။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အိပ္မက္ေတြ
က်ိဳးတိုးက်ဲတဲပဲ မက္လာတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ေျမထဲပင္လယ္ကို သြား ၾကမယ္။ နာတာလူးပြဲေတာ္ခ်ိန္ကို
ေရာက္ခ်င္တယ္။ လူအိုရံုေတြမွာ လုပ္အားေပးခ်င္တယ္။ စတိုးဆုိင္အႀကီးႀကီးေတြ ေတြ႕တိုင္း ဦးထုပ္ေသးေသးေလးေတြ
ဝင္,ဝင္ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ဟားဗက္စ္ ကို သတိရတယ္။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ငါ ပထမႏွစ္စာေမးပြဲကို
ျပန္ဝင္ေျဖခ်င္တယ္။ ေဒါက္တာမိုးဇက္က ငါ့ေဆးစစ္ခ်က္ကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ငါက မင္းအေၾကာင္းကုိ ေတြးေနတယ္။
အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။ ဒီေဆးရုံႀကီးလည္း မလံုျခံဳေတာ့ဘူး။ အသက္ရွဴသံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကုတ္အကၤ် ီအိတ္ေလးထဲ
ငါထည့္သိမ္းထားရတယ္။ ဝက္သစ္ခ်ပင္ႀကီး  အုိလာတယ္။ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ကုိ လြန္သြားတယ္။ ငါက ေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာ
ၿငိမ္သက္စြာ။ လက္ကိုင္ပုဝါေလးဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚ လြင့္ဝဲက်သြားတယ္။ နာ့စ္မေလး ငိုေနၿပီ။ ေဒါက္တာမိုးဇက္ ဟာ
ဝမ္းနည္းမႈကို နားၾကပ္ေလးထဲ ထည့္သယ္သြားခဲ့တယ္။ မိသားစုဟာ မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔။ အျမန္ျပန္လာပါ ေရာဘတ္။
Dimension ေတြထဲကေန ငါ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီ။



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                                            ခရမ္းရိပ္ဟာသ

ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း


စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရုံတစ္ခုတြင္ ေဝဒနာေပ်ာက္ကင္းၿပီဟုထင္ရေသာ လူနာမ်ားအား ေဆးရုံဆင္းလက္မွတ္အတြက္ စစ္ေဆးေန၏။


ေဒါက္တာ။ ။ ခင္ဗ်ားကို ေမးခြန္းေလးေတြေမးမယ္။ ခင္ဗ်ားေျဖႏုိင္ရင္ ခင္ဗ်ားေဆးရုံကဆင္းလုိ႔ရၿပီ။

လူနာ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ ေမးပါ။
ေဒါက္တာ။ ။ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ သိပ္လွတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္ဗ်ားကို ႏွစ္ေယာက္ထဲထားမယ္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဘာလုပ္မလဲ။
လူနာ။ ။ ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုး သူ႕ကိုစကားေျပာၿပီးစည္းရုံးမယ္။
ေဒါက္တာ။ ။ ဟုတ္ၿပီ
လူနာ။ ။ ၿပီးေတာ့သူၾကည္ျဖဴလာရင္ သူ႕ပုခံုးေလးကိုကိုင္ၿပီးနမ္းမယ္။
ေဒါက္တာ။ ။ ဟုတ္ၿပီ ၿပီးေတာ့..
လူနာ။ ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕အက်ၤ ီေလးကိုခြ်တ္လုိက္မယ္။
ေဒါက္တာ။ ။ အင္း.. ဆက္ပါဦး…
လူနာ။ ။ သူ႕ေအာက္ကစကတ္ကိုလည္းခြ်တ္လုိက္မယ္။
ေဒါက္တာ။ ။ ၿပီးေတာ့ေကာ..
လူနာ။ ။ ၿပီးေတာ့… သူ႕အတြင္းခံအက်ၤ ီနဲ႔ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကိုလည္းခြ်တ္လုိက္မယ္။
ေဒါက္တာ။ ။ ဒီအတုိင္းဆုိ ခင္ဗ်ားအေျခအေနေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးခင္ဗ်ားဘာလုပ္မလဲ။
လူနာ။ ။ ေနာက္ဆံုး… အင္း .. လြယ္ပါတယ္။ ႀကိဳးတပ္ၿပီး ေလးခြလုပ္ပစ္မယ္။
----------------------------------------
သူ႕ဆုေတာင္း


ပင္လယ္တစ္ခုတြင္း ခရီးသြားသေဘၤာတစ္စင္းပ်က္ရာမွ လူသံုးဦးသည္ ကြ်န္းတစ္ခုသို႔ အတူတကြေရာက္လာၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အတူတကြ အစာေရစာအတြက္ လုိက္လံရွာေဖြရာမွ မီးခြက္တစ္လံုးကို ေတြ႕ရွိၾက၏။ မီးခြက္ႀကီးကို ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ အတြင္းမွ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းႏွင့္ မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူးႀကီးထြက္လာ၏။


မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူး။ ။ မိတ္ေဆြတုိ႔ သင္တုိ႔ႏွစ္သက္ရာ ဆုတစ္ဆုစီ ေတာင္းၾကပါ။ ကြ်ႏု္ပ္ ျဖည့္ဆည္းေပးပါမည္။

ပထမလူ။ ။ ခင္ဗ်ားတကယ္ေျပာတာလား။ ဒါဆုိ က်ဳပ္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္ျပန္ေရာက္ခ်င္တယ္။
မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူး။ ။ ျဖစ္ေစ။

ပထမလူ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။


ဒုတိယလူ။ ။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ႏုိင္ငံမွာ ဘီလီယံနာသူေဌးႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္။

မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူး။ ။ ျဖစ္ေစ။

ဒုတိယလူေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။


တတိယလူ။ ။ မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူးႀကီး က်ဳပ္ဆုေတာင္းရင္ ခင္ဗ်ားတကယ္ျဖည့္ေပးမွာလား။

မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူး။ ။ ျဖည့္ေပးမွာေပါ့။ ခုနကလူႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ဆုေတာင္းျပည့္သြားၾကတာ ခင္ဗ်ား အျမင္ပဲမလား။
တတိယလူ။ ။ အင္းဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆုိ အခု ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းတယ္ဗ်ာ။ ခုနကလူႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္ေခၚေပး။
-----------------------------------------------
သူ႕အေျဖ


ဆရာမ။ ။ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္က ဘာၿမိဳ႕လဲ။

ေက်ာင္းသား။ ။ ေတာင္ႀကီးပါ ဆရာမ။
ဆရာမ။ ။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆုိ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ကေကာ။
ေက်ာင္းသား။ ။ ေျမာက္ႀကီးပါ ဆရာမ။
-----------------------------------------------
ျဖစ္ပံုက


ညသန္းေခါင္အခ်ိန္ စာၾကည့္တိုက္မွဴးဆီသို႔ တယ္လီဖုန္းလာေလသည္ ။


ဖုန္းေခၚသူ။ ။ စာၾကည့္တိုက္ဘယ္အခ်ိန္ဖြင့္သလဲခင္ဗ် ။

စာၾကည့္တိုက္မွဴး။ ။ မနက္ကိုးနာရီ ဖြင့္ပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုစိတ္ကူးနဲ႔ ညအခ်ိန္မေတာ္ၾကီးဖုန္းဆက္တာလဲ။
ဖုန္းေခၚသူ။ ။ အခု ကိုးနာရီမထိုးေသးဘူးလားဗ်။
စာၾကည့္တိုက္မွဴး။ ။ မထိုးေသးဘူး .. ဘာလို႔ကိုးနာရီမထိုးေသးခင္ စာၾကည့္တိုက္ထဲဝင္ခ်င္တာလဲ ။ မနက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးလာေပါ့ ။
( စာၾကည့္တိုက္မွဴး မွ ေဒါသျဖစ္ေသာေလသံျဖင့္ ျပန္ေျဖ၏ ။ )
ဖုန္းေခၚသူ။ ။ စာၾကည့္တိုက္ထဲဝင္ခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ စာၾကည့္တိုက္ထဲကထြက္ခ်င္လို႔ပါ ။
---------------------------------------------------
ဒါလဲ ဟုတ္တာပဲ


( Biology စာသင္ခန္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္သည္ )


ဆရာမ။ ။ ဖိုးစီ . . . သြားမရွိတဲ့ သက္ရွိနွစ္မ်ိဳးေလာက္ ေျပာျပပါ ။
ဖိုးစီ။ ။ အဘိုး နဲ႔ အဘြား ပါ ဆရာမ ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                            ၀တၱဳတို
 
ဒဏ္ရာ
- လ်ံႏိုး -

ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ …
ေ မ ာ င့္ ကို  ခ် စ္ တ ယ္ …
ေ  မ  ာ  င့္  ကို   ခ်  စ္  တ  ယ္ …
. . . .  . . . .  . . . . . .   ။။။။။။။။။။။။။။
အသံဖိုင္ကို သူ ပိတ္လိုက္သည္။ ဒီစကားသံကို ၾကားတိုင္း ၾကည္ႏူးပီတိအၿပံဳး မၿပံဳးမိေအာင္ ထိန္းထားပါလ်က္နဲ႔
ျပန္ျပန္ၿပံဳးမိေနတဲ့အခါ အခုခ်ိန္ထိ မေမ့ႏိုင္ေကာင္းလား၊ စိတ္မနာႏိုင္ေသးရေကာင္းလားဆိုၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ
ေဒါသအျပင္းအထန္ထြက္သြားမိသည္။
သူ ဆိုသူ၏ အမည္မွာ သုခ ျဖစ္ၿပီး သူ(မ) ဆိုသူ၏ အမည္မွာ ရတနာ ျဖစ္ပါသည္။ သုခႏွင့္ ရတနာတို႔ ခ်စ္ျခင္းကိုယ္စီနဲ႔
ေတြ႕ဆံုခဲ့ပါသည္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ခ်စ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔ဓမၼတာအတိုင္းဆိုရမလား။ သုခရတနာတို႔ရဲ႕
ေတြ႕ဆံုျခင္းၿပီးတဲ့အခါ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ပဲ ခြဲ/ကြဲ ခြာ/ကြာ ျခင္းလည္း ျဖစ္ပ်က္ဖို႔ အေျခအေနက အေၾကာင္းဖန္လာေတာ့သည္။
ဒီလိုမဆံုႏိုင္ေအာင္ ေဝးသြားၾကတဲ့အခါ …။
ရတနာ မ်က္ရည္စစႏွင့္ သုခ ကို ႏႈတ္ဆက္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ သုခ စကားတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့ပါ။ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းလည္း မသိပါ။
စကားလံုးတစ္လံုးတေလမွလည္း ထြက္ေအာင္ မေျပာႏိုင္ခဲ့ပါ။ တကယ္လို႔ သုခသာ ရုပ္ရွင္မင္းသား ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဒါရိုက္တာက
သုခကို “မသြားပါနဲ႔” (သို႔) “ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂရုစိုက္ပါ” စတဲ့ စကားတစ္ခြန္းခြန္းကို ေျပာခိုင္းမွာ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
ဒါရိုက္တာ မရွိပါ။ ဇာတ္ညႊန္းမရွိပါ။ မထင္မွတ္ဘဲ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့/ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလိုက္တဲ့ ကိုယ္ေပ်ာက္ကင္မရာမင္းရဲ႕ လွ်ပ္တျပက္
ရိုက္ခ်က္ေတြသာ ျဖစ္သည္။ ဆဲဆိုသံမ်ား၊ ေဒါသမ်ား ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ လမ္းခြဲမဟုတ္ဘဲ၊ ခ်စ္လ်က္ နဲ႔ ကြဲခဲ့တဲ့
ကႀကိဳးေပ်ာက္လမ္းခြဲေလးသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေျခအေနအရ တာ့တာျပလိုက္ရတဲ့ လမ္းခြဲေလးသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
………………………………………………………..

“ေလာကႀကီးမွာ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ႀကိဳက္တဲ့တစ္ေယာက္ ေရြးယူ …”
“ကမၻာႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုမွာေပါ့ …”
“သိပ္ႀကီးလည္း ခံစားမေနပါနဲ႔ကြာ ဒါမ်ိဳးမင္းႀကံဳရဦးမွာပါ …”
“၀ုန္းဒိုင္းႀကဲခံစားပစ္လိုက္ ေဟ့ေရာင္၊ ဒီကိစၥကို မ်က္ရည္နဲ႔ ေမ်ာခ်လိုက္ …”
ျပန္ေတြ႔ရင္လည္း ျပန္မခ်စ္ေတာ့မယ့္ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ရတနာ့ကို သူ႔ဘဝရဲ႕ အေရးပါအရာေရာက္ေနရာက အျမန္ဆံုး ထုတ္ပစ္ဖို႔
သုခ ခက္ခက္ခဲခဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ဖိအားေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ပါ၊ အေလးအနက္မခ်စ္လို႔လည္း မဟုတ္ပါ၊
စြန္႔ပစ္ခံရျခင္းဒဏ္ရာအတြက္ အေကာင္းဆံုးကုသနည္းကို အေကာင္းျမင္ဝါဒျဖင့္ ေရြးၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ရတနာ ႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ မေသခ်ာ။ ျပန္ေတြ႕ရင္လည္း ဒီတိုင္းဆက္ခ်စ္ေနဖို႔ မေသခ်ာ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္
ေတြ႕ေနရင္းလည္း အေနေအးလွ်င္ ေသြးေအးသြားတတ္တာ မဟုတ္လား။ အေနေဝးတဲ့ လူေတြအဖို႔ေတာ့ … ။
ေနာက္ ကိစၥအားလံုးထဲကေန မေသခ်ာမႈတစ္ခုပဲ လံုးဝေသခ်ာတဲ့အေၾကာင္း သင္ခန္းစာ ရလိုက္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာလည္း
ျဖစ္သည္။ မေသခ်ာမႈေနာက္တစ္ခုက ရတနာအေျဖေပးတဲ့ေန႔တုန္းက ရတနာ့အသံကို သြင္းထားခဲ့တဲ့ ဖုန္းထဲက အသံဖိုင္ေလးကို
ဖ်က္ပစ္သင့္၊ မဖ်က္ပစ္သင့္။ ဒဏ္ရာကို ကုစားဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ႏွွင့္ ေဆးဝါးလိုအပ္သလို၊ အခု ရတနာ့ဆီကရတဲ့
ဒဏ္ရာကိုကုစားဖို႔အတြက္၊ အခ်ိန္ႏွင့္ အသံဖိုင္ေလး လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ယတိျပတ္ျဖတ္ေတာက္လိုက္တဲ့
အရာအားလံုးမွာ အထိနာမႈေတြ ရွိပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအသံဖိုင္ေလးကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့အခါမွာလည္း သုခအတြက္ အထိနာမႈေတြ
ရွိမည္ မရွိမည္ကို မေသခ်ာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း အသံဖိုင္ေလးကို ဆက္သိမ္းထားၿပီး သတိရတဲ့ ဒဏ္ရာကို ကုစားရန္
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။
…………………………………………………………………

“သား … သား သား ထေတာ့ေလ … ၈ နာရီထိုးေနၿပီ ေနျမင့္ေနၿပီ သားရဲ႕။ သား သား ထေတာ့”
အသံရွင္ကိုမမုန္းပါရက္ႏွင့္ ဒီစကား/အသံကို သုခ အရမ္းမုန္းပါသည္။ ေနာက္ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ မ်က္စိပင္မဖြင့္ပဲ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“ဟာ အေမကလည္းဗ်ာ ခဏေလးပါဗ် .. ညက က်ေနာ္ အိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်လို႔ ခဏေလး” ဆိုၿပီး အသိစိတ္ ႏွင့္
အၾကားအာရံုမ်ားကို ဒုန္းဒုန္းခ်ပိတ္ၿပီး ဆက္အိပ္လုိက္သည္။
သူ႕အိပ္ခ်ိန္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ အရာအားလံုးကုိ ခဏတာျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဘဝစာျဖစ္ျဖစ္ သုခ အလြန္တရာ မုန္းတီးတတ္ပါသည္။
………………………………………………………………………….

ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အၾကာႀကီးေနမွ သက္သာရာမရတဲ့အခါ၊ သက္သာရာရလိုရျငား အႀကံဥာဏ္ေကာင္းရလိုရျငား
သူ႕အေၾကာင္းကို သူ႕ကိုယ္သူသိသေလာက္နီးနီးသိတဲ့ အေဝးမွာေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း လမင္းထြန္းကို ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္
ေျပာျပလိုက္မိေလသည္။ ရင္ဖြင့္ျခင္း လို႔လည္း အမည္တပ္လို႔ ရပါသည္။
……………………………………………………………………………..

ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ …
ေ မ ာ င့္ ကို  ခ် စ္ တ ယ္ …
ေ  မ  ာ  င့္  ကို   ခ်  စ္  တ  ယ္ …
. . . .  . . . .  . . . . . .   ။။။။။။။။။။။။။။
ဒီအသံၾကားေတာ့ ပီတိအၿပံဳးတစ္ဝက္ ညည္းညဴသံတစ္ဝက္ႏွင့္ သုခ ႏိုးလာပါသည္။ ဒီအသံကို သုခ အရမ္းခ်စ္ပါသည္။
အရမ္းခ်စ္လို႔ပဲ သြင္းထားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ညည္းညဴသံအၿပီး ေခါင္းၾကည္သြားေတာ့ အသံကုိ ထပ္ခါ နားေထာင္မိၿပီး
ထပ္ခါ ၿပံဳးမိပါသည္။ ရတနာ့ကို စိတ္မနာႏိုင္ေသးပါ။ အရမ္းခ်စ္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ….။
……………………………………………………………………………………………

သုခ အသံသြင္းစက္ထဲက အသံေလးကို မနက္ေျခာက္နာရီအခ်ိန္ႏႈိးစက္လုပ္ၿပီး ႏိုးထပါသည္။ ဒုတိယေန႔ ႏိုးထပါသည္။
တတိယေန႔ ႏိုးထပါသည္။ စတုတၳေန႔ ႏိုးထပါသည္။ ပဥၥမေန႔ ႏိုးထပါသည္။ ဆဌမေန႔ ႏိုးထပါသည္။ သတၱမေန႔ ႏိုးထပါသည္။
……………………………………………………………………………………………..

ဒုတိယအပတ္ရဲ႕ ပထမေန႔တြင္
ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ …
ေ မ ာ င့္ ကို  ခ် စ္ တ ယ္ …
ေ  မ  ာ  င့္  ကို   ခ်  စ္  တ  ယ္ …
. . . .  . . . .  . . . . . .   ။။။။။။။။။။။။။။
ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ မၿပံဳးႏိုင္ေတာ့ပါ။ အသက္ကို အၾကာႀကီးရွဴသြင္းလိုက္ၿပီး သက္ျပင္းကို ျပင္းထန္ေလးလံစြာ ခ်လိုက္သည္။
သုခ ခက္ခက္ခဲခဲ ႏိုးထရွာပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္ သူ အလြန္တရာခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ေသာ ရတနာကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို လႈပ္ႏႈိးလုိက္သလို
သေဘာႏွင့္ သူ အိပ္ရာမွ ထပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအသံကို အမိန္႔တစ္ခုလို သေဘာထားမိေသာေၾကာင့္
အနည္းငယ္စိတ္ပ်က္/ညစ္မိသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအမိန္႔သံသည္ ပ်ားသကာထက္ ခ်ိဳၿမိန္သည္။ ႏူးညံ့သည္။
……………………………………………………………………………………………….

တတိယအပတ္ ပထမေန႔တြင္
ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ …
ေ မ ာ င့္ ကို  ခ် စ္ တ ယ္ …
. . . .  . . . .  . . . . . .   ။။။။။။။။။။။။။။
အသံဖိုင္မွာ သံုးခါပင္ ျပန္မေၾကာ့ရေသး။
“ဟာကြာ” ဆိုေသာ ေဒါသအသံႏွင့္၊ အိပ္ေနရာမွ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲ မတ္ခနဲ ထထိုင္လုိက္သည္။ သုခ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ပါ။
ခက္ခက္ခဲခဲထခဲ့ရတဲ့ မနက္ေပါင္းလည္း မ်ားလွၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေဒါသတႀကီး ေအာ္လိုက္မိသည္။
ငယ္အက်င့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ ဘယ္သူျပဳျပင္ေပးလို႔ ရမွာလဲ။ ျပဳျပင္လည္း ခဏေပါ့။ ခဏေလးနဲ႔လည္း ဘယ္သူမွ
မျပဳျပင္ႏိုင္ဘူး။
……………………………………………………………………………….

ဒုတိယလ ဒုတိယပတ္၏ ဒုတိယေျမာက္ေန႔တြင္ ..
ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ ..
ႏွစ္ခါပင္ မေၾကာ့ရေသး။ အသံမၾကားရခင္ အသံၾကားမွာေၾကာက္ၿပီး ႏိုးေနႏွင့္ေသာ သုခ “ေတာက္” ဟု ေဒါသျဖင့္
ျမည္တြန္ေတာက္တီးၿပီး၊ စိတ္နာနာနဲ႔ ဖုန္းကို ပစ္ခြဲပစ္လိုက္သည္။ သည္းညည္းမခံႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီေနရာမွာ ရတနာသာဆိုလည္း
ေအာ္ဟစ္ၿပီး တစ္ခုခုနဲ႔ ပစ္ေပါက္မိမွာ အမွန္ပဲ။ ေနာက္ စိတ္ပူၿပီး အခန္းထဲေျပးဝင္လာတဲ့ အေမ့ကိုေတြ႕မွ
အသိစိတ္ျပန္ဝင္လာသည္။ရတနာ့အသံကို မၾကားခ်င္ေတာ့ပါ။ လြမ္းစရာေလးမ်ားရွိလာလွ်င္လည္း အသံၾကားၿပီး
ခက္ခက္ခဲခဲထရေသာ မနက္ခင္းအျဖစ္အပ်က္စိတ္နာစရာမ်ားကို ျပန္ေတြးမိၿပီး သတိရတ့ဲစိတ္မ်ားက အလိုလိုကုန္သြားသည္။
အသံဖိုင္ေလးကို နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္မိတဲ့အခါတိုင္းလည္း ေဒါသထြက္ၿပီး ပ်ိဳ႕ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္မိသည္။
အခ်ိန္က စိတ္ဒဏ္ရာကို ကုစားသြားမည္ ဆိုတဲ့စကားမွာ မမွန္ပါ။ ဘယ္လိုဒဏ္ရာျဖစ္ျဖစ္(ျမင္ႏိုင္/မျမင္ႏိုင္)
ကုသနည္း/ကုထံုး လည္း လိုအပ္ပါသည္။
………………………………………………………………………………………………………..

စာၾကြင္း။    ။ ဒဏ္ရာရသူ/သုခ၏ စိတ္ေနသေဘာထားကို အေျခခံၿပီး သုခ ကို အေကာင္းဆံုးစိတ္ကုထံုးေပးခဲ့တဲ့
လမင္းထြန္းကို စိတ္ဒဏ္ရာရွင္းရွင္းေပ်ာက္တဲ့ေန႔မွာ  သုခ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာလိုက္ေလသည္။

----------------------------------------------------------------- 

ရီရယ္လစ္ဇင္ အယ္လ္ဘမ္
- ဆူးခက္မင္း -

ဦးရဲစိုးထြန္း အိမ္ေရွ႕ေရကျပင္တြင္ထိုင္၍ ေဆးေပါ့လိပ္ဖြာေနသည္။ သူ႔ပံုစံကို ၾကည့္ရသည္မွာ ေအးေအးလူလူရွိလွသည္။
နကိုကတည္းကပင္ ေအးေအးလူလူေနတတ္ေသာ စရိုက္ရွိ၍ျဖစ္၏။ တကယ္တမ္းလည္း ေအးေအးလူလူေနေသာ
ဦးရဲစိုးထြန္းျဖစ္သည္။ ဇနီးသည္မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္း သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ျဖင့္ ေအးေအးလူလူေနလာခဲ့သည္။
သမီးအၾကီးမ နာမည္က ေအးေအး ျဖစ္ျပီး၊ သားအငယ္နာမည္က လူလူ ျဖစ္သည္။ ဦးရဲစိုးထြန္း အိမ္ေရွ႕ေရကျပင္တြင္ထိုင္၍
ေအးေအးလူလူ ေဆးေပါ့လိပ္ဖြာေနသည္။

ဦးရဲစိုးထြန္းသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေခြးစကားေျပာတတ္သည္။ သူ႕အိမ္တြင္ ေမြးထားေသာ ေခြးကေလး
အစားေသာင္းက်န္းေၾကာင္း၊ ညေရးညတာ စိတ္ခ်ရေၾကာင္း၊ လူစိမ္းျမင္လွ်င္ ထိုးေဟာင္တတ္ေၾကာင္း၊ စသည္ျဖင့္
ေခြးစကားမ်ား ေျပာျခင္းျဖစ္၏။ ထိုေခြးကေလးကို ဧက ဟု အမည္ေပးထားေလသည္။ ဦးရဲစိုးထြန္း သူ႕ေခြးကေလး ဧကႏွင့္
ပတ္သက္၍ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားစြာ ေျပာေလ့ရွိသည္မွာ “တစ္ေကာင္တည္းပဲ .. ဒါေပမယ့္ ဧက” ဟူ၏။

ဦးရဲစိုးထြန္းသည္ တစ္ခါတရံတြင္ တရားစကားလည္း ေျပာတတ္၏။ တစ္ခါသား ရပ္ကြက္ထဲမွ အရက္သမား ေအာင္စည္သူက
အရက္ဖိုး ေငြႏွစ္ရာေခ်းျပီး ျပန္မေပးဘဲ မလွိမ့္တပတ္လုပ္ေနေသာေၾကာင့္ တရားစြဲမည္ဟု ျခိမ္းေျခာက္ေလသည္။ ေအာင္စည္သူမွာ
ထိုကိစၥကို အခဲမေၾကဘဲ ဦးရဲစိုးထြန္း၏ ေခြးကေလး ဧက ကိုသတ္ျပီး အရက္ႏွင့္ျမည္းရန္ ခ်က္စားမည္ ၾကံေနေလ၏။
အခြင့္မသာေသးေသာေၾကာင့္သာ ေတာ္ေရာ့သည္။

ေအးေအးသည္ ရပ္ကြက္ထိပ္တြင္ ဆိုက္ကားနင္းေသာ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းႏွင့္ ေမတၱာမွ်ေနေလသည္။ ေအးေအးသည္ ဦးရဲစိုးထြန္း၏
သမီးအၾကီးမ ျဖစ္၏။ ေအးေအးႏွင့္ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းတို႔ လမ္းထိပ္မီးကင္းတဲ၌ ခ်ိန္းေတြ႕ေနခ်ိန္တြင္၊ လူလူမွာ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ရွိ
အရက္ျဖဴဆိုင္တြင္ ပုလင္းေထာင္ေနသည္။ သူႏွင့္ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္မွာ သူ႕ကိုယ္သူ ေမာ္ဒန္လူငယ္ဟု ေၾကျငာထားေသာ
စာေရးဆရာ စစ္ႏိုင္ျဖစ္၏။ သူ႕ကိုယ္သူ စာေရးဆရာဟု ေၾကျငာထားသျဖင့္သာ စာေရးဆရာ စစ္ႏိုင္ဟု ပညတ္ျပဳရေသာ္လည္း၊
သင္း ဘာစာေတြေရးမွန္း လူလူ မသိေခ်။ သူေရးေသာ စာမ်ားကိုလည္း မဖတ္ဖူးေခ်။ သို႔ေသာ္ သူ႕လို ခ်ာတိတ္ကို အဖက္လုပ္ျပီး
ေပါင္းတာ ဆိုလို႔ ဒီစာေရးဆရာဟူသည့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ငနဲတစ္ေယာက္ပဲ ရွိသျဖင့္ လူလူ႕အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္စရာပင္။

ေမဝိုင္း လမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ေနသည္။ တစ္ေန႔လံုး အလုပ္မွာ ပင္ပန္းခဲ့သျဖင့္၊ ဗိုက္ထဲမွ
ဆာလွသည္လည္း တစ္ေၾကာင္း၊ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး အိပ္စက္အနားယူခ်င္ေနျပီလည္း ျဖစ္သျဖင့္ ေျခလွမ္းကို ျမန္ႏိုင္သမွ်ျမန္ေအာင္
ေလွ်ာက္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ေမဝိုင္းႏွင့္ ေအးေအးမွာ ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ခင္မင္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္သည္။
ေမဝိုင္း အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းႏွင့္ ေတြ႕ပါက ဆိုက္ကားအလကားစီးရေလ့ရွိ၏။ သူ႕ေကာင္မေလး၏
သူငယ္ခ်င္းမို႔၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းက ဆိုက္ကားျဖင့္ လိုက္ပို႔ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းႏွင့္ ေအးေအးတို႔
လမ္းထိပ္မီးကင္းတဲမွာ ခ်ိန္းေတြ႕ေနသျဖင့္ ေမဝိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရ၏။

ဦးရဲစိုးထြန္း ေသာက္လက္စ ေဆးေပါ့လိပ္မွာ စကၠဴပတ္နားထိ ေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။ အကၤ် ီအိတ္ကပ္ထဲ စမ္းၾကည့္ေတာ့
ေဆးလိပ္လက္က်န္ မရွိေတာ့ေခ်။ ကဗ်ာဆရာတင္မိုး၏ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အမွတ္ရသြားသည္။
“ေဆးလိပ္လည္း တို ၊ ေနလည္း ညိဳျပီ ၊ ငါ့ကို ျပန္ပို႔ၾကပါေလ” ဟူေသာ ကဗ်ာျဖစ္၏။ ေဆးလိပ္လည္း တိုေခ်ျပီ။
ေနက ညိဳရံုမက ေတာ္ေတာ္ပင္ ေမွာင္မည္းေနျပီ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အိမ္ေရွ႕ေရကျပင္မွာ ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သျဖင့္
ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း ျပန္ပို႔ခိုင္းစရာအေၾကာင္းမရွိ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အိမ္ထဲဝင္ရံုပင္။ ကဗ်ာႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္။
ေဆးေပါ့လိပ္ကို မီးသတ္ျပီး အိမ္ထဲဝင္လာခဲ့သည္။ ေခြးကေလး ဧကကို အစာေကၽြးရဦးမည္ေလ။

ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းက သူႏွင့္ တစ္ခါတည္း ခိုးရာလိုက္ခဲ့ဖို႔ ေအးေအးကို ေျပာသည္။ ေအးေအးက အေဖ့ကိုေၾကာက္ေၾကာင္း၊
အေဖ သိသြားလွ်င္ သတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာ၏။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္း လက္မိႈင္ခ်ရသည္။ အခ်ိန္လည္း
မနည္းေတာ့သျဖင့္ သူမ ျပန္ေတာ့မည္ဟု ေအးေအးက ေျပာရာ၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိန္းက ထံုးစံအတိုင္း
ႏႈတ္ဆက္သြားရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး မ်က္ႏွာခ်င္း နီးကပ္သြားေလသည္။ ည၏ အေမွာင္ထုထက္
မီးကင္းတဲ၏ အေမွာင္ရိပ္က ပိုမိုမည္းနက္လြန္းသေယာင္။

လူလူ အေတာ္ေရခ်ိန္ကိုက္ေနျပီ။ စာေရးဆရာစစ္ႏိုင္မွာ သူ႕ျမင္ကြင္းတြင္ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီငနဲ ေျပာေနေသာ
ဒိုင္ေၾကာင္စကားလံုးေတြကိုလည္းမၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ အႏုပညာသည္ ျပည္သူ႕အတြက္ ဆိုတာလည္း ပါသည္။
ႏိုင္ငံေရးအသိ ရွိၾကရမယ္ ဆိုတာလည္း ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုလား၊ ဘာဆိုလား အဲ့ဒါေတြလည္း ပါသည္။
သူ႕အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီငနဲ ေျပာတာေတြ ဘာတစ္ခုမွ နားမလည္။ သူ သိတာ တစ္ခုပဲရွိသည္။ သူ အိပ္ခ်င္လွျပီ။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရခ်ိဳးလိုက္သည္မို႔ ေမဝိုင္းတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္လန္းသြားသည္။
တစ္ေန႔လံုး ပင္ပန္းႏံုးခ်ိထားသမွ် ေလ်ာ့ပါးသြားရသည္။ သူတို႔ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းဆိုတာကလည္း တစ္ေနကုန္
တကုပ္ကုပ္ ထိုင္ရာမထ ခ်ဳပ္ေနရသည္မို႔ အေညာင္းမိလွ၏။ လစာနည္းေသာ္လည္း စက္ခ်ဳပ္သည္ကလြဲရင္
ဘာမွမလုပ္တတ္သည္မို႔၊ ဒီအလုပ္ကိုပဲ အားတင္းလုပ္ေနရသည္။ အျခားႏိုင္ငံေတြမွာလို စက္ရံုမွဘဝတူအလုပ္သမမ်ား
စုေပါင္းျပီး လစာတိုးျမွင့္ေပးရန္ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုလွ်င္ ေကာင္းမလား ဟု ေတြးမိ၏။ ေဟာ .. ဗိုက္ထဲက ဆႏၵျပ၍ ေတာင္းဆိုေနျပီ။
သူမရဲ႕အေမ ဘာဟင္းခ်က္ထားသလဲ မသိ။ ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္ထဲဝင္ျပီး ဇကာအုပ္ေဆာင္းကို လွန္လိုက္သည္။
ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ႏွင့္ ငပိရည္ တို႔စရာ။ သူမ,ၾကိဳက္ေသာ ဒညင္းခြက္ေၾကာ္လည္း ပါသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ထမင္းစားျမိန္ဦးမည္ေလ။
-----------------------------------------------------------------
 ခင္ဗ်ားဟာဧည့္သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္
- သူေဝး -

အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီေနရာကိုခင္ဗ်ားေရာက္ရွိလာႏိုင္ပါတယ္။က်ယ္ျပန္႔မက္ေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့
အဝါေရာင္ပန္းခင္းၾကီးဆီကိုေပါ့။ ပန္းခင္းၾကီးကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ေရႊေရာင္ေတြလွ်ံက်ေနတဲ႔ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို႔
ခင္ဗ်ားထင္မိသြားမလားပဲ။ အဲ့ဒီပန္းခင္းႀကီးကုိ တေမွ်ာ္တေခၚေငးရင္း လက္ႏွစ္ဘက္ဆန္႔တန္းလို႔ အသက္ျပင္းျပင္း
႐ွဴၾကည့္လိုက္ရင္ လတ္ဆတ္တဲ့ေလ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ခင္ဗ်ားေကာင္းေကာင္းသိလာလိမ့္မယ္။
ခင္ဗ်ားဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခုန္ေပါက္ေျပးရတာကို ဝါသနာပါရင္ အဲ့ဒီပန္းခင္းၾကီးထဲမွာ ေျပးပါလိမ့္။ မေမာမခ်င္း
မရပ္မနားဘဲ ေျပးပါ ခုန္ပါ ေဟးေဟးဟားဟားလည္း ေအာ္ပါ။ ပန္းခင္းၾကီးထဲမွာ ခင္ဗ်ားကိုတားျမစ္မယ့္သူ အျပစ္ဖို႔မယ့္သူ
တစ္ေယာက္မွမရွိပါဘူး။ ျမက္ပင္သြယ္သြယ္ေလးေတြ ပန္းပြင္႔ဝါကေလးေတြနဲ႔ ပိုးေကာင္ေလးေတြကအစ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျပဳအမူကို
သူတို႔ေဝဖန္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။         
ဒါမွမဟုတ္ခင္ဗ်ားဟာ လမ္းကိုလမ္းလိုပဲေလွ်ာက္ခ်င္သူ၊ ဣေျႏၵရရ သြားလာရတာကိုပဲ ႏွစ္သက္သူဆိုလည္း ပန္းခင္းအလယ္မွာ
လူတစ္ေယာက္စာ သြားလမ္းေလးရွိပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘုရင္တစ္ပါးလိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမရွင္ယာရွင္တစ္ေယာက္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
ေလွ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ပန္းခင္းၾကီးက မိုင္ခ်ီေအာင္ရွည္လ်ားေတာ့ လမ္းတစ္ေထာက္မွာေမာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊
ေညာင္းညာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အနားယူအိပ္စက္ခ်င္ရင္ ခင္ဗ်ား တျခားစဥ္းစားေနစရာ မလိုပါဘူး။ အဲ့ဒီပန္းခင္းၾကီးေပၚမွာပဲ
ပစ္လွဲလိုက္ပါ။ ပန္းေမြ႕ယာဆိုတာ ခင္ဗ်ား ၾကားဖူးမွာေပါ႔။ အဲ့ဒီလုိပန္းေတြကို ျဖန္႔ခင္းျပီး နတ္မင္းတစ္ပါးလိုလည္း
အိပ္စက္ႏို္င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ားကို လႈပ္ႏိုးမယ္႔သူမရွိဘူး။ အင္း ……. ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႔ေပါ႔။
ခင္ဗ်ားအိပ္ေရးဝမွ ေရွ႕ဆက္ခရီးကို ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္လည္း ရတယ္။ မအိပ္ခ်င္လို႔ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုလည္း ရတာေပါ့။
ခင္ဗ်ား ပန္းခင္းထဲမွာ ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ သခ်ၤာေဗဒမတတ္ဘဲ ညီညီညာညာပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႕မိလိမ့္ဦးမယ္။
အဲ့ဒီငွက္ေတြဟာ ရစ္သမ္က်က် ေကြးညြတ္လႈိင္းေကာ့ၿပီး ဗ်ည္းအကၡရာဆန္ေအာင္လည္း ပ်ံသန္းတတ္ၾကတယ္။ ဒါကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕
အေကာင္းျမင္မႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငွက္ေတြဟာ ပ်ံခ်င္သလိုပ်ံၾကပါလိမ္႔မယ္။
         
ခင္ဗ်ားဟာ အဲ့ဒီငွက္ေတြကိုျမင္တဲ့အခါ အနီးနားက ပန္းပြင္႔ကေလးတစ္ပြင့္ကိုခူးျပီး ငွက္ေတြကို မထိမွန္းသိရက္နဲ႔
လွမ္းပစ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာရင္လည္း ေပၚလာမွာပဲ။ ငွက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ျမင္ကြင္းထဲကေန အမည္း စက္ကေလးေတြသ႑ာန္
ေဝးေဝးသြားတဲ့အထိ ခင္ဗ်ားေငးၾကည့္ခ်င္လည္း ၾကည္႔လိုက္ဦးေပါ႔။ က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ပန္းခင္းၾကီးကို လြန္ေျမာက္လာရင္ေတာ့
ၾကည္လင္ျဖဴေဖြးတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးဆီ ခင္ဗ်ားေရာက္ရွိျပီေပါ႔။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကို ခင္ဗ်ားငံု႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားအရိပ္ကို
ခင္ဗ်ားသတိမထားမိခင္မွာပဲ ေရာင္စံုငါးကေလးေတြကို ေကာင္းကင္ကအရိပ္ထင္ေနတဲ့ တိမ္ေတြနဲ႕အတူ ေတြ႕ရလိမ့္ဦးမယ္။
ဟင္းစားအျဖစ္စားရင္ခ်ိဳႏိုင္မယ့္ ငါးကေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ရလိမ့္ဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားသာ အေလ့အက်င္႔မရွိဘူးဆိုရင္
အဲ့ဒီငါးေတြကိုဖမ္းဖို႔ လြယ္ကူမွာမဟုတ္ဘူး။ အဲ့လိုဖမ္းယူမယ့္စိတ္ နည္းနည္းမွမရွိဘဲ ကမ္းစပ္ကေနပဲ
အသာငံု႕ၾကည္႔ေနေတာ႔မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ျမင့္မားတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိမလားပဲ။
         
ခင္ဗ်ားဟာ စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုၾကည္႔ျပီး ေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္ေပါက္လာရင္လည္း ခ်ိဳးခ်င္ခ်ိဳးေပါ႔။ ဒါမွမဟုတ္
အေပၚယံေရၾကည္ၾကည္ေလးကိုပဲ လက္ခုပ္နဲ႔ ခပ္ေသာက္လိုက္ရင္လည္း ခင္ဗ်ားလန္းဆန္းသြားမွာပါ။
စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုေက်ာ္လာရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ေတာအုပ္တစ္ခုထဲတိုးဝင္လာျပီေပါ႔။ ပင္စည္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔
သစ္ပင္ေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားေတြ႕ရေတာ႔မွာပါ။ ခင္ဗ်ားဟာ အေပါ့စြန္႔ခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ခုခု မယဥ္မေက်း
ေျပာခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားထက္အသက္ၾကီးႏုိင္ေခ်မ်ားတဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးေတြကို ခင္ဗ်ား အားနာမိရင္ အားနာမိမွာေပါ႔။
အဲ့ဒီသစ္ပင္ေတြကိုလြန္လာျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေပါင္းမိုးသ႑ာန္လမ္းကေလးကို ခင္ဗ်ားေလွ်ာက္ရပါေတာ႔မယ္။
တိတ္ဆိတ္စိမ္းျမတဲ့ ဝါးရံုရိပ္လမ္းကေလး ။        
ဝါးပင္ေတြရဲ႕ရနံ႔ကေတာ႔ သတၱဳေတြရဲ႕ရနံ႔ေလာက္ခင္ဗ်ားကို ဒုကၡေပးႏုိင္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဝါးရြက္ရွည္ကေလးေတြ
တြဲက်ေနတာ၊ ေၾကြက်ေနတာကိုလည္း ခင္ဗ်ားေတြ႕ရမွာပါ။ ခင္ဗ်ားဟာ လွလွပပ စိတ္ကူးယဥ္တတ္တယ္ဆုိရင္
ခင္ဗ်ားေဘးမွာ ခင္ဗ်ားလက္ကိုခ်ိတ္ျပီး လိုက္ပါလာတဲ့၊ အရာရာကို ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူစြန္႔စားမယ့္ ရည္းစားေလးရွိတယ္လို႔
ေတြးၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ဝါးရြက္ေတြအၾကားက ေကာင္းကင္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့ အရသာကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခ်စ္သူေလးက
သိပ္သေဘာက်သြားမွာပါ။ ေဟာ……… ခင္ဗ်ားေရစီးသံကိုၾကားရျပန္ျပီမို႔လား။
         
ဒီတစ္ခါေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေျမာင္းက်ဥ္းကေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ အမိႈက္သရိုက္ အညစ္အေၾကးေတြ
ကင္းစင္တဲ့ ေျမာင္းက်ဥ္းကေလးေပါ့။ အင္း .. ခင္ဗ်ားက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို အမိႈက္လို႔ မျမင္မိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။
အဲ့ဒီေျမာင္းက်ဥ္းေလးထဲမွာလည္း ခင္ဗ်ားမ်က္ၾကည္လႊာထက္ ၾကည္လင္တဲ့ ေရေတြ စီးေနတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။
အဲ့ဒီေျမာင္းက်ဥ္းကေလးကိုလည္း တံတားခင္းေပးထားတယ္ေလ။ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒီတံတားကေန သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္လိုက္ေပါ့။
အဲ့ဒီလို နည္းနည္းေလွ်ာက္ျပီး ေရွ႕ကိုၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ျခံဝန္းက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ဝါးအိမ္ကေလးကို ခင္ဗ်ားေတြ႕ရၿပီေပါ့။
အဲ့ဒီအိမ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးပါပဲ။         

ခင္ဗ်ားဟာ အဲ့ဒီအိမ္ေလးကို ကာထားတဲ့ ျခံစည္းရိုးကို ႏွစ္သက္ခ်င္မွ ႏွစ္သက္မွာပါ။ အဲ့ဒီျခံစည္းရိုးက
ယုန္တစ္ေကာင္ခုန္ေက်ာ္လိုက္ရင္ေတာင္ အထဲေရာက္ႏိုင္လို႔ေလ။ ခင္ဗ်ားဟာ ျခံဝန္းေရွ႕မွာရပ္ၿပီး အထဲကလူရွိလား လို႔
ေအာ္ရင္ေအာ္မွာပဲ။ ျခံဝန္းေရွ႕မွာ လူေခၚေခါင္းေလာင္းမရွိတာဟာ ခင္ဗ်ားအတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ႏိုင္သလား။
ခင္ဗ်ားေအာ္ေခၚလိုက္ရင္ေတာ့ ထက္ျမတဲ့ ဓားရြယ္တစ္လက္ကိုကိုင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ထားတဲ့
ဓားတစ္လက္အတြက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ထိတ္လန္႔အထင္လြဲတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီဓားက ခင္ဗ်ားကိုခုတ္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။
ဝါးကိုခုတ္ဖို႔ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားေအာ္ေခၚလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္မရွိဘူးဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔ေတြ႕မွာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ ေရေႏြးအိုးေလးကိုင္လာမွာေပါ့။ သူကိုင္ထားတဲ့ေရေႏြးအိုးအတြက္လည္း ခင္ဗ်ား အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မေနပါနဲ႔။
အဲ့ဒီေရေႏြးအိုးက ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာတည့္တည့္ကိုပက္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေသာက္ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခင္ဗ်ားလို
ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဧည့္ခံဖို႔ ေရေႏြးျဖစ္မွာပါ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကလည္း ခင္ဗ်ားကို အိမ္ထဲဝင္ဖို႔
အၿပံဳးေႏြးေႏြးနဲ႔ ဖိတ္ေခၚမွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္လည္းမရွိ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးလည္းမရွိဘူးဆိုရင္ သိပ္တီတီတာတာႏိုင္တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးကို ခင္ဗ်ားေတြ႕ရမွာပဲ။ သမီးေလးက ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ေထာ္ေလးကို ဝက္ကေလးတစ္ေကာင္
အစာစားသလို မရပ္မနားလႈပ္ရွားရင္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆီလာမွာပါ။ အဲ့ဒီအျပဳအမူအတြက္နဲ႔လည္း ခင္ဗ်ားစိတ္မခုပါနဲ႔။
ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးက ခင္ဗ်ားကို က်ိန္ဆဲေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးေလးက .. အင္း .. သမီးေလးရဲ႕အေမကေပါ့၊
ညကသင္ေပးထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို အံေနတာပါ။ သမီးေလးကလည္း ခင္ဗ်ားကို ျခံထဲဝင္ဖို႔ ၾကည္ၾကည္သာသာ ဖိတ္ေခၚမွာပါ။         

ခင္ဗ်ား ျခံထဲေရာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဝါးအိမ္ေလးထဲ မဝင္ခ်င္ရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ျခံေထာင့္နားမွာ
ဇရပ္ေလးတစ္ေဆာင္ ရွိပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီအထဲမွာ ခင္ဗ်ားဝင္ေနလိုက္ေပါ့။ အမိုးသာရွိၿပီး အကာအကြယ္နံရံေတြမရွိတဲ့
ဇရပ္ေလးထဲမွာ ေက်ာက္စားပြဲဝိုင္းေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီစားပြဲမွာထိုင္ၿပီး ဝန္းက်င္တစ္ခြင္ကိုၾကည့္ၿပီး
အပန္းေျဖႏိုင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားဦးမွာပါ။
ပါးကေလးကို ဆြဲဖ်စ္ခ်င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆံပင္ကေလးကို ဖြလိုက္ခ်င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ခင္ဗ်ားျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ
သမီးေလးဟာ လွစ္ခနဲ ဝါးအိမ္ကေလးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကို ေျပးထြက္သြားမယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလို႔ထြက္ေျပးသြားတာပါလိမ့္လို႔
သံသယျဖစ္က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သမီးေလးျပန္ထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားအျမင္ရွင္းသြားမွာပါ။ သမီးေလးက ခင္ဗ်ားကို
သူလုပ္ထားတဲ့ ငွက္ရုပ္ကေလးကို ၾကြားမွာပါေလ။ ငွက္ရုပ္ေလးက ဝါးမွ်င္ေတြ၊ သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ ေထြလီကာလီ
ယွက္သြယ္ျပဳလုပ္ထားတာေပါ့။ အဲ့ဒီအရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး ခင္ဗ်ားက “လွလိုက္တာ” လို႔ မလွဘဲနဲ႔လည္း သမီးေလးကို
အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ခ်ီးက်ဴးရင္လည္း ခ်ီးက်ဴးမိမွာေပါ့။         

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္လံုးနဲ႔ ခင္ဗ်ားေတြ႕တဲ့အခါမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားစကားလံုးသက္သက္ၾကားဖူးထားမယ့္
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ေအးခ်မ္းမႈ ဆိုတာေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကိုလည္း တစ္ပိုင္းတစ္စ နားလည္ခံစားမိခ်င္ ခံစားမိလာမွာပါ။
ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က ပ်ဴပ်ဴငွာငွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုေနထိုင္ရာေနအိမ္ကေလးထဲ ဖိတ္ေခၚမွာပါ။
အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ားဟာ ဝါးၾကမ္းခင္းေလးကို လက္နဲ႔စမ္းရင္း မဝ့ံမရဲထိုင္ျဖစ္မွာပါ။ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔၊ ဒီၾကမ္းခင္း
ကၽြံက်သြားရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားဟာ ခပ္နိမ့္နိမ့္ကျပဳတ္က်တာမ်ိဳးပဲျဖစ္မွာပါ။         

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကို သိပ္မေမႊးတဲ့ ေစ်းေပါေပါလက္ဖက္ေျခာက္ခပ္ထားတဲ့ ေရေႏြးနဲ႔ပဲ ဧည့္ခံႏိုင္မွာပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကလည္း အလိုက္တသိပဲ ေရေႏြးနဲ႔ျမည္းဖို႔ ေျမပဲေတာင့္ေလးေတြ ယူလာေပးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဟာ
ေရေႏြးနဲ႔ ေျမပဲကို စိတ္မဝင္စားဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုးကြယ္ရာ ဘုရားစင္ကို စိတ္ဝင္စားခ်င္ေနမိမယ္ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရားစင္ရုပ္တုကို ခင္ဗ်ားက တအံ့တၾသၾကည့္မယ္။ ဒီလိုဘုရားရုပ္တုမ်ိဳး မျမင္ဖူးဘူးလို႔လည္း ေျပာခ်င္ေျပာမယ္။
ဒါမွမဟုတ္ နတ္ရုပ္တစ္ခုလားလို႔ ခင္ဗ်ားေရရြတ္ခ်င္ေရရြတ္မွာေပါ့။ အဲ့ဒီအတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကို
ဘာမွေျပာလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး။         

ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕အေၾကာင္းကို လိုအပ္မယ္ထင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွင္းျပခ်င္ရွင္းျပမွာေပါ့။
ခင္ဗ်ားဟာ ေတာထဲမွာ မ်က္စိလည္လမ္းမွားလာတဲ့ သစ္ခုတ္သမားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ အပန္းေျဖခရီး
ထြက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သာမန္ခရီးသြားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းေတြေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားဟာ
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ယာေလးကို ယာယီေရာက္ရွိခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဧည့္သည္လို႔ပဲ ေခၚေဝၚသတ္မွတ္ရမွာေပါ့။         

မၾကာခင္ ေမွာင္ေတာ့မွာမို႔လို႔ ဒီည ဒီမွာ အိပ္ပါရေစလို႔ ေျပာရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ခြင့္ျပဳမွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားက
အေလာတႀကီးပဲ ေရေႏြးတစ္က်ိဳက္ေသာက္ၿပီး ေရွ႕ခရီးဆက္ေတာ့မယ္ ဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မတားပါဘူး။ ၾကယ္ေတြကို
ၾကည့္ရင္းနဲ႔ပဲ အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္ ေျပာလာရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးၿပီး နားေထာင္ေပးေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္
ၾကယ္ေရာင္မလံုေလာက္တဲ့ ခင္ဗ်ားအိမ္ျပန္ခ်ိန္အတြက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အလင္းကူေပးဖို႔ စကၠဴမီးပံုးေလးတစ္လံုး
ကၽြန္ေတာ္လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါ့မယ္။         

ခင္ဗ်ားက မျပန္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကို ၿခံထဲ လမ္းအတူေလွ်ာက္ရင္း ေနဝင္ဆည္းဆာကို ၾကည့္ဖို႕
ဖိတ္ေခၚမိမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ သီးပင္စားပင္စိုက္ခင္းေတြက္ို လုိက္ျပမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေမြးထားတဲ့
ဘဲအုပ္ကေလးေတြကို လိုက္ျပမယ္ ဘဲကေလးေတြေမြးရတာ သိပ္မခက္ေၾကာင္း၊ ေရကန္ကေလးတူးေပးၿပီး၊
စားၾကြင္းစားက်န္ေလးေတြ ေကၽြးလိုက္ရင္ရၿပီလို႕လည္း ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ရွင္းျပမိမွာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု
စား၀တ္ေနေရးအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္တစား ေမးလာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုးၿခံေထာင့္က ဇရပ္ေဘးမွာ ပံုထားတဲ့
ဝါးစည္းကေလးေတြကို ညြန္ျပမိမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီဝါးေတြနဲ႕ ထီးလုပ္တယ္၊ တံျမက္စည္းလုပ္တယ္၊
ထိုင္ခံုပုပုေလးေတြလုပ္တယ္၊ တျခားလူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြကိုလည္း လုပ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အနီးဆံုးၿမိဳ႕ကို
သြားေရာင္းပါတယ္။

ခင္ဗ်ားကို အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ညစာခ်က္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကို ခင္ဗ်ားေတြ႕မိမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးေဘးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သင္ေပးထားတဲ့ကဗ်ာေတြကို ဟန္ပန္အသြယ္သြယ္နဲ႔ ရြတ္ေနတဲ့ သမီးေလးလည္း ရွိေနမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားမေမးလည္း ေျပာျပေနမိမွာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးရဲ႕ အေၾကာင္းေတြေပါ့ဗ်ာ။
သူေမြးတဲ့ေန႔မွာ ေကာင္းကင္နဲ႔ေျမႀကီးဟာ ဘာေတြဘယ္လိုျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္က ထူးဆန္းမႈေတြနဲ႔
တိုက္ဆိုင္ေနသလို ပိုပိုသာသာေလး ေျပာမိမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သမီးေလး စကားစတတ္ခါစတုန္းက စကားသိပ္ေျပာေၾကာင္း၊
သူ႕အေမလို ဥာဏ္ေကာင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လို ႏံုအတာေၾကာင့္ သာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျဖစ္လိမ့္ဦးမယ္။
ကၽြန္ေတာ္က သမီးေလးကို ကဗ်ာေတြပဲ အမ်ားႀကီးသင္ေပးထားေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သင္ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကေတာ့
ေလာကႀကီးကို အျပစ္တင္ပံုေတြ၊ အတၱေတြ အဆင့္ဆင့္ တိုးတက္လာပံုေတြ မပါေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ဖယ္ၾကဥ္ထားတဲ့
ကဗ်ာေလးေတြပါ။ ရယ္ရႊင္စရာ ပံုတိုပတ္စေလးေတြကိုပဲ ကဗ်ာဖြဲ႕ၿပီး သမီးေလးကို ရြတ္ဆိုေစေတာ့မယ္။ အဲ့ဒီအခါ ခင္ဗ်ားဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ကို မိုက္မဲတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ကိုၾကည့္သလို ၾကည့္လာမလား။ တကယ့္ကို ထိတ္လန္႔တၾကားနဲ႔ သမီးေလးကို
ဒီေတာထဲမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစေတာ့မွာလား လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလသံတိုးတိုးနဲ႔ ေမးလာခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္
ရယ္ေမာမိမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က သမီးေလးကို သူကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္မယ့္ အနာဂတ္ေတြ ေပးမွာပါ။
အင္း .. ေကာင္းမြန္တဲ့အနာဂတ္ေတြ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့။         

လဝန္း တစ္စြန္းတစ္စထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခင္ဗ်ားကို ညစာစားဖို႔ ဖိတ္ေခၚရေတာ့မွာေပါ့။
ခင္ဗ်ားဟာ အသားငါးပါမွ စားတတ္တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အားနာပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုကေတာ့
ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြနဲ႔ ဟင္းခ်ိဳပူပူကို ဟင္းလုပ္ၿပီး စားေနက်ဗ်။ ခင္ဗ်ား ႀကိဳးစား,စားၾကည့္ရင္ ႀကိဳက္သြားမယ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕။ ညစာစားၿပီးရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေရာက္စတုန္းကလိုပဲ ေရေႏြးနဲ႔ ေျမပဲေတာင့္ကေလးေတြနဲ႔
ဧည့္ခံရင္း ကၽြန္ေတာ္က စကားစျမည္ေျပာေပးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္အဲ့ဒီလိုစကားေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးေဘးမွာ
စာေရးေနတဲ့ သမီးေလးကို ခင္ဗ်ားေတြ႕မိမွာပါ။ ခင္ဗ်ားဟာ တဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကိုပါ အကဲခတ္မိၿပီး
“ခင္ဗ်ားကေတာ့ မယားရတာ သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ”  လို႔ ေျပာလာရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ျငင္းမိမွာမဟုတ္ပါဘူး။         

ခင္ဗ်ားအိပ္ခ်င္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဧည့္ခန္းအလယ္မွာပဲ ခင္ဗ်ားအတြက္ ျမက္ေျခာက္ဖ်ာႏွင့္ ႀကိမ္ေခါင္းအံုးကို ေနရာေပးထားမွာပါ။
ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိပ္မွ အိပ္ပါမယ္ ဆိုရင္လည္း ခင္ဗ်ားသေဘာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုကေတာ့ ညအိပ္ခါနီးဆို
သီခ်င္းဆိုတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဝါးပုေလြေလးနဲ႔ ေတးသြားကို မႈတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက လက္ခုပ္တီးတယ္။
သမီးေလးကေတာ့ အဆိုေတာ္ေပါ့။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ တီးဝိုင္းေလးကိုၾကည့္ရင္း ၿပံဳးေနမိမွာပါ။         

ခင္ဗ်ားအိပ္တဲ့အခါ အိပ္ယာအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ မ်က္လံုးေၾကာင္သလိုျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့
ခင္ဗ်ားႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာပါ။ ခင္ဗ်ားအိပ္ယာက ႏိုးလာရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေရွ႕မွာ ပူေႏြးၿပီး အရသာရွိတဲ့
ထမင္းေၾကာ္တစ္ပန္းကန္ ေရာက္ရွိေနရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္အာမခံပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက သိပ္ဝီရိယရွိတဲ့
အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ေလ။ ခင္ဗ်ားဟာ မနက္စာစားၿပီးရင္ေတာ့ ျပန္သင့္ၿပီလို႔ ယူဆမိမွာပါ။         

ခင္ဗ်ားျပန္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုကို စကားေလးဘာေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ရံုနဲ႔ရပါၿပီ။ ခင္ဗ်ားမွာရွိတဲ့
ပစၥည္းေတြထဲက တစ္ခုခုပဲျဖစ္ျဖစ္လည္း မေပးပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုက အရာဝတၳဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အပိုပစၥည္းလို႔
ထင္တတ္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုက ခင္ဗ်ားကို ၿခံေပါက္ဝအထိ လိုက္ပို႔မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေန ခင္ဗ်ားထြက္ခြာသြားမယ့္
နံနက္ခင္းဟာ ေနသာသာေလးဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဝါးခေမာက္ေလး လက္ေဆာင္ေပးမွာပါ။
ဒါမွမဟုတ္ မိုးရြာတဲ့ နံနက္ခင္းျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအတြက္ ကသီလင္တပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္ဗ်ားကို
ဝါးနဲ႔ရက္လုပ္ထားတဲ့ ထီးတစ္ေခ်ာင္း လက္ေဆာင္ေပးရေတာ့မွာေပါ့။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ တည္းခိုရတဲ့အခိုက္အတန္႔
ၿငိဳျငင္စရာရွိရင္ေတာ့ စိတ္ရင္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဧည့္ဝတ္ေက်ျပြန္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုလည္း
ခင္ဗ်ား သံသယျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ၿခံကေလးကေန ထြက္ခြာၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္လို႔ ခင္ဗ်ားလွည့္ၾကည့္ရင္
လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလးကို ခင္ဗ်ားေတြ႕ရမွာပါ။         

ဒီလိုနဲ႔ ခင္ဗ်ားဟာ ေဝးေဝးသြားတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ေငးေနဦးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားက ဇနီးနဲ႔ သမီးေလးဟာ ၿခံထဲမွာ
လုပ္စရာရွိတာ သြားလုပ္ေနတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက်န္ရစ္ၿပီး ခင္ဗ်ားကို ေငးၾကည့္ေနဦးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဟိုးအေဝးအေဝးက ခင္ဗ်ားေက်ာျပင္မႈန္မႈန္ေလးကိုေငးရင္း ခင္ဗ်ားမၾကားေအာင္ စကားတစ္ခြန္းေျပာခ်င္ေနတာပါ။
အဲ့ဒါကေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဧည့္သည္လာတာကို မႀကိဳက္ဘူး” ဆိုတာပါပဲ။


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                           ခရမ္းရိပ္ကာတြန္း

- ကာတြန္းေပါက္စီ -




  
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                          ခရမ္းရိပ္ အြန္လိုင္းအနုပညာ


ခေရပန္းငယ္တစ္ပြင့္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း
_ လမ္းေလွ်ာက္ဘေလာ့ဂါ _

ခရမ္းရိပ္ ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ား..။ အႏုပညာရပ္ဝန္းေခါင္းစဥ္ေအာက္မွ လစဥ္ ဒႆနဆန္ဆန္ စာမူမ်ားကို ေဖာ္ျပခဲ့လုိ႔
စာဖတ္သူမ်ားလည္း အီလည္လည္ျဖစ္ေနေလာက္ေရာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ယခုလမွာေတာ့ ရုိးရုိးေလးကိုဆန္းဆန္းေလးျဖစ္ေအာင္
ေတြးယူထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကိုပဲေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ေပါက္ကရပို႔စ္ တဲ့။ ေရးသားသူက ခေရငယ္ပါ။
ေပါက္ကရပို႔စ္ ဆုိေပမဲ့ ထူးထူးျခားျခားေလးျဖစ္ေနသလုိခံစားရၿပီး အေရးအသားလည္း ေျပျပစ္တာေၾကာင့္ ခရမ္းရိပ္ပရိသတ္အတြက္
ျပန္လည္ေဝမွ်လုိက္ရပါတယ္။
ရယူထားသည့္ ဘေလာ့ဂ္ဆုိဒ္မွာေတာ့ http://www.khayaynge.blogspot.com/2011/08/blog-post.html ျဖစ္ပါတယ္။
ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…။
=========================================================

“ေပါက္ကရပို႔စ္”

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး . . ပ်င္းေနလို႔ (အားေနတာေတာ့မဟုတ္ပါ) သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ဂ်ီေတာ့ မက္ေဆ့ေတြကို လုိက္ဖတ္မိေတာ့ . .
သယ္ရင္းတစ္ေယာက္တင္ထားတဲ့စာသားကို ခိုက္တုိက္တုိက္ျဖစ္သြားတယ္။
မက္ေဆ့က “ရည္းစားမရွိဘူးဆိုတာ . . အတြင္းခံမဝတ္ထားသလိုပဲ ။ လြတ္လပ္ေပမယ့္ ဟာတာတာနဲ႔” တဲ့ . . း) ။
အဲ့စာသားဖတ္ၿပီး . . ဟိုက္ရွ္ တယ္မွန္ပါလား လို႔ . . ေတြးလိုက္မိတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြေတာ့ ဘယ္လိုေတြးတယ္မသိဘူး။
အဲဒါက တကယ္ေတာ့ တကယ္ပဲဗ် ဟားဟား။ အဲ့စာသားကို ကူးၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သြားျပေတာ့ . .
သူကျပန္ေျပာတယ္ . . “မဝတ္ေတာ့ ဟာတာတာျဖစ္သလို . . ၂ထပ္ ၃ ထပ္ဝတ္ေတာ့လဲ မေကာင္းဘူး”တဲ့။
ေဟာ . . အဲဒါလည္း ဟုတ္ေနျပန္ေရာ . .။ အတြင္းခံ ၂ ထပ္ ၃ ထပ္နဲ႔ ေတြးၾကည့္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။
အဲ . . ေနာက္ က်န္းမာေရးသတိေပးခ်က္တစ္ခုကို သတိရသြားျပန္တယ္ ။ ပူတဲ့ အတြင္းခံေတြကို လွတာတစ္ခုေၾကာင့္ဝတ္တာ
မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း ။ ရာသီဥတုနဲ႔ကိုက္ညီေအာင္ ၀တ္သင့္ေၾကာင္း ဘာညာအျပင္ . . ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ညဖက္အတြင္းခံကို
ဝတ္မအိပ္တာ က်န္းမာေရးအတြက္ေကာင္းသတဲ့ ။ ေတြးလိုက္ေတာ့ သူ႕ဟာသူေတာ့ ကြက္တိပဲဟလို႔  အဲဒီမက္ေဆ့ကို
ေထာက္ခံလုိက္မိတယ္။

ေန႔ခင္းဖက္ ေန႔လည္စာစားတဲ့ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ . . အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ့္ အမတစ္ေယာက္ကို စၾကရင္း အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး
၂ ႏွစ္ေလာက္ေနမွ ကေလးယူတာေကာင္းတယ္ဆုိတာရယ္ . . ခ်က္ခ်င္းယူတာ ေကာင္းတယ္ဆုိတာရယ္ . . ေဆြးေႏြးၾကျပန္ေရာ။
ေခငယ္က ၂ ႏွစ္ေလာက္ဆိုတာဖက္က ေနလုိက္တယ္။ အဲ့ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းယူတာေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ညီမေလးက သူ႕အေတြးကို
ေျပာျပတယ္။ “အိမ္ေထာင္ျပဳထားေပမယ့္ လူ၂ေယာက္က ဘာမွမေတာ္ဘူးေလ ။ ကေလးရွိလာမွ ကေလးနဲ႔တစ္ဝက္စီဆုိင္တဲ့
လူ၂ေယာက္အျဖစ္ သံေယာဇဥ္ပိုရွိသြားၾကတာ ။ ေတာ္တန္႐ံုဆိုးတဲ့ ေယာက္်ားေလးဆုိလည္း ကေလးရလာရင္
လိမၼာသြားတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးခ်က္ခ်င္းယူတာေကာင္းတယ္” တဲ့။ ၿပီးေတာ့ . .ေခငယ့္ကို ဆက္ေျပာတယ္
“စကားမစပ္ အစ္မကိုယ္ဝန္ရွိရင္ အိမ္ေျမွာင္ေဂၚလီလုံးၿမိဳထားသလိုပဲေနမွာ” တဲ့ဗ်ာ။ ၂ႏွစ္ဆိုတာကိုေတာင္
အင္တင္တင္ျဖစ္သြားမိတယ္.. း))

ေနာက္ . . ေခငယ့္နစ္မွာ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပုံ တင္ထားတာကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လာေျပာတယ္။
“ေခြးေလးက ခ်စ္စရာေလးေနာ္” တဲ့။ ေခငယ္က “ေအး . . ဟုတ္တယ္ ငါလဲခ်စ္လို႔တင္ထားတာ .. ေနာက္ဘဝက်
ငါေခြးျဖစ္ရင္ ဒီေခြးျဖစ္ခ်င္လို႔” ဆုိေတာ့ သူက စတယ္ထင္ေနေရာ။ အမွန္က တကယ္ေျပာတာ။ ေနာက္ဘဝသာျဖစ္ရရင္
အဲ့ေခြးပဲျဖစ္ခ်င္တယ္။ ပုံက လုံးလုံးေလးနဲ႔ခ်စ္စရာေလးဗ် ။ ေနာက္ ေခြးသူေဌး။ တိရစာၦန္မ်ား ျဖစ္ခ်င္ေနေသးတယ္ လို႔
လာ႐ႈံ႕ခ်လည္း ခံရုံပဲဗ်ဳိး ။ လူမ်ားျပန္ျဖစ္လာရင္ လူမႈက်င့္၀တ္ေတြရယ္ . . ကိုးကြယ္ထားမိတဲ့ ဘာသာတရား ဘာညာေတြရယ္ ၊
မိတ္ေဆြမ်ားေအာင္ ေနထုိင္နည္း ဘာညာေတြရယ္ ၊ ေက်ာင္းတက္တယ္ . . ဘာ,ဘာသာစကားေတြနားလည္တယ္ ဘာညာ ၊
မိဘအေမြ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ . . စသျဖင့္ မဆုံးႏုိင္တဲ့လုိအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေသသည္ထိမဆုံးႏုိင္ဘူး။
ေခြးမ်ား သိပ္အဆင္ေျပတာ ဂ်ပန္စကား အင္းလိပ္စကား တတ္စရာမလိုေပါင္ဗ်ာ ။ အၿမီွးေလးဘာေလး ႏွံ႕ျပတတ္ရင္
လူခ်စ္လူခင္မ်ားၿပီးသား ။ အဲ . . မႏွံ႕ျပတတ္လည္း ဘာမွျဖစ္ဘူး ။ ဟာ အထက္အရာရွိပဲ ဘာညာဆိုၿပီး မၿပဳံးခ်င္ဘဲ
ၿပဳံးျပတတ္စရာလည္း မလိုဘူး။ ႐ုပ္တည္နဲ႔ ေန႐ုံပဲ ။ တစ္ေလာကလုံး ကိုယ့္လုပ္စာထုိင္စားေနတဲ့႐ုပ္နဲ႔ေနလည္း အဲ့ေကာင္
မ်က္ႏွာေၾကာမာတယ္ ဘာညာ အတင္းေျပာမခံရဘူး။ ဆက္ဆံေရးညံ့တယ္ ဘာညာ မရွိ။ ေခြးမ်ဳိးေကာင္းရင္ေတာ့
လမ္းေဘးေခြးထက္ ဘဝပိုလွတာေပါ့ေလ ။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အေနနဲ႔ အမ်ားႀကီးသိပ္မလိုဘူး ။ ငယ္တုန္းက
ပညာမသင္ထားလို႔ ႀကီးလာေတာ့ ထမင္းမစားရေတာ့ဘူးဆိုတာမ်ဳိးလည္း မရွိဘူးဗ်ဳိ႕ ။ ဒီေတာ့..ေခြးျဖစ္ခ်င္မိသေပါ့ေလ။

ေခြးျဖစ္ရင္ လူတစ္ေယာက္ကို မွာထားတယ္။ ေမြးမယ့္သူမရွိရင္ ေမြးပါလုိ႔ ။ အိမ္လည္း သိပ္မလည္ဘဲ အိမ္ထဲမွာပဲ အိပ္ေနမယ္လို႔ ။
ၿပီးေတာ့ ေခြးထမင္းကိုလည္း အမဲသားမ်ားမ်ားေကၽြးပါ။ ေခငယ္က အမဲသားႀကိဳက္တယ္လို႔ ။ ေရလည္း ခဏတုိင္းမခ်ဳိးခ်င္ဘူး
ပ်င္းတယ္လို႔ ။ ေနာက္ တစ္ခါတစ္ေလ ဟန္ထူးလြင္သီခ်င္းတို႔ အ႐ုိးသီခ်င္းတို႔ ေလးျဖဴ ၊ အငဲ ၊ The Ants စသျဖင့္ ဖြင့္ေပးပါလို႔ ။
ေခြးက တျခားအလုပ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး ။ သီခ်င္းေလးဘာေလး ၾကားရေတာ့ ေနေပ်ာ္တာေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား။ အကၤ် ီဘာညာ
၀ယ္ေပးရင္လဲ အစိမ္းေရာင္မ်ားတာေလး ဝယ္ေပးပါ။ ေခြးက အစိမ္းေရာင္ႀကိဳက္တယ္လို႔ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ေခြးျဖစ္ရင္
အဲဒါေတြက ေျပာတတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ . . ေခြးနာမည္က ဘာလဲလို႔ ခုနခ်စ္စရာေလး ဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက
ေမးေတာ့ . . ဟုတ္သားပဲ။ ေခြးက နာမည္မရွိေသးဘူး ။ တစ္ခ်ဳိ႕ေခြးေတြကေတာ့ ဂ်က္ကီ . . ဘေရာင္နီ . . ရို႕စ္ . . ဂုတ္ၾကား . .
ေအာင္နက္ . . ၿမီးတုိ . . မိျဖဴ . . ဝါေလး . . စသျဖင့္ အျပင္မင္းသားမင္းသမီးနာမည္ေတြ၊ ရဲတုိက္ . . ဂ်ဴမုံ . . ဒယ္ဆုိ . .
အြန္ေစာတို႔လည္း မေနရဘူး ။ ေပးခ်င္ရာေပးေနၾကတာကိုး။ အဲ့ေတာ့ ေခြးနာမည္က ဘာေပးမတုန္းလို႔ ေခြးသခင္လုပ္မယ့္သူကို
လွမ္းေမးလုိက္ေတာ့ . . “ခေလး” လို႔ေပးမတဲ့ ။ ဟာ . . မင္းသမီးနာမည္လိုမ်ဳိး လွတပတလည္း မဟုတ္ပါလား လွလဲမလွဘူး
နာမည္က ဆိုေတာ့ . . အဲဒါပဲႀကိဳက္သတဲ့ ။ ဘာလို႔ဆို ထပ္မွတ္စရာမလိုလို႔ေလတဲ့။
ဒါနဲ႔ . . “အြန္း . . ဒါဆိုလည္း ရွိေစ ။ ဒါမယ့္ ေခြးေမြးၿပီးရင္ အင္းေလးမွာ မေနနဲ႔” လို႔ မွာေတာ့ “အြန္း . . ဘာလို႔တုန္း”တဲ့ . .
“ဟာ . . ဟိုဖက္အိမ္က ေခြးနဲ႔ႀကိဳက္ရင္ ေခငယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ေခြးမ်ဳိးက ေရကူးတတ္ပုံမရဘူး . . အသည္းကြဲမွာေပါ့” လို႔
ျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့ . . . ဟြန္း . . တီးခံလုိက္ရတယ္ . . ။
ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ . . အင္းေလးမွာ ေရကူးတတ္တဲ့ေခြးကေတာ့ ထားေတာ့၊ ေၾကာင္ေတြဘာေတြဆို လူေတြက
ေလွနဲ႔လုိက္ပို႔ရတယ္လို႔ ၾကားဖူးတာကိုး . . ရည္းစားထားတာေတာင္ လူသိရွင္ၾကား . . အင္တာနက္ေတြဘာေတြလည္း
မသုံးတတ္ေတာ့ ဟိုဖက္အိမ္ ဒီဖက္အိမ္ အသံျပာေအာင္ ေအာ္ေနရမွာ ဘယ္လာနိပ္ပါ့မတုန္းေနာ္..။


* http://www.khayaynge.blogspot.com မွ ေဖာ္ျပပါသည္ ။


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သူမ ျပန္ဝင္စားတဲ့ မိုးရာသီ ( အပိုင္း ၂ )
-နပိုင္ -

ကိုယ့္ကိုသိပ္ေမွ်ာ္လင့္မထားပါနဲ႔။
ကိုယ္ဟာလည္း
အခ်ိန္မေစ့ေသးတဲ့
ေသျခင္းတရားေလးပါပဲ။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အခန္း(၂)

“ဘယ္မွာလဲကြ”
“ဒီေရွ႕ခံုမွာပဲထုိင္သြားတာ။ ေသခ်ာတယ္ ဒီနားမွာပဲရွိရမယ္။”
ေရွ႕ခန္းထုိင္ခံုတဝိုက္တြင္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ရွင္းလင္းေန၏။ လက္ကိုင္ပုဝါဟူ၍ ခပ္ဆင္ဆင္ လက္ႏွီးစုတ္ပင္မရွိ။
အေျခအေနက ေတြေဝစရာေကာင္း၏။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သား ထုိင္ခံုေအာက္ႏွင့္ ကားတစ္စီးလံုးလွည့္ပတ္ၾကည့္ၾက၏။
လက္ကိုင္ပုဝါအားမေတြ႕ရ။
“ငါ့စိတ္ထဲ ထင့္ေနတယ္ မင္းခ”
မင္းခက ကားကုိမွီလွ်က္ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕၏။ လင္းစက္ညီက..
“ဒီလုိကြာ.. ညက လြန္းသက္ခ်ိဳ ကားေပၚပါလာတဲ့ဘက္က စစဥ္းစားမယ္ကြာ။ သူသာလူအစစ္ဆုိ လက္ကိုင္ပုဝါလည္း က်န္ခဲ့ရမယ္”
“တကယ္လုိ႕ကားေပၚပါလာတာ လြန္းသက္ခ်ိဳမဟုတ္ဘူး ဆုိရင္ေကာ”
လင္းစက္ညီ လက္ဖဝါးျဖင့္ မ်က္ႏွာအားပြတ္သပ္ပစ္လုိက္၏။
“တကယ္လုိ႔ လြန္းသက္ခ်ိဳမဟုတ္ဘဲ တျခားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆုိရင္လည္း လက္ကိုင္ပုဝါက က်န္ခဲ့ရမယ္”
“ဒါဆုိ မင္းက သရဲေျခာက္ခံရတယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာလား”
လင္းစက္ညီ တစ္ခ်က္ၿပံဳးမိ၏။
“သရဲမေလးက ေတာ္ေတာ္လွတာကြ”
သူတုိ႔ႏွစ္ဦး ရယ္ေမာျဖစ္ၾက၏။
“ကဲပါကြာ စိတ္ထဲသိပ္မစြဲထားနဲ႔ ေလာေလာဆယ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားရေအာင္”
အေျခအေနကို လင္းစက္ညီ သိပ္မေက်နပ္ခ်င္။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ပင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ထြက္လာခဲ့လုိက္၏။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ရွယ္ပံုမွန္တူး”
နံနက္ခင္းလက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ထံုးစံအတုိင္း စည္စည္ကားကားႏုိင္လြန္း၏။ လက္ဖက္ရည္ ေရာက္လာသည္အထိ
လင္းစက္ညီ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကိုသာ ဖြာ႐ိႈက္ေနမိ၏။ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ လြန္းသက္ခ်ိဳ၏ ပံုရိပ္မ်ားစြာက ေနရာယူထားဆဲ။
ေဆးလိပ္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းဖြာ႐ိႈက္ၿပီး မီးခိုးေငြ႕မ်ားကို မႈတ္ထုတ္လုိက္၏။ လြန္းသက္ခ်ိဳ သို႔မဟုတ္ စီးကရက္မေလး။
ကိုယ္တုိင္႐ွဴ႐ွိဳက္ခဲ့ရ၏။ ကိုယ္တုိင္မႈတ္ထုတ္လုိက္၏။ မီးခုိးေငြ႕မ်ား မည္သည့္ေနရာသို႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသနည္း။
စဥ္းစားရၾကပ္ေန၏။

“လြန္းသက္ခ်ိဳကိစၥပဲလား ညီ”
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ငုိင္ေနမိမွန္းပင္ သတိမထားမိ။ မင္းခ၏အသံၾကားမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္သတိထားမိ၏။ အညွိဳ႕ခံထားရသလားဟုပင္
စိတ္က ထင္မိ၏။
“ဟုတ္တယ္မင္းခ။ မင္းကေတာ့ အိပ္မက္လုိ႔ ထင္ခ်င္ထင္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ငါက ကိုယ္တုိင္ႀကံဳခဲ့ရတာဆုိေတာ့ အိပ္မက္မဟုတ္မွန္း
သိေနတယ္။”
“ေအး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ေတာ့ မယံုခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အိပ္မက္ဆုိတာမ်ိဳးကလည္း ႏုိးၿပီးခဏဆုိ ေမ့သြားတတ္တာမ်ိဳး။
မင္းကခုခ်ိန္ထိ အားလံုးကို တိတိက်က်မွတ္မိေနတယ္ဆုိေတာ့ စဥ္းစားစရာပဲ”
လင္းစက္ညီ လက္ဖက္ရည္တစ္ငံုေမာ့ေသာက္လုိက္၏။
“မွတ္မိတယ္ ဒါေပမဲ့ မင္းကို သက္ေသျပဖုိ႔ သက္ေသဆုိလုိ႔…”
လင္းစက္ညီ အေသအခ်ာျပန္ေတြးေနမိ၏။ မုိးစက္တစ္ခ်ိဳ႕ စီးကရက္မေလးႏွင့္ သူ။ မင္းခက..
“သက္ေသမဟုတ္ရင္ေတာင္ မင္းသံသယျဖစ္မိတာမ်ိဳးေပါ့”
“သံသယ…”
လင္းစက္ညီ သံေယာင္လုိက္မိ၏။ ကိုယ္တုိင္ေတြေဝေနမိဆဲ..
“ဟုတ္တယ္ ။ ဥပမာကြာ ငါသိသေလာက္ တေစၦသရဲေတြမွာ အရိပ္မရွိတာမ်ိဳး။ စူးဝါးဝါးအနံ႔ထြက္ေနတာမ်ိဳး။
ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနနဲ႔ အပ္စပ္မႈမရွိတာမ်ိဳး။ မ်က္ႏွာ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစား မက်တာမ်ိဳး.. အဲလုိမ်ိဳးေတြေပါ့”
လင္းစက္ညီ တစ္စံုတစ္ခုအား သြားစဥ္းစားမိဟန္တူ၏။
“ေအး.. ရွိတယ္။ မုိးဖြဲဖြဲေလးထဲမွာ သူတစ္ကိုယ္လံုး ေရစိုေနတာ။ သူကားေပၚတက္ၿပီး တံခါးပိတ္သံမၾကားရတာ။
ေနာက္ၿပီး သူ႕ဆီကထြက္ေနတဲ့အနံ႔။ ေနာက္ၿပီး…”
မင္းခက စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေန၏။
“ေနာက္ၿပီး သူနဲ႔ငါစကားေျပာတဲ့အခါ သူ႕စကားလံုးေတြက ေသျခင္းတရားဘက္ကို ဦးတည္ေနသလုိပဲ”
“ေနပါဦး.. မင္းက ဒီသရဲေျခာက္ခံရတဲ့ကိစၥကို ဘာလုိ႔ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနရတာလဲ”

လင္းစက္ညီ လက္ထဲမွေဆးလိပ္အား ျပာခြက္ထဲသို႔ထုိးေျခပစ္လုိက္၏။ လက္က်န္ရွဴရွိဳက္ထားေသာ မီးခုိးေငြ႕မ်ားအား
မႈတ္ထုတ္လုိက္၏။ ေလထဲတြင္ပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကျပန္၏။

“သူ ငါနဲ႔ ထပ္ၿပီး ပတ္သက္လာဦးမယ္လုိ႔ ငါထင္ေနတယ္”
မင္းခက ပထမ မ်က္ခံုးပင့္၏။ ထုိ႔ေနာက္ အသားလြတ္ထရယ္၏။ မင္းခက စာတုိေပစေလး ေရး၏။ ကဗ်ာေရး၏။
ကဗ်ာဆရာဟုလည္း ႀကံဳရင္ႀကံဳသလုိ အသားယူဟန္ႏွင့္ေျပာ၏။ ယခုကိစၥအား သူဘယ္လုိေတြးေနမည္လဲမသိ။
“မင္းခ မင္းလက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲမွာ ယင္ေကာင္ႀကီး”
မင္းခက လက္ဖက္ရည္ခြက္အား ငံု႕ၾကည့္၏။ ပက္လက္မွန္းမသိ ေမွာက္လွ်က္မွန္းမသိ ေမ်ာေနေသာ ယင္ေကာင္အား
ဆယ္ယူရန္ပင္ ပ်င္းရိေနပံုရ၏။
“ရပါတယ္ကြာ ယင္သားေလးနဲ႔ ေသာက္ရတာေပါ့”

“ မင္းႀကီးေတာ္ ယင္သားပါလား။ ဆယ္ရမွာ ပ်င္းရင္ ပ်င္းတယ္မေျပာဘူး ။ ကဗ်ာဆန္သလုိလုိဘာလုိလုိ လာလုပ္ျပေနတယ္”
မင္းခက ျပန္လည္စကားမတံု႕ျပန္ေတာ့။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး အေတြးကိုယ္စီမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္သက္သြားၾကျပန္၏။
“ညီ့..”
ပုခံုးေပၚသို႔ က်ေရာက္လာေသာ လက္ဖဝါးႏုႏုကေလးတစ္ဖက္ႏွင့္ အသံေၾကာင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွန္း သတိထားမိလုိက္၏။
ေတြးလက္စအေတြးေလးပင္ ဘယ္ဆီသို႔ ထြက္ေျပးသြားမွန္းမသိလုိက္။ အသံလာရာသို႔ လင္းစက္ညီေမာ့ၾကည့္လုိက္၏။
“ေၾသာ္ ဇြန္.. လာေလ ထုိင္”
နာမည္ အျပည့္အစံုက ဇြန္ဦးကို။ လင္းစက္ညီ၏ ဆုိးတူတူ ေကာင္းတစ္ေယာက္တစ္ဝက္ကဲ့သို႔ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမေလးျဖစ္၏။
“နင္တုိ႔ ၂ေယာက္က ေစာေစာစီးစီး ထူးထူးဆန္းဆန္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြဘာေတြ ထုိင္လုိ႔ပါလား”
မင္းခ ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ သီးသြား၏။ သူမဆုိလုိခ်င္သည္က ယခင္က အိပ္ပုပ္ႀကီးသည္ဟု ဆုိလုိလုိက္ျခင္းအား
မင္းခေကာင္းေကာင္းရိပ္မိ၏။
“ဒီေကာင္ညီေပါ့”
လင္းစက္ညီက မင္းခအစျပဳလုိက္ေသာ စကားလမ္းေၾကာင္းအား ရိပ္စားမိ၏။ သူ လြန္းသက္ခ်ိဳကိစၥအား အစေဖာ္ေတာ့မည္။
လင္းစက္ညီ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ကာ ေခါင္းရမ္းျပလုိက္၏။ မင္းခကလည္း သေဘာေပါက္၏။ စကားကိုရပ္ပစ္လုိက္သည္။ ေတာ္ေသး၏။
ဇြန္ဦးကိုက စားပြဲထုိးအား ေကာ္ဖီမွာေနသည္မို႔ ဘာမွမျမင္မေတြ႕ မၾကားလုိက္။
“ ငါဒီရက္ပိုင္း ေနလုိ႔မေကာင္းဘူးဟာ။ လူက အီလည္လည္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္”
“ဘာလဲ နင္က ညည အရက္ေသာက္တတ္ေနၿပီလား”
ဇြန္ဦးကုိက လက္တစ္ဖက္ ခါးတြင္ေထာက္ကာ ႏႈတ္ခမ္းအား တျခမ္းထဲ ေရြးကိုက္၏။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။
မိန္းကေလးမ်ားႏႈတ္ခမ္းကိုက္ အံႀကိတ္ထားလွ်င္ တစ္ျခမ္းထဲသာ ေရြးကိုက္တတ္ၾက၏။ လင္းစက္ညီမ်က္လံုးထဲတြင္
ထိုအမူအရာက သိပ္အဆင္မေျပလွ။ အာဖရိကမွ လူမ်ိဳးမ်ားအား ႏႈတ္ခမ္းနီခပ္ရဲရဲဆုိးေပးထားသလုိျဖစ္ေန၏။

“ေသလုိက္ပါလား အေကာင္နာရဲ႕ နင္ဟာေလ စကားအေကာင္းကိုေျပာလုိ႔မရဘူး”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ နင့္ပါးစပ္မွာဝဲေပါက္ေနလုိ႔လား”
“ေတာ္ၿပီဟာ နင္နဲ႔စကားမေျပာေတာ့ဘူး”
ဇြန္ဦးကိုတစ္ေယာက္ လင္းစက္ညီဘက္သို႔ ခႏၶာကိုယ္အနည္းငယ္ေစာင္းကာ ေျပာင္းထုိင္၏။
“ညီ ငါဒီရက္ပိုင္း ေနလို႔ထုိင္လုိ႔မေကာင္းဘူးဟာ။ ငါဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ လူက အီလည္လည္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္”
လင္းစက္ညီက လက္ဖက္ရည္တစ္ငံုေမာ့ေသာက္ကာ ေခါင္းအနည္းငယ္ေစာင္း၍ စဥ္းစားေနဟန္ျပဳ၏။
ထုိ႔ေနာက္မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ရင္း..
“ သိပ္ေထြေထြထူးထူး လုပ္စရာမလုိပါဘူး အေလ့အက်င့္ေလး (၂) ခုေလာက္လုပ္ ေကာင္းသြားလိမ့္မယ္”
“ဘာအေလ့အက်င့္လဲ”
ဇြန္ဦးကို သိခ်င္ေဇာႏွင့္ မ်က္လံုးကေလးဝုိင္းကာ ေမး၏။ အသားျဖဴျဖဴကေလးတြင္ သူမ၏ ပါးျပင္၌ ေသြးေၾကာကေလးမ်ား
စိမ္းစိုေနၾက၏။ မိုးဦးက် သစ္ေတာကေလးႏွင့္ တူေန၏။
“အင္းပထမတစ္ခုက မနက္အိပ္ယာႏုိးႏုိးခ်င္း မ်က္ႏွာမသစ္ခင္ေရတစ္ခြက္ေသာက္”
“ေသာက္ေတာ့ေသာက္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ မေသာက္ျဖစ္တာမ်ားတယ္”
ေဘးမွမင္းခက ဇြန္ဦးကိုအတြက္ လာခ်ေပးေသာ ေကာ္ဖီခြက္မွ ဇြန္းကိုယူကာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲရွိ ယင္ေကာင္ကို
ဖမ္းရန္ႀကိဳးစားေန၏။
“ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွာ အစာလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းဟာ လည္ေခ်ာင္းမွာပဲရွိတယ္။
အဲဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ အိပ္ၿပီဆုိရင္ အသက္ရွဴတဲ့အလုပ္တစ္ခုပဲ ပံုမွန္လုပ္တယ္။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာေပါ့ဟာ။
အင္း .. ငါတုိ႔ အစားအေသာက္ေတြလုိ ႏူးည့ံတဲ့အရာမ်ိဳးေတြကို အျပင္မွာၾကာၾကာထားရင္ ေလသလပ္သြားသလုိမ်ိဳး
အိပ္ယာႏုိးႏုိးခ်င္းမွာ လည္ေခ်ာင္းက ေျခာက္ၿပီးအက္ကြဲခ်င္ေနတယ္။ အဲလုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သြားတုိက္ေဆးလုိ ပူရွိန္းရွိန္းဓာတ္က
ခံတြင္းရွင္းေပမဲ့ လည္ေခ်ာင္းအတြက္က်ေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ လည္ေခ်ာင္းကို သြားမတုိက္ခင္ စိုသြားေအာင္
ေရဆြတ္တဲ့သေဘာပဲ။”

“ေၾသာ္..”

လင္းစက္ညီလည္း ကိုယ္တုိင္ လက္ဖက္ရည္တစ္ငံုေသာက္၏။ လည္ေခ်ာင္းကို ေရဆြတ္လုိက္သည္ပင္။
“ေနာက္တစ္ခုကေကာ..”
“ေနာက္တစ္ခုက ရွင္းပါတယ္။ ေရေသာက္ၿပီး ဗိုက္သားေလ့က်င့္ခန္းလုပ္”
“ဗိုက္သားေလ့က်င့္ခန္း”
“အင္း”
“အဲဒါက ဘယ္လုိလုပ္ရတာလဲ”
လင္းစက္ညီက ခပ္ဟဟ ၿပံဳး၏။ ေဘးမွမင္းခက မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဝင္ေျပာ၏။
“ဟိုေကာင္ညီက စားေနေသာက္ေနတုန္းမုိ႔ လွည့္ပတ္ေျပာေနတာ။ ဗိုက္သားေလ့က်င့္ခန္းဆုိတာ အိမ္သာတက္တာကိုေျပာတာ”
“ခစ္..”
ဇြန္ဦးကိုတစ္ေယာက္ ရွိဳက္သံတစ္ခ်က္ထြက္ကာ မ်က္ႏွာကို လက္အုပ္ၿပီး ရယ္ေန၏။ လင္းစက္ညီ နာရီကို အမွတ္တမဲ့ၾကည့္မိ၏။
၈နာရီခြဲ။ စိတ္ထဲတြင္ လြန္းသက္ခ်ိဳအေၾကာင္းကသာ မ်ားေန၏။ အခ်ိန္ဆြဲ ဆက္မထုိင္ခ်င္ေတာ့သျဖင့္ မင္းခအား ေမးေငါ့ျပလုိက္၏။
မင္းခက ..
“ကဲ မမေခ်ာ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးတုိ႔ ျပန္ေတာ့မယ္”
“ဟင္ ဒါဆုိ ငါလည္းျပန္လုိက္မယ္ေလ”
ထုိ႔ေနာက္ ပိုက္ဆံရွင္းကာ ဆုိင္ထဲမွ သံုးေယာက္သား ထြက္လာခဲ့ၾက၏။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ႏွင့္ လင္းစက္ညီအိမ္က တစ္လမ္းျခား၏။ ထုိျခားထားေသာလမ္းမွာ ဇြန္ဦးကို၏ အိမ္ရွိရာလမ္းျဖစ္၏။
ဇြန္ဦးကို၏ အိမ္ရွိရာလမ္းကို ေရာက္သည္အထိ လင္းစက္ညီ တိတ္ဆိတ္ေနမိ၏။ ေဘးမွမင္းခႏွင့္ ဇြန္ဦးကိုက
တက်က္က်က္ရန္ျဖစ္ကာ ပါလာ၏။ ဇြန္ဦးကိုက သူမလမ္းထဲသို႔မဝင္မီ..
“ ညီ နင္ကလည္း တစ္လမ္းလံုးလည္း စကားမေျပာဘူး။ တိတ္ေနတာပဲ။ နင္ေန႔လည္အားလား”
“ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ”
“ငါ ညာလက္ဖဝါးေတြယားၿပီး ပိုက္ဆံထြက္တာ အရမ္းမ်ားေနတယ္။ အဲဒါ ေဗဒင္ေလးဘာေလး သြားေမးမလားလုိ႔”
“ညာလက္ဖဝါးယားတာနဲ႔ ပိုက္ဆံထြက္တာ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”
“ဆုိင္တယ္ေလ နင္မၾကားဖူးဘူးလား။ ညာလက္ဖဝါးယားရင္ ပိုက္ဆံထြက္တယ္။ ဘယ္လက္ဖဝါးယားရင္ ပိုက္ဆံဝင္တယ္”
လင္းစက္ညီက ထုိအယူအဆမ်ားကို သိပ္အစြဲအလမ္းမထားတတ္။ အေသြးအသားယားယံျခင္းႏွင့္ ပိုက္ဆံအဝင္အထြက္ကို
သက္ဆုိင္ပါသည္ဟု သူလံုးဝလက္ခံမေပးႏုိင္။
“ဒါဆုိလည္း ေဗဒင္သြားေမးမေနပါနဲ႔ ေခြးလ်ားသီးရွာၿပီး နင့္ဘယ္ဘက္လက္ကို သုတ္ထားလုိက္။
ဒီထက္ပုိၿပီးစိတ္ခ်ခ်င္ရင္ နင့္တစ္ကုိယ္လံုးရဲ႕ ဘယ္ဘက္ျခမ္းကို သုတ္ထားလုိက္။ ငါတုိ႔သြားၿပီ”
ဇြန္ဦးကုိတစ္ေယာက္ ပြစိပြစိႏွင့္က်န္ရစ္ခဲ့၏။

“မင္းခ..”
“ေဟ..”
“ငါတုိ႔ေတးသံသြင္းေတြသြားၿပီး လြန္းသက္ခ်ိဳရဲ႕ အိမ္လိပ္စာ သြားစံုစမ္းရေအာင္ကြာ”
မင္းခက သိပ္စိတ္ပါပံုမရ..
“ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ”
“ဒီလုိကြာ ညက ငါလုိက္ပို႔ခဲ့တဲ့အိမ္ကို ငါမွတ္မိတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား လြန္းသက္ခ်ိဳအိမ္လိပ္စာ စံုစမ္းလုိ႔ရရင္ အဲဒီလိပ္စာနဲ႔
ငါေရာက္ခဲ့တဲ့အိမ္လိပ္စာကို တုိက္ၾကည့္လုိက္မယ္ကြာ။ တူေနရင္ ညကေကာင္မေလးက လြန္းသက္ခ်ိဳပဲ”
“ေဖ်ာက္!”
မင္းခက မ်က္လံုးအဝုိင္းသားႏွင့္လက္ေဖ်ာက္တီးေထာက္ခံ၏။
“မဆုိးဘူး ဒါေပမဲ့ မင္းက အဲ့ဒီေကာင္မေလး လြန္းသက္ခ်ိဳျဖစ္ေနေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာမုိ႔လုိ႔လဲ”
လင္းစက္ညီ ေျဖရၾကပ္သြား၏။ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုရခ်င္သည္ကလြဲလွ်င္ သူလြန္းသက္ခ်ိဳႏွင့္ ထပ္ဆံုခ်င္ေနေသး၏။
ဘာေၾကာင့္လဲဟု ေမးလာလွ်င္လည္း ေျဖရန္ခက္သည္။ လင္းစက္ညီ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်ကာ..
“နံရံကပ္ၾကည့္မွန္ေပၚ ငါလက္ညွိဳးေထာက္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ပံုရိပ္နဲ႔ ငါ့လက္ညွိဳးအစစ္က တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ထိေနတယ္”
မင္းခက ေခါင္းကုတ္ရင္း..
“နားမလည္ဘူး”
“တစ္ခ်ိဳ႕အဝတ္အစားေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေတြက အဝတ္လဲခန္းေတြမွာ နံရံကပ္မွန္ေတြ ရွိတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွန္ေတြေပၚ
မင္းလက္ညွိဳးေထာက္ၾကည့္လုိက္ မင္းလက္ညွိဳးအစစ္နဲ႔ ပံုရိပ္လက္ညွိဳးက ထိမေနဘဲ ကြာေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒါၾကည့္မွန္အစစ္။
ျပဒါးသုတ္ထားတဲ့ မွန္အစစ္။”
“တကယ္လုိ႔ ထိမေနဘူးဆုိရင္ေကာ”
“ထိမေနဘူးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီမွန္က လွ်ိဳ႕ဝွက္မွန္ပဲ။ မွန္ေနာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က မင္းကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတာ၊
အမ်ားႀကီး ျဖစ္ႏုိင္သြားၿပီ”
“မင္းဆုိလုိခ်င္တာက”
“အခု ငါ့ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္လုိ႔ ခံစားရတယ္”
“မင္းစိတ္သက္သာရာ ရမယ္ဆုိလည္း မနည္းပါဘူး။ ခုေရမုိးခ်ိဳးၿပီး လုိက္စံုစမ္းၾကတာေပါ့”
လင္းစက္ညီ ေဆးလိပ္မီးခုိးေငြ႕မ်ားကို မႈတ္ထုတ္ရင္း ေခါင္းကို အသာအယာညိတ္၏။ မုိးက ရုတ္တရက္ မေျပာမဆုိ ရြာခ်၏။
ကုိယ္လာၿပီေကာင္မေလးေရ…။ မင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကို ေသခ်ာဖြက္ထားေတာ့…။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္ေနကုန္ လိပ္စာလုိက္ရွာရက်ိဳးနပ္သည္။ ညေနမေစာင္းခင္ လြန္းသက္ခ်ိဳ၏ အိမ္လိပ္စာ ရခဲ့၏။ ထင္ထားသည့္အတုိင္း
လိပ္စာသည္ ပါရမီတြင္ျဖစ္၏။ တိတိက်က် သိခ်င္၍ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ကားေလးေမာင္းရင္း သူတုိ႔ႏွစ္ဦးထြက္ခဲ့လုိက္၏။
တစ္မနက္လံုး မုိးရြာထားသည့္အရွိန္ႏွင့္ ရာသီဥတုက ေအးျမျမကေလးျဖစ္ေန၏။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ႏွင့္ စိတ္ေစာေနသည္ေၾကာင့္
ပင္ပန္းသည္ဟုပင္မထင္ရ။ ကားေမာင္းရသည္ကိုပင္ ေအးစက္စက္ႏွင့္မို႔ သက္ေတာင့္သက္သာရွိလွသည္။ ထုိသို႔ျဖင့္
ပါရမီသို႔ေရာက္ခဲ့၏။
“လိပ္စာအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဒီအိမ္ပဲကြ မင္းမေန႔က ပို႔ခဲ့တာ ဒီအိမ္ပဲလား”
လင္းစက္ညီ ၿခံတြင္းသို႔ အကဲခတ္ၾကည့္၏။ ကိုယ္တုိင္ကား ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရန္ ခက္ခဲမိေန၏။ ၿခံအမ်ားစုမွာ ခပ္ဆင္ဆင္
ႏွစ္ထပ္ လံုးခ်င္းအိမ္မ်ား ျဖစ္ၿပီး ပံုစံမ်ားလည္းခပ္ဆင္ဆင္ တူေနေသာေၾကာင့္ ေဝခြဲမရ။
“မဟုတ္ေလာက္ဘူးကြ လမ္းကေတာ့ဒီလမ္းဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲငါလုိက္ပို႔တုန္းက ၿခံထဲမွာ သစ္ပင္ခပ္ႀကီးႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္”
“ေသခ်ာလား”
“အဲဒါလည္းဇေဝဇဝါပဲ”
မင္းခက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာ၏။
“ဒါဆုိ မင္းေသခ်ာတာဘာရွိလဲ”
“အင္း.. ဘာမွမေသခ်ာဘူးဆိုတာပဲ ေသခ်ာတယ္”
“ေကာင္းကြာ”
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သား ေဘးဘယ္ညာအိမ္မ်ားကို အကဲခတ္ၾကည့္ၾက၏။ မင္းခက ..
“ဒါဆုိလည္း ကားကို ျဖည္းျဖည္းေမာင္းကြာ တစ္လမ္းလံုးမွာ သစ္ပင္ရွိတဲ့အိမ္ကို လိုက္ရွာၾကတာေပါ့”
လင္းစက္ညီ ဂီယာထုိးကာ ကလပ္ကို အသာအယာလႊတ္ရင္း လီဗာကိုဖိနင္း၏။ ကားေလးမွာ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္.. စတင္ထြက္ခြာ၏။
ကားကိုတျဖည္းျဖည္းခ်င္းေမာင္းရင္း တစ္လမ္းလံုးရွိ သစ္ပင္ရွိရာအိမ္ကို လုိက္ရွာၾကသည္။ မေတြ႕။ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ရွာ၏။
မထူးမျခားပင္။ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမားႏွင့္ၿခံဟူ၍ မေတြ႕ရ။ သံုးေခါက္ေျမာက္ထပ္ရွာ၏။ မေတြ႕ရ။ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကပင္
သူတုိ႔ကားကို သတိထားမိေနၾကပံုရ၏။
“ကဲ ညီ။ ဒီေန႔ေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တာေကာင္းမယ္။ ဒီလမ္းမွာေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္လုပ္ေနတာ ၾကာလာရင္မေကာင္းဘူး။
ျပန္ရေအာင္ကြာ”

လင္းစက္ညီ လက္မေလွ်ာ့ခ်င္ေသးေသာ္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနေၾကာင့္ မင္းခ၏စကားကို လက္ခံလိုက္ရ၏။
စိတ္ထဲမတင္မက်ႏွင့္ အေတြးမ်ားေယာက္ယက္ခတ္ကာ အိမ္အျပန္လမ္းသုိ႔ ကားကို ဦးတည္ေမာင္းထြက္ခဲ့လုိက္သည္။
လမ္းမႀကီး မစိုတစိုအေျခအေနမ်ိဳးေလးက ကားဘီးပြတ္တုိက္သံမ်ားကို လွလွပပဖန္တီးထား၏။ ပါရမီလမ္းဆံုေရာက္ခါနီးတြင္
လင္းစက္ညီ ဝမ္းသာအားရျဖင့္…
“ေရထြက္ေပါက္…!”
“ဟ ဘာျဖစ္တာလဲညီရ…”
မင္းခပင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြား၏။
“မေန႔ညက ငါလုိက္ပို႔ခဲ့တဲ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ေရထြက္ေျမာင္းေပါက္ (၉)ေပါက္ရွိတယ္။ ဟုတ္တယ္ အဲဒါအေသအခ်ာပဲ”
“အဲဒီေတာ့ မင္းအခုဘာလုပ္မွာလဲ”
“ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားမယ္”
လင္းစက္ညီ ကားစတီယာရင္ကို ဆြဲေကြ႕ခ်ပစ္လုိက္၏။ ကားဘီးပြတ္တုိက္သံမ်ားက စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္၏
ျမင္းဟီသံမ်ားအလား။ မထင္မွတ္ပါဘဲ မုိးကစတင္ရြာသြန္းလာ၏။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဝမ္းနည္းပါတယ္.. ဆည္းဆာ။
ကိုယ္ဟာ မင္းထင္ေနသလုိ
ႏွစ္ခါေသမယ့္လူမ်ိဳးေတာ့
မဟုတ္ခဲ့ႏုိင္ဘူး။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                                ေဆာင္းပါး

မေမ့ႏိုင္ေသာ (ျဖစ္ရပ္မွန္)
- အိန္ဂ်ယ္လိႈင္ -

ဦးဇင္းကနယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုကေန ရန္ကုန္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါး ၿဖစ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းအတြက္
လိုအပ္တဲ့ ဝတၳဳေငြနဲ႕ ပစၥည္းေလးပါးကို ဇာတိေၿမကပဲ လူၾကံဳနဲ႕ တစ္မ်ိဳး ကိုယ္တိုင္တစ္ဖံု အေထာက္အပံ့ လက္ခံရပါတယ္။
တစ္ေန႕ ဦးဇင္းရဲ႕ ဒကာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးက ရန္ကုန္ကို အေရာင္းအဝယ္ ကိစၥနဲ႔ ဦးဇင္းဆီ လူၾကံဳဝင္ရင္း လိုအပ္တဲ့
စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဝတၳဳေငြ တစ္ခ်ိဳ႕ကို လူၾကံဳ ထည့္ယူလာတာေၾကာင့္ ဦးဇင္းဆီ လာဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာပါေတာ့တယ္။
ေရာက္လာမယ့္ ဒကာမက နယ္ကလည္းၿဖစ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ မ်ားၿပားလွေသာ လိုင္းကားေတြကို လည္လည္ဝယ္ဝယ္
စီးတတ္သူလည္း မဟုတ္တာေၾကာင့္ ဦးဇင္းကပဲ စီးရမည့္ကား နံပါတ္၊ ဆင္းရမည့္ ကားမွတ္တိုင္ အမည္တို႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ
လိုက္မွတ္ေစၿပီး ရက္စြဲအတိအက် ေရာက္မည့္အခ်ိန္တို႔ကို ခန္႔မွန္းၿပီး ကားမွတ္တိုင္တြင္ ဦးဇင္း လာေစာင့္ႀကိဳပါမည္ဟု အေသအခ်ာ
ကတိေပးလိုက္္ပါတယ္။ လူၾကံဳလာပို႕မည့္ ဒကာမေရာက္မည့္ေန႔ ေန႔လည္ တစ္နာရီခန္႔တြင္ ဦးဇင္းတို႕ရဲ႕ ဆြမ္းကြမ္း ကိစၥ
ၿပီးေၿမာက္တာနဲ႔ ေစာေစာေလး ခ်ိန္းဆိုထားရာ ကားမွတ္တိုင္မွာ ႀကိဳေစာင့္ေနဖို႔ ဦးဇင္းထြက္လာခဲ့တယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူတဲ့ေနေၾကာင့္ ကတၱရာ လမ္းမႀကီးဟာ အေငြ႕ပ်ံမတတ္ ပူေလာင္မႈနဲ႕အတူ ေႏြေန႔လည္ခင္းကို
ပံ့ပိုးေနသလို။ ခ်ိန္းဆိုထားရာ စြယ္ေတာ္ဘုရား ကားမွတ္တိုင္တြင္မို႕ ဘုရားဖူးလာသူ တခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ ကားမွတ္တိုင္နဲ႕ မနီးမေဝး
အပင္ႀကီးေတြ ေအာက္မွာ ေခတၱခဏ အရိပ္ခိုရင္း ဒကာမအလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိပါတယ္။ ဦးဇင္းကပဲ
စိတ္ေစာစိတ္ၿမန္တတ္ေလသလား၊ ေရာက္လာမည့္ ဒကာမ ကားမွားစီးၿပီး မလည္မဝယ္နဲ႕ လမ္းမွားေနမလားလို႕
စိတ္ပူပန္ေဇာေၾကာင့္ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေစာေရာက္ေနသလို စိတ္ပူပန္မႈကလည္း ေႏြေန႔လည္ အပူခ်ိန္နဲ႕ အၿပိဳင္ ဦးဇင္းစိတ္ကို
ပူေလာင္ေနေစပါတယ္။

သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေနာက္က်ေနခဲ့တဲ့တိုင္ ဒကာမရဲ႕ အရိပ္ေယာင္ေတာင္ မၿမင္ရေခ်။ ေန႔လည္ခင္းမို႕
အပူခ်ိန္၏ႀကီးစိုးမႈနွင့္အတူ ဦးဇင္းလည္း အလိုမက်မွဳေတြနဲ႕ ေဒါသစိတ္က ဝင္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒကာမအတြက္
သို႕ေလာ သို႕ေလာ ဆိုေသာ စိတ္ပူပန္မႈနွင့္ အတူ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ထက္ မ်ားစြာ ေနာက္က်လာခ့ဲတယ္။
လိုင္းကားေတြသာ တစ္စီးၿပီး တစ္စီး အဆက္မၿပတ္ သြားလာေနေသာ္လည္း ထိုဒကာမအား မေတြ႕ျမင္ရေခ်။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္
အဲဒီလို ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကေလးငယ္တစ္ဦး အသက္အားၿဖင့္ (၉)နွစ္၊ (၁၀) နွစ္အရြယ္ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္
ဘယ္ကေန ထြက္ေပၚလာသည္ မသိ၊ ဦးဇင္းထံမွ ပိုက္ဆံ လာေတာင္းတယ္။

“ဘုန္းဘုန္းရယ္ သား ထမင္းမစားရေသးလို႕ သားကို ပိုက္ဆံ(၅၀) ေလာက္ေပးပါ.. ဘုန္းဘုန္းရယ္ သားေတာင္းပန္ပါတယ္
သားဗိုက္ဆာေနလို႔ပါ” တဲ့။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ထိုကဲ့သို႔ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ ၾကတဲ့ကေလးေတြ အေျမာက္အမ်ား ရွိၾကပါတယ္။
အမွန္အကန္လည္းရွိၾကသလို လိမ္လည္ၾကတဲ့ ကေလးေတြလည္း မ်ားစြာရွိတယ္လိ႔ု ဦးဇင္း ၾကားဖူးတယ္္။ ဦးဇင္းနား,ကပ္ၿပီး
ပိုက္ဆံလာေတာင္းတဲ့ ကေလးကို ၾကည့္ၿပီး ဦးဇင္း ေဝခြဲမရသလို စိတ္ထဲတြင္လည္း အလိုမက်မႈက ၾကီးစိုးေနေသာေၾကာင့္
ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ပိုက္ဆံလာေတာင္းတဲ့ ကေလးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ေအာ္ေငါက္လႊတ္တဲ့အၿပင္ ေနာက္တစ္ခါ လာမေတာင္းရန္ပါ
သတိေပးလိုက္ပါတယ္။

ေစတနာ မရွိလို႔ရယ္လည္း မဟုတ္ တခ်ိဳ႕ေသာ ေစတနာမ်ားသည္ ပ်က္စီးေစဖို႔ရာ အေထာက္အပံ့တစ္ခု ၿဖစ္ေပၚသြားေစမည္ ဆိုလွ်င္
မည္သူမဆို စဥ္းစားဆင္ၿခင္သင့္ေပသည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုကေလးသည္ ဦးဇင္းနွင့္ မနီးမေဝး အရိပ္ေအာက္တြင္ ရွိသည့္
ေၿမတလင္းေပၚတြင္ ထိုင္လွ်က္ ဦးဇင္းအား တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ ဦးဇင္းအထင္ ဦးဇင္းရဲ႕ ေအာ္ေငါက္မႈေၾကာင့္
ဒီကေလး ဦးဇင္းရဲ႕ ေဝးရာသို႔ ထြက္ခြာသြားမည္ဟု ထင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ထင္သလို ေဝးရာသို႔ မထြက္သြားဘဲ မလွမ္းမကမ္းမွေန၍
ဦးဇင္းအား ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္၍ ေနေလပါတယ္။ ဦးဇင္းလည္း ဒကာမကို ဆက္ေစာင့္ေနရင္း စိတ္ထဲမွေန၍
“ကေလးေတြမ်ား အေၾကာက္တရား နည္းလိုက္ၾကတာ ဒီတစ္ခါ ငါ့ဆီ ပိုက္ဆံလာေတာင္းၾကည့္ ေခါင္းကို ထူပူေအာင္
ေခါက္ပစ္လိုက္မည္” ဟု ႀကိမ္းဝါးမိတယ္။

ေန႔လည္ခင္းမို႕ ကားမွတ္တိုင္တြင္ လူသူ နည္းပါးကာ ဦးဇင္းရယ္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဦးဇင္းကို ၾကည့္ေနေသာ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ႕
ကေလးရယ္သာ ရွိေတာ့သည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ထိုကေလးက မလႈပ္တလႈပ္ႏွင့္ ဦးဇင္းရဲ႕ အနီးသို႕ တေရြ႕ေရြ႕
ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့ပါတယ္္။ ထိုကေလးရဲ႕ အၿပဳအမူေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဒကာမ ေရာက္မလာသည့္အတြက္ အလိုမက်သည့္
စိတ္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေႏြေနပူ၏ အပူခ်ိန္ ႀကီးစိုးမွဳ ေအာက္တြင္ ဦးဇင္းစိတ္ေတြသည္ ေဒါသဆီသို႔သာ
ဦးတည္ေနေပသည္။ ကေလးဥာဏ္ၿဖင့္ မသိမသာ ဦးဇင္းရဲ႕ အနား တိုးတိုးလာေနေသာ ကေလးအား မသိဟန္ေဆာင္ကာ
“လာခဲ့ နင္ အနားေရာက္မွ ခပ္နာနာေလး ေခါက္ပစ္မယ္ လာခဲ့” ဟု စိတ္ထဲမွ ၾကိမ္းေမာင္းရင္း ကေလး အနား
ေရာက္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိပါတယ္။ ထိုေစာင့္ေနခ်ိန္မွာပဲ တေရြ႕ေရြ႕နီးလာတဲ႕ ကေလးငယ္က မထင္မွတ္စြာပဲ
ဦးဇင္းရဲ႕ လက္တစ္ကမ္းအကြာမွ ေန၍ သူရဲ႕ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း လက္ထဲက က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ (၅၀)တန္ အရြက္ေလး နွစ္ရြက္ကို အသာၿဖန္႔ယူၿပီး “ဘုန္းဘုန္း ကားခ မရွိရင္ သားဒီမနက္ ေတာင္းထားတဲ့
ပိုက္ဆံ (၁၀၀)ရွိတယ္၊ အဲဒီ (၁၀၀)ထဲက (၅၀) ဘုန္းဘုန္း ကားခအၿဖစ္ ယူပါလား” တဲ့။ ကေလးငယ္ရဲ႕ မဝံ့မရဲ စကားသံနဲ႔
အၿပဳအမူေၾကာင့္ ဦးဇင္း ရင္ထဲ ထိုခဏ ဘယ္လို ၿဖစ္သြားမွန္းမသိဘူး။ ႏြမ္းဖတ္ၿပီး ေၾကမတတ္ ဆုပ္ကိုင္ၿခင္း ခံထားရတဲ့
(၅၀)တန္ အေဟာင္းေလး နွစ္ရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဦးဇင္းအား သူေတာင္းလို႔ ရထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးထဲကမွ
ကားမွတ္တိုင္တြင္ ကားခမရွိလို႕ အၾကာၾကီး ထိုင္ေစာင့္ေနသည္ဟု ထင္ကာ တစ္ဝက္ခြဲယူရန္ ေၿပာေသာ ကေလးရဲ႕
ၿဖဴစင္တဲ့ စိတ္ထားေၾကာင့္ မိမိကိုယ္မိမိ မ်ားစြာ ရွက္ရြံ႕မိပါတယ္။ ထို႔အၿပင္ မ်ားစြာေသာ ခံစားမႈ အသိတရား စေသာ စေသာ
အေတြးမ်ားစြာၿဖင့္ ထိုကေလးငယ္အား အခ်ိန္ၾကာၿမင့္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း ေဖာ္မၿပနိုင္ေသာ ပီတိတစ္ခုနွင့္အတူ
ဘဝ တစ္သက္စာအတြက္ ၿပန္လည္ေတြးမိတိုင္း ရွက္ရြံ႕ဖြယ္၊ အသိတရား ရဖြယ္ .... အမည္မသိေသာ ခံစားမွဳ တစ္စံုတရာၿဖင့္.....။
--------------------------------------------------------
အေျပာင္းအလဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္ျခင္း
- မွဴ း သ စ္ -

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာေရးလို႔ မင္းကဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ ဘယ္ေလာက္သိေနလို႔လဲလို႔ ဆိုခ်င္ဆိုၾကမွာပါ။
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါဘူး။ လက္ရွွိအေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အစြန္းႏွစ္ဖက္လြတ္တဲ့
ျပတင္းေလးကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ရံုေလး သက္သက္ပါပဲ။

“ဒီမိုကေရစီ၏အႏၱရယ္သည္ အသိပညာ၏ဆြဲေဆာင္ျခင္းဖက္သိ႔ု သာသြားျခင္းထက္ အေျပာေကာင္းသူမ်ားဖက္သို႔
ပါသြားျခင္းမွာ စိုးရိမ္စရာေကာင္းသည္”  (ပေလတို)

ဒီဘက္ေခတ္လို႔ဆိုမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အခုလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလလို႔ဆိုမလား။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီမိုကေရစီ၊
လြတ္လပ္ခြင့္၊ အေျပာင္းအလဲ၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အတြင္က်ယ္ဆံုးနဲ႔
လူသံုးအမ်ားဆံုးလို႔ဆိုရမွာပါ။ ဒီိမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားလံုးအေပၚမွာေတာ့ သိပ္ျပီးေတာ့ အဓိပါၸယ္မဖြင့္ဆိုလိုပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီမိုကေရစီအေၾကာင္းကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုေနမယ္ဆိုရင္ မိေခ်ာင္းမင္းေတြကို
ေရခင္းျပသလိုျဖစ္ေနမွာ စိုးတဲ့အတြက္ပါ။

အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီဖက္္ကုိ အသြင္ကူးေျပာင္းလာတဲ့ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္လာပါၿပီ။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဒီမိုကေရစီစံႏူန္းေတြမွာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ခရီးေရာက္ေနၿပီလဲ။ ဒါကေတာ့ စဥ္းစားစရာအခ်က္တစ္ခုပါ။ ဒီမိုကေရစီ
အေတြးအေခၚေတြ၊ က်င့္စဥ္ေတြ၊ ႏႈန္းစံေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္ထဲမွာ ဘ၀င္မက်ျဖစ္မိေနတာေတြလည္း အနည္းငယ္
ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါေတြက ဒီမိုကေရစီေရးလို႔ တစာစာ ေအာ္ေနၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႕မွာပဲ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာေကာင္းစြာ
ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဥ္ေတြ စံႏူန္းေတြကို ခ်ိဳးေဖါက္ေနၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ပါပဲ။ ဆိုလိုျပီးေျပာခ်င္တာက လူတစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ခံယူခ်က္
သူ႕ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ကို ေဖာ္ထုတ္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ဆိုတာေတြနဲ႔မကိုက္ညီဘူးဆိုရင္ အဲ့ဒီလူအေပၚမွာ
ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္တာ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးထိပါးတာ ဆိုတာေတြဟာ ဒီမိုကေရစီေရးလို႔ေအာ္ေနတဲ့သူအခ်ိဳ႕မွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ
ေတြ႕ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ဒါန႔ဲပတ္သက္ၿပီး အထူးတလည္ဆက္ျပီးေတာ့မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာမွာ အဓိကထားျပီး
ေျပာခ်င္တာက အေျပာင္းအလဲနဲ႔ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးပါ။ ဒါေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ျမင္မိသေလာက္ အနည္းငယ္
သံုးသပ္ၾကည့္ခ်င္ရံုပဲဆိုပါေတာ့။ ေခတ္တစ္ေခတ္ကေန ေခတ္တစ္ေခတ္၊ ဒါမွဟုတ္ စနစ္တစ္ခုကေနစနစ္တစ္ခုကို
ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ရပ္ လို႔ ဆိုလိုက္ရင္၊ အဲ့ဒီေျပာင္းလဲမႈေတြအတြက္ ေပးဆပ္မႈေတြ ရင္းႏွီးမႈေတြ  မလြဲမေသြရွိခဲ့မယ္
ဆိုတာကို ျငင္းဆိုလို႔မရႏိုင္သလို၊ အေျပာင္းအလဲကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေျခခံသေဘာတရားေတြ၊ အေၾကာင္းတရားေတြ
ဆိုတာကလည္း ရွိေနမွာပါပဲ။ ေပးဆပ္ခဲ့မႈေတြ ရင္းႏွီးခံရတာေတြကို သမိုင္းတစ္ခုလံုးေမ့ေပ်ာက္ပစ္လို႔ရမွာမဟုတ္သလိုပဲ
အေျပာင္းအလဲ ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေမ့ထားလို႔မရတဲ့ ေနာက္ထပ္အေရးၾကီးတဲ့အရာတစ္ခုကလည္းရွိေနပါေသးတယ္။
အဲ့ဒါကေတာ့ ပကတိအရွိတရားပါ။ ေကာင္းမြန္တဲ့အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို သိမ္ေမြ႔စြာေဖာ္ေဆာင္ယူမယ္၊ မဟာဗ်ဴဟာက်က်
ဖန္တီးယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပကတိအရွိတရားကိုေမ့ထားလို႔ မရပါဘူး။

ဒီေန႔ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕အေျပာင္းအလဲေတြကို အနီးကပ္ဆံုးျပန္ေကာက္ယူၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ညြန္းရမွာပါ။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ
တပ္မေတာ္က စိတ္ၾကိဳက္ေရးဆြဲထားတာျဖစ္တယ္။ ဒါကလည္း အမွန္ပါပဲ လို႔ယူဆၾကျပီး  ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို
လက္မခံႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြရွိလာပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုအခ်ိဳ႕က ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ
အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းျပင္ဆင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္လို႔ ယူဆျပီး၊ ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္း
ေလွ်ာက္လာၾကတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီလို ကြဲလြဲမႈေတြ ၾကားထဲမွာပဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက ၿပီးစီးသြားခဲ့ပါတယ္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္မွာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ လမ္းေၾကာင္း(၂) ခု ေပၚခဲ့တယ္လို႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ
သပိတ္ေမွာက္တဲ့လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရေျပာရရင္ေတာ့
ေရြးေကာက္ပြဲ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘဲ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြထဲကမွ လႊတ္ေတာ္ထဲကို
ေရာက္သင့္သေလာက္မေရာက္ခဲ့ရတဲ့ အက်ိဳးကိုျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျပန္ျပီးေဖာ္ေကာင္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ဆက္ႏြယ္လို႔ အနည္းငယ္ေျပာျဖစ္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အရိုးသားဆံုးေျပာရရင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ
မတိုင္ခင္ကာလေတြတုန္းကေတာ့ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ဖြယ္ရာအခ်ိဳ႕ကို ျမင္ေတြ႕ခံစားခဲ့ရျပီး စိတ္ကူးယဥ္မိခဲ့တာေတြလည္းရွိပါတယ္။

စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့မိတာေတြက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြအားလံုးမပါ၀င္လာတာ၊ ပါ၀င္လာတဲ့
အင္အားစုေတြၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္း ထိပ္တိုက္ျပိဳင္ဆိုင္မိၾကတာ၊ ေပါင္းစည္းမႈနည္းခဲ့တာေတြပါပဲ။ စိတ္ကူးယဥ္မိတာကေတာ့
ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းကိုေလွ်ာက္လာတဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြ အားလံုးေပါင္းစည္းျပီး ယွဥ္ျပိဳင္ၾကမယ္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ ဆိုတာကိုေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္တဲ့အတြက္
စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ရံုသက္သက္ပါပဲ။ အားလံုးသိျပီးတဲ့အတိုင္း ျမန္႔မာႏိုင္ငံေရးသမိုင္းမွာ အကဲြအၿပဲဇာတ္လမ္းေတြဟာ
အစဥ္အဆက္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ကာလေတြမွာလည္း ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြၾကားထဲမွာ
အကြဲအၿပဲဇာတ္လမ္းတခ်ိဳ႕ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါေသးတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ အားလံုးတြက္ဆခဲ့တဲ့အတိုင္း တပ္မေတာ္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳထားတဲ့ USDP ပါတီကေနပဲ
၇၈ ရာခိုင္ႏႈန္းအသာရၿပီး အႏိုင္ရသြားပါတယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ သိသာထင္ရွားတဲ့ အေျပာင္းအလဲ မဟုတ္ဘူး၊
ဒီမိုကေရစီဖက္ကို အစစ္အမွန္ကူးေျပာင္းျခင္းမဟုတ္ဘူး၊ အရင္က လူေတြယူနီေဖာင္းလဲလိုက္ျခင္းသာျဖစ္တယ္လို႔
သံုးသပ္ၾကတဲ့သူေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
ပထမဆံုးအေနနဲ႔ေျပာရရင္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး ဆိုတဲ့ အာဏာသံုးရပ္ကို
တေပါင္းတစည္းထဲခ်ဳပ္ကိုင္ထားရာကေန မ႑ိဳင္သံုးခုက လူေတြကိုခြဲေ၀ေပးလိုက္ရတဲ့ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္လို႔
ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီမိုကေရစီအစိုးရျဖစ္လာတဲ့အတြက္ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေတြကို အနည္းနဲ႔အမ်ား
ေဆာက္ရြက္ေပးရတာမ်ိဳးေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အတြင္းကိုေရာက္သြားတဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြရဲ႕ အသံထြက္လာႏိုင္တာေတြ
ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအျပီး အခ်ိန္တိုကာလအတြင္းမွာပဲ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ေနာက္ထပ္လမ္းစတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။
 အဲ့ဒါကေတာ့၂၀၁၀ ႏို၀င္ဘာလ(၁၂)ရက္ေန႔မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန လြတ္ေျမာက္လာျခင္းပါပဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သမၼတဦးသိန္းစိန္အပါ၀င္ အစိုးရထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔
အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို လက္မခံခဲ့တဲ့ NLD ဟာ ပါတီမွတ္ပံုတင္ျပီး
ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲကို ၀င္ျပီးယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့တဲ့အထိ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာလူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေတြ၊ အေျပာင္းအလဲေတြ၊
ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ကိစၥရပ္ေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ေပၚေပါက္ခဲ့တာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္ရဲ႕ ေျဖေလ်ာ့မႈအဆင့္ဆင့္ေတြကို
လက္ခံႏိုင္တဲ့အေနထားျဖစ္လာတယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္လို ကိစၥမ်ိဳး၊
ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ အခ်ိဳ႕ကို ျပင္ဆင္တာ စီးပြားေရးအရေျဖေလ်ာ့မႈေတြလုပ္ေဆာင္တာ၊ ျမစ္ဆံုလိုကိစၥမ်ိဳး စသည္ျဖင့္ေပါ့ ..။
သို႔ေသာ္လည္း ျပည္သူလူထူေတြနားမလည္ႏိုင္တဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေတြ၊ အားမလိုအားမရျဖစ္ေစတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈ
ေႏွာင့္ေႏွးတာေတြလည္း ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာမွ ယူနီေဖာင္းခြ်တ္ထားတဲ့ အစိုးရအဖြဲ႕အတြင္းက
သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ သူရဦးေရႊမန္းတို႔အပါအ၀င္ အစိုးရရဲ႕ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ  ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို
လုပ္ေဆာင္လိုၾကတဲ့သူေတြ ရွိလာတဲ့ အားရစရာေကာင္းေသာ ျဖစ္စဥ္ေတြလည္း ရွိခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီအေပၚမွာလည္း
အျမင္ကြဲလြဲမႈေတြ ရွိေကာင္းရွိေနမွာပါ။

ဘယ္လိုပဲဆိုဆို ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီကာလေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈ၊
ျပည္သူေတြစိတ္၀င္တစားပါ၀င္လာမႈေတြ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ျမင့္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ
အျမတ္ထုတ္လိုသူေတြ၊ ခါေတာ္မီသူရဲေကာင္းေတြ၊ ေပၚပင္ႏိုင္ငံေရးကိုလိုက္စားသူေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိေနမွာပါ။
ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္ရွိမရွိဆိုတာ မသိေပမယ့္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူအခ်ိဳ႕ေတြကပါ တက္ၾကြပါ၀င္လႈပ္ရွားလာၾကတာကိုေတြ႕ရမွာပါ။
ႏိုင္ငံေရးက ေပၚပင္ျဖစ္ေလာက္တဲ့အထိကို စိတ္၀င္စားမႈျမင့္တက္လာခဲ့ပါတယ္။

ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမ်ားျပည္သူေမွ်ာ္လင့္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဦးေဆာင္တဲ့ NLD က ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါး
အႏိုင္ရရွိခဲ့ျပီး၊ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ဒုတိယအင္အားအၾကီးဆံုးပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့မွာပါ။ ဒါက ႏိုင္ငံေရးအရ
လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုျဖစ္သလို ျပည္သူေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္လို႔လည္းဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ဖက္မွာ ရွိေနတဲ့
အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြ၊ NLD မဟုတ္တဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုထဲက တကယ္အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့သူေတြ
လႊတ္ေတာ္ထဲကိုေရာက္သြားဖို႔ ခက္ခဲသြားခ့ဲတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့လႊတ္ေတာ္ေတြအတြင္းမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ား
တိုင္းျပည္ကိုေ႐ႊ႕ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြအေနနဲ႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အက်ိဳးတစ္စံုတရာ
မခံစားခဲ့ရဘူးလို႔ သံုးသပ္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ အခုၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း ၂၀၁၀ တုန္းက စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္သလိုပဲ
ေမွ်ာ္လင့္မိပါေသးတယ္။ NLD နဲ႔ က်န္တဲ့ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြနဲ႔ ေပါင္းစည္းမိဖို႔ပါ။ ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ကာလေတြမွာလည္း
ဆက္ျပီးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိဦးမွာေပါ့။

ဒီေနရာမွာ အလ်င္းသင့္လို႔ လြတ္လပ္ေရးမတိုင္ခင္ကာလတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈေလးတစ္ခုကို
ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးသိျပီးသားအေၾကာင္းအရာလည္းျဖစ္မွာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တပ္မေတာ္ကထြက္ျပီး
ႏိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကို၀င္ေရာက္တဲ့အခါမွာ အမ်ိဳးမ်ိဴးအဖံုဖံုကြဲျပားေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြကို ဖဆပလ ေအာက္ကို
ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

NLD အေနနဲ႔သာ အဲ့ဒီလိုလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းအထက္အလြန္ပါပဲ။ ဆက္လက္ျပီးေတာ့လည္း လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ
ရွိေနျပီးသား ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြ၊ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ ေပါင္းစည္းသြားႏိုင္မလဲဆိုတာ
ဆက္လက္ေမွ်ာ္လင့္ေနရမွာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ အလ်င္းသင့္လို႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူေတြရဲ႕ႏိုင္ငံေရး ေရခ်ိန္ကို
ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚမွာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုရဲ႕ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးနဲ႔
စကားေျပာၾကည့္တဲ့အခါမွာ သူက အခုၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲဟာ လူပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႔ က်န္တဲ့ကိုယ္စားလွယ္ေတြ
ယွဥ္လိုက္ရတဲ့ပြဲလို႔ သံုးသပ္ျပပါတယ္။  ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ တည္ဆဲအစိုးရကို မၾကိဳက္တဲ့အခါ အေျပာင္းအလဲကို
ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္မယ့္ ေခါင္းေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရတဲ့အေျခအေနေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ၾကတာလို႔ ဆက္ေျပာပါေသးတယ္။
သူဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ က်န္တဲ့ပါတီကကိုယ္စားလွယ္ ယွဥ္ျပီးအေရြးခ်ယ္ခံသလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့
သေဘာပါ။ မဲဆႏၵနယ္တစ္ခုအတြင္းမွာ မျပိဳင္ေပမယ့္ ျပိဳင္သလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့သေဘာပါ။ သမၼတေရြးခ်ယ္တဲ့
ပံုစံျဖစ္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူသံုးသပ္ျပသြားတာကလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မဲဆႏၵနယ္ေတြကျပည္သူေတြဟာ
သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိရွိၾကတာ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ
လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ျပိဳင္ရမႈက နည္းခဲ့တယ္ေပါ့။

အဲ့ဒီေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ ျပည္သူေတြမဲေရြးခ်ယ္ပံုနည္းဟာ ဘယ္လိုအေပၚမွာ မူတည္ေနသလဲ၊
ကိုယ္စားလွယ္ေရြးခ်ယ္မႈမွာ ေလ့လာမႈအား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ ဆိုတာေတာ့ မသံုးသပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔
အခုၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲကို သတိထားၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အင္အားၾကီးပါတီတစ္ခုတည္းကေနပဲ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္
အႏိုင္ရရွိသြားၾကတာကိုေတြ႕ရမွာပါ။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ အာဏာေနာက္ခံျပဳျပီး အႏိုင္ရရွိသြားတာျဖစ္ျပီး၊ အခုၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ကေတာ့
အေျပာင္းအလဲကို လူထုကလိုလားမႈ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးၾသဇာလႊမ္းမိႈးမႈ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈေတြ၊ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မႈေတြကို
အေျခခံပါတယ္။  ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေရြးခ်ယ္တဲ့ပံုစံမွာ အခုျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ပံုစံေတြက ေကာင္းသလား
ဆိုးသလား ဆိုတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခြဲျခားသံုးသပ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ပါတီတစ္ခုတည္းကပဲ
အႏိုင္ရရွိသြားတာဟာ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ကို ျပန္သြားႏိုင္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ ႏိုင္ငံတည္ေထာင္ေရးကာလမွာ
ႏိုင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္တစ္ခုလား။ ႏိုင္ငံတည္ေထာင္ေရးကာလမွာ ပါတီငယ္ေလးေတြ အမ်ားအျပားရွိေနတာ
ေကာင္းသလား ဆိုးသလား။ တစ္ဖက္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္က ဘယ္လိုရွိေနသလဲ၊
စိတ္ခံစားမႈကို ဦးစားေပးျခင္းက အဆင္ေျပမလား။ ဒါေတြဟာ ပညာရွင္ေတြေလ့လာသံုးသပ္သင့္တဲ့အခ်က္ေတြလို႔
ကၽြန္ေတာ္ထင္မိပါတယ္။ (၁၉၇၀) ျပည့္ႏွစ္လြန္ ဒီမိုကရက္တိုက္ေဇးရွင္း တတိယလိႈင္းကာလေတြအတြင္း ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕မွာ
Street Politic ကေန Table Politic ဖက္ကို ေျပာင္းႏိုင္ျပီး ဒီမိုကေရစီအသြင္ ကူးေျပာင္းႏိုင္ခဲ့တာကိုေတြ႕ရမွာပါ။
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလိုကူးေျပာင္းဖို႔ရာမွာ ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈ( Democratic Politic Culture )
ထြန္းကားဖို႔လိုကိုလိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြမွာေရာ  ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈထြန္းကား
( Democratic politic culture ) ဘယ္ေလာက္အတိုင္းတာထိ ထြန္းကားေနျပီလဲ။

ေတြ႕ျမင္ေနရတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အ႐ုဏ္ဟာ လင္းစျပဳလာပါျပီ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ဟာ Player ေတြ စံုလင္လာတဲ့
ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းေတြျဖစ္ေပၚလာျပီလို႔ ဆိုရမွာပါ။ လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးဟာ တစ္စထက္တစ္စ ပိုမိုေခ်ာေမြ႕အဆင္ေျပလာပါျပီ။
လႊတ္ေတာ္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑ လုပ္ေဆာင္မႈေတြကလည္း သက္တမ္းၾကာလာတာနဲ႔အမွ်
အားရစရာေကာင္းလာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီဖက္ကိုေရြ႕လာတဲ့ အေျခေနေတြ ေတြ႕ျမင္လာရပါၿပီ။
အာဏာရပါတီတစ္ခုတည္းက ဦးေဆာင္ထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕ဆိုေပမယ့္လည္း
လႊတ္ေတာ္နဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕ၾကားမွာ အားၿပိဳင္တာေတြ၊ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းတာ၊ ေစာင့္ၾကည့္တာ စတဲ့ စိတ္၀င္စားဖြယ္
အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာေတြ႔ရမွာပါ။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ ဘတ္ဂ်က္လိုကိစၥမ်ိဳးမွာ၊
၀န္ထမ္းလစာတိုးေရးကိစၥရပ္မ်ိဳးမွာတင္သာမကပဲ ၀န္ၾကီးဌာနတစ္ခုရဲ႕ အလြဲသံုးစားလုပ္မႈကို လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးက
ဖြင့္ဟလိုက္တာ စတာေတြကိုေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ပိုျပီးစိတ္၀င္စားဖြယ္ရာရွိလာျပန္တာကေတာ့
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါ၀င္လာမယ့္ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာႏိုင္မလဲဆိုတာပါပဲ။
ဒါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕လႊတ္ေတာ္ကို တစ္ကမာၻလံုးကပါ စိတ္၀င္စားေစာင့္ၾကည့္လာၾကေတာ့မယ္ အေျခအေနလို႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
လႊတ္ေတာ္ရဲ႕အခန္းက႑က ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ။ အခုလက္ရွိျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္ၾကားမွာ ျဖစ္ေနတဲ့
အားၿပိဳင္မႈေတြကေန အာဏာရပါတီနဲ႔ အတိုက္အခံၾကား ျဖစ္တဲ့ အားၿပိဳင္မႈေတြျဖစ္ေပၚလာမလား။ ဘယ္အရာက တိုင္းျပည္အတြက္
အခုအခ်ိန္မွာ ပိုျပီး အသံုး၀င္မလဲ။ ဘယ္အရာက ပိုျပီး လိုအပ္မလဲ။ ဒါေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ေကာင္းလာျပီလို႔ ဆိုရမွာပါ။
ဘယ္လိုပဲဆိုဆို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါ၀င္လာမယ့္ လႊတ္ေတာ္ဟာ စိတ္၀င္စားအားတက္စရာေကာင္းေနမွာပါ။
လႊတ္ေတာ္အတြင္းေဆြးေႏြးတာ ဥပေဒၾကမ္းေတြတင္သြားတာေတြသာမကပဲ၊ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဥပေဒၾကမ္းေပၚထြက္လာမလဲ၊
ဘယ္လိုဥပေဒေတြကို အလ်င္အျမန္ျပင္ဆင္သြားမလဲဆိုတာေတြဟာ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ သိပ္ေကာင္းလာတဲ့အေျခအေနေတြပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ NLDရဲ႕အဓိကလုပ္ေဆာင္မယ့္အခ်က္ထဲမွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ဖို႔လို႔ ဆိုထားပါတယ္။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြမွာလည္း အဲ့ဒီရည္ရြယ္ခ်က္က ရွိေနျပီးသားလို႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
လႊတ္ေတာ္အတြင္း ရာခိုင္ႏူန္းအားျဖင့္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖြဲစည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ဆိုတာဟာ လြယ္လြယ္ကူကူ
ျဖစ္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ဒါကိုျပင္မယ့္သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဖြဲ႔စည္းပံုအျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ျခင္းက တစ္ႏွစ္အတြင္းမွျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္လို႕သူကထုတ္ေျပာထားတာလည္း ရွိေနခဲ့ေတာ့
ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး ျဖစ္လာႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေတာ့ (Civil Society) အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကို အနည္းငယ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေခတ္သစ္လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ႏိုင္ငံတစ္ခုကိုအဓိကေမာင္းႏွင္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းၾကီး သံုးခုထဲမွာ Civil Society ေတြရဲ႕
အခန္းက႑ကလည္း အဓိကပါ၀င္ေနပါတယ္။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈေတြမရွိခင္ကာလေတြကစလို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ
အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာလည္း အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြ အားေကာင္းေမာင္းသန္
ျဖစ္ေပၚလာေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျဖည့္စြက္ေျပာခ်င္တာက လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈမရွိခင္အခ်ိန္ေတြမွာပင္
တူရာလူငယ္ေတြ စုစည္းလုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ Civil Society အဖြဲ႕အစည္းေတြ အမ်ားအျပားရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေတြထဲမွာ အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြကို အားေပးမယ္၊ အားေပးဖို႔လိုတယ္ လို႔
အားတက္ဖြယ္ရာ ၾကားခဲ့ေပမယ့္လည္း တကယ့္တကယ္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အရပ္ဖက္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြအတြက္
အားျဖည့္လုပ္ေဆာင္ေပးတာမေတြ႕ရပါဘူး။ Civil Society ေတြရဲ႕တခ်ိဳ႕လုပ္ေဆာင္မႈေတြမွာလည္း
တင္းက်ပ္မႈေတြရွိေနေသးတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါေသးတယ္။ လူငယ္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔လည္း သိသိသာသာ
အားေပးတာမ်ိဳးမရွိခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာတစ္ခုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႕မွာလည္း
ဖြံျဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္၀ွမ္းက လူငယ္အဖြဲ႕အစည္းေတြအေပၚမွာ အသိအမွတ္ျပဳအားေပးတာ
နည္းေနေသးတယ္လို႔ထင္မိတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ရုပ္ရွင္အႏုပညာသမားေတြ၊ ဂီတနယ္ပယ္က အႏုပညာသမားေတြကိုသာ
အသိအမွတ္ျပဳေတြ႕ဆံုခဲ့ေပမယ့္ အက်ဥ္းအက်ပ္ကာလေတြမွာ တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္ႏိုင္သေလာက္
အနစ္နာခံလုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ Civil Society ဘက္က လူငယ္ေတြကို ေတြ႕ဆံုအားေပးတာမ်ိဳး သိသိသာသာမေတြ႔ရတာကေတာ့
၀မ္းနည္းဖြယ္ရာေမ့ေလ်ာ့မႈတစ္ခုလို႔ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါကလည္း တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္
လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္လို႔ပဲ နားလည္ရမွာပါ။ အခ်ိန္တစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့
Civil Society ဖက္က လူငယ္ေတြကို အသိမွတ္ျပဳအားေပးႏိုင္လာလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

အထက္ကေျပာခဲ့သလိုပါပဲ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အ႐ုဏ္ဟာ လင္းစျပဳလာပါၿပီ။ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံေတြအလယ္မွာ
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ Image ကလည္း လွလာၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္မွာပါ။   Player  ေတြ စံုလာမယ့္ ၂၀၁၅ အလြန္
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း၊ အလားအလာေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ သိပ္ေကာင္းေနပါၿပီ။

၂၀၁၅ မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕  ဒီမိုကေရစီ စံႏႈန္းေတြ ဘယ္ေလာက္ထိျမင့္တက္လာမလဲ …

တိုင္းျပည္ဟာ   ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ေရြ႔လာႏိုင္မလဲ....

ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္၊  ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈ (Democratic Politic Culture)
ဘယ္ေလာက္အထိ ရင့္က်က္တိုးတက္လာမလဲ ...

ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြရဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္မႈအလားအလာ.. အင္အားနည္းဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြ ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္မလဲ...

၂၀၁၅ မွာ အတိုက္အခံပါတီက ရာႏႈန္းျပည့္အႏိုင္ရရွိခဲ့ရင္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္မယ့္အေျခအေနေတြ ႀကံဳသြားမွာလား...

စီးပြားေရးဖြံၿဖိဳးတိုးတက္မႈအလားအလာေတြကေရာ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ .. Society Change ကေရာ ဘယ္လိုျဖစ္လာႏိုင္မလဲ…

..စသည္ျဖင့္ေပါ့.. စိတ္၀င္တစားေစာင့္ၾကည့္ခ်င္စရာေတြ သိပ္မ်ားေနျပီလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့
အေျပာင္းအလဲေတြကို အစြန္းႏွစ္ဖက္လြတ္တဲ့ ျပတင္းေလးကေန ေခ်ာင္းၾကည့္႐ံုေလး သက္သက္ပါပဲ..။


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                            အခန္းဆက္ဘာသာျပန္၀တၱဳရွည္

အျဖဴေရာင္က်ိန္စာ ( အပိုင္း - ၁ )
- လူအိမ္ -

(၀.၀၁)
“ဒါဟာ လက္ဖက္ရည္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေကာ္ဖီယူခဲ့ပါ ၊ ဒါဟာ ေကာ္ဖီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လက္ဖက္ရည္ ယူခဲ့ပါ”
အေမရိကန္သမၼတေဟာင္း ေအဗရာဟမ္လင္ကြန္း ေျပာခဲ့တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစကားကိုပဲ သူမ အခုထိုင္ေနတဲ့
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲက စားပြဲထိုးခ်ာတိတ္ကို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာလိုက္ရင္၊ ဒီေကာင္ေလး သူမကို အထင္ႀကီးသြားမွာပဲလို႔
သူမ မထင္ပါဘူး။ အရမ္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ အနည္းငယ္ဆိုး႐ြားတဲ့ ေကာ္ဖီကိုေသာက္ရင္း မေန႔က ေရာက္လာတဲ့ စာအေၾကာင္း
စဥ္းစားေနမိတယ္။ သူမ လက္ရွိေနတဲ့ေနရာကေန သူမရဲ႕အိမ္ကို ျပန္ဖို႔ ေလးနာရီပဲအခ်ိန္ၾကာမွာျဖစ္ေပမယ့္၊ အခု သူမရဲ႕အိမ္နဲ႔
တစ္နာရီခရီးသာသာေလာက္ပဲေဝးမယ့္ ခပ္စုတ္စုတ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ခပ္စုတ္စုတ္ေကာ္ဖီကိုေသာက္ရင္း သူမရဲ႕အေဖနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ကို
စဥ္းစားခန္းဖြင့္ေနမိတယ္။

သူမရဲ႕အေဖေသသြားခဲ့ရင္ .. ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ဘယ္တုန္းကမွ မဝင္ခဲ့ဖူးဘူး။ အဲ့ဒီလို အေတြးမ်ိဳး ဝင္လာမွာကိုလည္း သူမ
သိပ္မုန္းတီးတယ္။ သူမရဲ႕အေဖသာ တကယ္ ေသသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ သူမအတြက္ အေတာ္ကို ဆိုး႐ြားတဲ့ကိစၥတစ္ရပ္ပဲ။
ဘုရားသခင္သာ စိတ္ေကာင္းရွိမယ္ဆိုရင္ မရဏဆိုတဲ့ သတၱဝါႀကီး သူမ အေဖရဲ႕ အိမ္တံခါးဝကို ေရာက္လာတဲ့အခါ
တားဆီးႏွင္ထုတ္ေပးမွာပဲလို႔ သူမ ယံုၾကည္တယ္။သူမ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့စာဟာ တခ်ိဳ႕လူေတြအတြက္ေတာ့
ရင္ဖိုစရာေကာင္းေနမလားပဲ။

စာထဲမွာ ပါတာက .. “ဂ်န္းနာ .. သမီးအတြက္ ေဖေဖ ဘဏ္ထဲမွာ ေဒၚလာသံုးသန္း ထည့္ထားေပးတယ္ .. အေၾကာင္းစံုကို
ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ရွင္းျပမယ္” ။ ဒီစာဟာ ေသတမ္းစာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ၊
ဘာသေဘာလဲ။ သူမရဲ႕ ဖခင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔မ်ားလား၊ မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မ်ားေရာက္ေနၿပီလား။
ေသခ်ာတာတစ္ခုက သူမရဲ႕ အေဖ ဆံုးပါးသြားခဲ့ရင္ သူမရဲ႕မိေထြးဟာ ပိုင္ဆိုင္မႈအားလံုးကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ပစ္မွာအမွန္ပဲ။
ဒါေၾကာင့္မို႔ သူမရဲ႕ အေဖဟာ အေမြအျဖစ္ အဲ့ဒီေဒၚလာသံုးသန္းကို ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာလား။ သူမအေနနဲ႔ သူမရဲ႕အေဖကို
မေသေစခ်င္ေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

(၀.၀၂)
“ေဖေဖ မေသေသးဘူး”
အဲ့ဒီစကားကို ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္အျပန္ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေျပာခဲ့တယ္။ ေဖေဖဟာ ေသလုေျမာပါး
အေျခအေနကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မတို႔ အေကာင္းဆံုး ကုစားလုိ႔ရႏိုင္တာပဲေလ။ ေဖေဖ့မွာ ပိုက္ဆံေတြ
အမ်ားႀကီးရွိေနတာပဲ။ ေသျခင္းတရား လြယ္လြယ္နဲ႔ ဝင္မလာႏိုင္ေအာင္ ေငြေၾကးနဲ႔ တုိက္ထုတ္ပစ္လို႔ရႏိုင္တယ္မဟုတ္လား။
ေဖေဖ့အေနနဲ႔ ေသျခင္းတရားကို မတုန္မလႈပ္ မေၾကာက္မ႐ြံ႕ လက္ခံပစ္လိုက္မွာမ်ိဳး ကၽြန္မ မလိုလားဘူး။ ေဖေဖဟာ
ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ရမယ္။ တကယ္လို႔ ေဖေဖ့မွာ တိုက္ခိုက္ဖို႔အင္အားမရွိဘူး ဆိုရင္ေတာင္ သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
ေဖေဖ့ဘက္က ကၽြန္မ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္ပစ္မွာပဲ။

ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေဖေဖ့ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ ေဖေဖ စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ ရွိေကာင္းရွိလိမ့္မယ္။
မီးလင္းဖိုနံေဘးက သူအရမ္းသေဘာက်တဲ့ ကၽြန္းသားကုလားထိုင္မွာထိုင္ျပီး စာဖတ္ေကာင္းဖတ္ေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မကို
ဝင္လာတာေတြ႕ရင္ အျပံဳးတစ္ခ်က္နဲ႔ ဆီးႀကိဳလိမ့္မယ္။ ၿပီးရင္ သူ႕ရဲ႕ စာၾကည့္မ်က္မွန္ကိုခၽြတ္ၿပီး အကၤ် ီအိတ္ကပ္ထဲ ထည့္၊
ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို နံေဘးက စားပြဲေပၚ လွမ္းတင္လိုက္လိမ့္မယ္။ အိမ္ေစ မာတာက ကၽြန္မတို႔အတြက္ လက္ဖက္ရည္၊
ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း လိေမၼာ္ရည္ ယူလာေပးလိမ့္မယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္တုန္းကလို ဆိုရင္ေတာ့ လင္ဗန္းထဲမွာ
ေခ်ာကလက္ကြတ္ကီးမုန္႔ကေလးေတြပါ ပါလာလိမ့္မွာေပါ့။ အခုဆိုရင္ေတာ့ အဆီမပါတဲ့ ဘီစကစ္မုန္႔၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္
ဆင္းဒ၀ွစ္ခ်္ အနည္းငယ္ ပါလာလိမ့္မွာေပါ့။

ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳး၊ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြသာ ဆိုရင္ သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္
ကၽြန္မ ငိုခ်င္ေနတယ္။ ကၽြန္မဟာ အေဝးေျပးလမ္းမေပၚမွာ၊ ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္မွာ မီးခိုးေရာင္ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီး၊
အေပါစားကုန္ပစၥည္းေတြကို ေၾကျငာထားတဲ့ အေပါစားေဘလ္ဘုတ္ေတြ၊ ကၽြန္မနံေဘးကေန ဝီခနဲေနေအာင္ အသံေပးျပီး
ျဖတ္ေမာင္းသြားၾကတဲ့ ထရပ္ကားေတြ။ အရာအားလံုးဟာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေနရာကို ဦးတည္ျပီး သြားေနၾကတယ္။
မရဏဆိုတဲ့ ခရီးအဆံုးတစ္ေနရာကိုေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဘဝေတြထဲမွာပဲ ရွိေနၾကေသးတယ္။
မီးခိုးေရာင္လမ္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ မီးခိုးေရာင္ေကာင္းကင္။ အို .. မဟုတ္ေသးဘူး။ ေကာင္းကင္ဟာ မီးခိုးေရာင္မွမဟုတ္တာပဲ။
ေကာင္းကင္ဟာ မီးခိုးေရာင္မျဖစ္သင့္ဘူး။ တိမ္သားျဖဴလြလြေတြနဲ႔ လွပေနတဲ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္။ ဟုတ္တယ္
ေကာင္းကင္ျပာျပာ .. ။ ေနေရာင္ခပ္ပါးပါး ျဖာက်ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာ။ ပံုသ႑ာန္အားျဖင့္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ
ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အေဝးႀကီးမွာ လို႔ ထင္ရေအာင္ ျမင္ကြင္းက သာယာလွပေနတာပဲေလ။ ေဖေဖ ေသဆံုးေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးက၊
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေသဆံုးသြားတာထက္ေတာင္ ပိုၿပီး ဆိုး႐ြားလြန္းေနတယ္။

ကၽြန္မ ဆင္ေျခေလွ်ာပံုစံ ကုန္းတက္ကေလးဖက္ကို ဦးတည္လိုက္တယ္။ ပိုမိုစိမ္းျမတဲ့ လမ္းေတြမ်ား ရွိမလားရယ္လို႔ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ အရမ္းကို စိတ္႐ႈပ္ေထြးစရာေကာင္းတဲ့ လမ္းမႀကီးထက္မွာပဲ ကၽြန္မ ရွိေနေသးတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕အေနာက္ဖက္
ခပ္ေဝးေဝးမွာက်န္ခဲ့တဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ၊ ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြ၊ အသင့္စား ဆိုင္ငယ္ေလးေတြ။
အိုး .. အရမ္းကို စိတ္႐ႈပ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ေနရာတိုင္းမွာ လူေတြလူေတြဆိုတာ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ကေလးဟာ
ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံု ေရာျပြန္းေနတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာၿမိဳ႕ငယ္ကေလးပဲ။

(၀.၀၃)
ေဖေဖ့ကို ဆံုး႐ံႈးရရင္ ဆိုတဲ့ ျပႆနာဟာ ကၽြန္မအတြက္ ကမာၻႀကီးတစ္ခုစာေလာက္ကို ႀကီးမားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့
ကၽြန္မ ေမေမ့ကို ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရၿပီးၿပီေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္၊ ကၽြန္မ အသက္ႏွစ္ဆယ္အ႐ြယ္ေလာက္တုန္းကေပါ့။ အဲ့ဒီတုန္းက
ကၽြန္မ တကၠသိုလ္တက္ေနဆဲကာလ။ တစ္ေလာကလံုးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ ခပ္တံုးတံုးသတၱိနဲ႔ ေလာကႀကီးအေၾကာင္း
သိပ္မသိတဲ့ ခ်ာတိတ္မေလးေပါ့။ ေမေမဟာ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေပၚမွာပဲ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေမေမဟာ သူမမွာ
ကင္ဆာေရာဂါ ရွိေနၿပီ ဆိုတာ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ၊ သိပ္ကိုဆိုး႐ြားတဲ့ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ သူမဟာ ကင္ဆာဆိုတဲ့
ရန္သူဆိုးကို တိုက္ခိုက္ဖို႔မႀကိဳးစားဘဲ အလြယ္တကူ အ႐ံႈးေပးပစ္လိုက္တာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ အဲ့ဒါ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ။ သူမရဲ႕
လွပတဲ့ ဆံႏြယ္ေခြလိပ္လိပ္ေတြ ဆံုး႐ံႈးရမွာကို ေၾကာက္ခဲ့တာလား။ ကၽြန္မ မသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ အဲ့ဒီလို
အလြယ္တကူ အ႐ံႈးမေပးေစခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕ ဆႏၵပဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္မ ေဖေဖ့ဆီ သြားေနရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းပဲ။

ေမေမဆံုးၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ေဖေဖ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့တယ္။ ေဖေဖဟာ သူ႕အသက္ရဲ႕ ထက္ဝက္ေလာက္ ငယ္တဲ့
ဆံပင္ေရႊေရာင္နဲဲ႔ မိန္းမကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ဒီကိစၥဟာ ကၽြန္မကို အခုအခ်ိန္ထိ ထိုးႏွက္ေနတုန္းပဲ။ ေဖေဖနဲ႔ အဲ့ဒီ တိုနီ ဆိုတဲ့
မိန္းမဟာ ေဂါ့ဖ္ကစားရင္း ရင္းႏွီးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီမိန္းမဟာ သူမဆီကေန ေဖေဖ့ကို ယူသြားခဲ့တယ္။ ေဖေဖ အပါအဝင္
ေဖေဖပိုင္ဆိုင္တဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကိုပါ ယူသြားခဲ့တယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေသျခင္းတရားကိုပါ သူမကို ကၽြန္မ ေပးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။

ကၽြန္မ ေဖေဖ့အိမ္ကို ေရာက္ဖို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ လမ္းမႀကီးဟာ ကားေတြ လူေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနဆဲပဲ။
႐ုတ္တရက္ ကၽြန္မ လူေနရပ္ကြက္တစ္ခုရဲ႕ လမ္းသြယ္ေလးထဲကို ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္တယ္။ ကမာၻသစ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားသလို
ခံစားမႈမ်ိဳး ရရွိလိုက္တယ္။ အရမ္းကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ကမာၻေလးေပါ့။ အဲ့ဒီကမာၻေလးထဲမွာ ကၽြန္မရယ္ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္
ေနခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ။

ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ကေလးကို မလွမ္းမကမ္းကေန ျမင္လိုက္ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ အံ့ၾသထိတ္လန္႔စရာ ျမင္ကြင္းဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အာရံုထဲကို
အတင္းေျပးဝင္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကမာၻငယ္ေလးဟာ အဝါေရာင္တိပ္သားေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္ခံထားရတယ္။ တိပ္သားေတြေပၚမွာ
ျမင္လိုက္ရတဲ့ ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြားစာသားတစ္ခုက “တာဝန္မွအပ ျဖတ္သန္းခြင့္မျပဳ” တဲ့။ ဘုရားေရ .. အဲ့ဒီ အဝါေရာင္တိပ္သားေတြေပၚက
စာသားဟာ ကၽြန္မတို႔ကမာၻေလး ကပ္ဆိုက္ၿပီ ဆိုတဲ့ သေဘာပဲေပါ့။

(ေရွ႔လဆက္ရန္ . . .)
* Jennifer L. Armstron ၏ Prophet အား ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုသည္ ။


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                         Download Zone

ခရမ္းရိပ္ အနုပညာမဂၢဇင္း ( ဇြန္ ၂၀၁၂ ) အား PDF ေဒါင္းလုပ္ရယူရန္ >>


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

                                          ခရမ္းရိပ္ စီစဥ္သူမ်ား
 
- ဆူးခက္မင္း
- မင္းလုလင္
- ေမာင္မိုးခ်ိဳ
- သူရႆ၀ါ
- ၾကည္သက္ဟန္
- ၾကယ္စစ္သည္
- ေအာင္မ်ိဳးခန္႔ ( ေမာ္ကြ်န္း )
- ဟိဏ္းေ၀
- ေနပိုင္  

ခရမ္းရိပ္ အနုပညာမဂၢဇင္းသို႔ စာမူမ်ားေပးပို႔လိုပါက . . purpleshademagazine@gmail.com သို႔ လိပ္မူ၍
ေပးပို႔နိုင္ပါတယ္ ။ ဘာသာေရးအတိုက္အခိုက္ပါ၀င္ေသာ စာမူမ်ားကိုေတာ့ ထည့္သြင္းစဥ္းစားမည္မဟုတ္ပါ ။

- ေလးစားစြာျဖင့္
ခရမ္းရိပ္ အနုပညာအဖြဲ႔  









0 comments:

Post a Comment